คาทอลิก กับ โปรเตสแตนท์
46 ข้อความ
• หน้า 1 จาก 2 • 1, 2
คาทอลิก กับ โปรเตสแตนท์
โดย Fiona » Wed Mar 30, 2005 3:38 pm
สงสัยจัง.. ??? ว่าคาทอลิกกับโปรเตสแตนท์ มีข้อแตกต่างกันตรงไหน รายละเอียดของแต่ละอย่างเป็นยังไง แล้วจะดูยังไงว่าโบสถ์ไหนเป็นของคาทอลิกหรือโปรฯ (กำลังมองๆ ::)หาโบสถ์อยู่) คือ Fiona เพิ่งเชื่อใหม่ค่ะ อธิษฐานต้อนรับพระเยซูคริสต์เข้ามาเป็นพระผู้ช่วยให้รอดแล้ว :)หลังจากศึกษาพระคัมภีร์ได้สักระยะหนึ่ง พอเข้ามาที่บอร์ดนี้ อืม.. :-\มีแยกด้วย แล้วอย่างเราเนี่ยจะเป็นอะไรดีน๊า. :Pผู้ที่นับถือแบบคาทอลิก เรียกว่าอะไร แบบโปรเตสแตนท์เรียกว่าอะไร มีคำถามอีกมากมายต้องการคำตอบ แต่รบกวนเท่านี้ก่อนค่ะ :o(ดีจังค่ะที่มีบอร์ดนี้) :D
- Fiona
Re:คาทอลิก กับ โปรเตสแตนท์
โดย Immanuel (MichaelPaul) » Wed Mar 30, 2005 3:55 pm
เท่าที่สังเกตุนะครับโบสถ์ของโปรแตสแตนท์จะเป็นอาคารแบบบ้านทั่วๆไปนะ แต่คาทอลิคจะเป็นแนววัดเลย คือมีบ้านพักพระสงฆ์และโบสถ์ครับที่สำคัญคาทอลิคมีพระสงฆ์ที่เราเรียกกันว่าบาทหลวงหรือคุณพ่อน่ะแหละครับ ถ้าดูตามป้ายของก.ท.ม. จะเขียนเป็นคริสตจักรสำหรับโปรแตสแตนท์ ส่วนทางคาทอลิคจะเขียนว่าวัดคาทอลิค ทำนองนี้
ป.ล. ความแตกต่างจริงรอพี่ปอหรือพี่จิงหรือพี่ท่านอื่นๆ มาแนะนำดีกว่านะครับ
ป.ล. ความแตกต่างจริงรอพี่ปอหรือพี่จิงหรือพี่ท่านอื่นๆ มาแนะนำดีกว่านะครับ
-
Immanuel (MichaelPaul) - ~@
- ตอบ: 2880
- สมัครสมาชิก: Mon Jan 17, 2005 8:49 pm
- ที่อยู่: กรุงเทพมหานคร
Re:คาทอลิก กับ โปรเตสแตนท์
โดย Holy » Wed Mar 30, 2005 10:24 pm
นิกายใหญ่ ของคริสต์ มี 3 นิกาย คือ....เริ่มแรก บรรพชน ของพวกเราก็รวมกันมาไม่ได้มีการแยกนิกายอะไร ต่อมา ศตวรรษที่ 11 มีความขัดแย้ง ระหว่างพระศาสนจักร(คริสตจักร)ตะวันออก และโรม
จึงแยก ตัวออกไป เกิดเป็นนิกายออธอดอคขึ้นมา
และ ต่อมา ในศตวรรษที่16 ในพระศาสนจักร ได้ประสบปัญหาต่างๆมากมาย ทั้งจากระบบ และความประพฤติของบรรดาบาทหลวง ทางอดีตบาทหลวงมาร์ติน ลูเธอร์ ยื่นประท้วง 95 ข้อ เพื่อขอให้แก้ไข แต่ไม่ได้รับการตอบสนองจากสมเด็จพระสันตะปาปา เลยถูกขับ และสั่งลงโทษ ( ยุคนั้น พระศาสนจักร มีอำนาจเหนืออาณาจักร ) และได้เกิดนิกายโปรแตสแตนท์ขึ้นมา
ดังนั้นสรุปนิกายใหญ่ๆของคริสตศาสนาได้ดังนี้
1.โรมันคาทอลิก
2.ออเทอดอกซ์ แยกออกไป เมื่อ ปี ค.ศ. 1054
3.โปรเตสแตนต์ แยกออกไป เมื่อ ปี 1517 โดยอดีตบาทหลวง มาร์ติน ลูเธอร์
++++++++++++++++++++++++++++++
โรมันคาทอลิก
มีพระสันตะปาปาเป็นประมุข โดยสืบทอดมาตั้งแต่สมัยอัครสาวกกลุ่มแรก โดยถือว่า นักบุญ เปโตร หรือ เซนต์ปีเตอร์ คือพระสันตะปาปาพระองค์แรก และสืบทอดมาถึงพระสันตะปาปาจอห์น ปอล ที่2 องค์ปัจจุบันเป็นองค์ที่264
ผู้นับถือคริสตศาสนาทุกนิกายทั่วโลก เรียกเป็นภาษาอังกฤษเหมือนกันว่า คริสเตียน แปลเป็นภาษาไทยคือคริสตชน แต่สำหรับประเทศไทยเรานั้น นิกายโรมันคาทอลิค ถูกนำเข้ามาก่อนสมัยพระนารายณ์มหาราชโดยบาดหลวงชาวโปรตุเกส ดังนั้นการออกเสียงคำว่า คริสเตียนในภาษาโปรตุเกส ออกเสียงว่า "คริสตัง" อย่างจีซัส ก็ออกเสียงว่า "เยซู" จึงทำให้คาทอลิคเรียกผู้นับถือศาสนาคริสต์นิกายคาทอลิคว่า คริสตัง ส่วนโปรแตสแตนท์เข้ามาสมัยหมดบลัดเลย์ซึ่งเป็นอเมริกา ดังนั้น โปรแตสแตนท์ไทยจึงเรียกตัวเองว่า คริสเตียน ตามแบบภาษาอังกฤษ สำเนียงอเมริกา แต่คำว่า"เยซู"ก็ใช้ตามที่คาทอลิคและคนไทยได้คุ้นเคยแล้ว
กลับมาที่ลักษณะของคาทอลิคต่อ
คาทอลิคนั้นจะมีนักบวช ที่เรียกว่า บาดหลวง หรือซิสเตอร์
คาทอลิคจะมีการให้เกียรติพระนางมารีย์ แม่ของพระเยซูเป็นพิเศษ เรียกพระนางว่า "แม่พระ" มาจากคำว่า มารดาของพระเจ้า
คาทอลิคจะมีการยกย่องวีรบุรุษ หรือวีรสตรีทางศาสนา หรือเรียกง่ายๆว่า บุคคลที่ดำเนินชีวิตตามแบบอย่างพระเยซูอย่างดีมากจนเรามั่นใจว่าเขาได้ไปสวรรค์แน่นอน(คล้ายๆกรณีพระอรหันต์ในศาสนาพุทธ) เราจะเรียกคนเหล่านี้ ว่าเป็น นักบุญ
ดังนั้นหากเปรียบให้เข้าใจง่าย เรามองว่าพระเยซูคือกษัตริย์ ส่วนแม่พระก็เป็นพระราชชนนี(แบบสมเด็จย่า) เหล่านักบุญก็เหมือนขุนนาง ที่ใกล้ชิดกษัตริย์
คาทอลิคมีความเชื่อว่า ในพิธีมิซซา(พิธีนมัสการพระเจ้าในวันอาทิตย์) เมื่อขนมปัง และเหล้าองุ่นถูกเสกในพิธี ก็คือเนื้อ และพระโลหิต เหมือนที่พระเยซูเจ้าทรงกระทำในอาหารค่ำมื้อสุดท้าย
โบสถ์คาทอลิคทุกแห่ง ถือเป็น1เดียวกัน ขึ้นตรงต่อกรุงวาติกัน และองค์พระสันตะปาปา ดังนั้น หากคุณเป็นคาทอลิค คุณสามารถไปวัดไหนก็ได้ที่ใกล้บ้าน สามารถเปลี่ยนวัดที่ไปได้ตามแต่สะดวก
+โปรแตสแตนต์+
โปรแตสแตนทต์นั้น หลังจากการแยกนิกายในสมัยมาตินลูเธอร์ หลังจากนั้นได้มีการแยกนิกายย่อยอีกหลานิกาย ดังนั้นโบสถ์หรือคริสตจักรต่างๆ จะไม่ได้ขึ้นกับวาติกันหรือพระสันตะปาปาแต่อย่างใด
แต่สำหรับในประเทศไทย โปรแตสแตน แบ่งเป็น 4 สายใหญ่ๆ คือสายสภาคริสตจักรในประเทศไทย สายสหกิจคริสตจักร และสายสหแบ๊บติสท์ และ เซเวนเดย์แอดเวนทิสท์ และนอกจากนั้นมีคริสตชนที่ไม่มีสังกัด เรียกตัวเองว่าคริสตจักรอิสระ
เท่าที่ทราบมานั้น โบสถ์ใน 4 สายหลักนี้ จะมีโยงใยถึงกัน และมีการตั้งที่เป็นระบบระเบียบ มีการควบคุมดูแลความสอดคล้องในหลักข้อความเชื่อให้ถูกต้อง แต่ในขณะเดียวกันก็มีคริสตจักรที่ไม่มีที่มาที่ไปที่ตั้งขึ้นเอง ซึ่งก็ต้องระมัดระวังในหลักความถูกต้องต่างๆด้วยตัวเอง ทั้งผู้สอนและผู้เชื่อ
โปรแตสแตนต์ ไม่มีนักบวช แต่มีผู้ถวายตัวรับใช้พระเจ้า เรียกว่า ศาสนจารย์ /ศิษยาภิบาล และผู้ประกาศ ซึ่งอาจแต่งงานหรือไม่แต่งงานก็ได้ การเรียกคำนำหน้าบุคคลเหล่านี้ จะเรียกว่า อาจารย์
โปรแตสแตนต์(โดยทั่วๆไป)จะไม่ให้ความสำคัญพิเศษกับพระนางมารีย์ หรือนักบุญ จะเน้นการเข้าถึงพระเยซูเจ้าโดยตรงด้วยตนเอง แต่สำหรับบางกลุ่มที่สนใจในเรื่องศาสนศาสตร์สตรี จะให้ความสำคัญกับพระนางมารีย์มากขึ้น ในฐานะแบบอย่างของสตรีคริสตชนที่ดี
สถานที่ประกอบกิจกรรมทางศาสนาของโปรแตสแตนต์เรียกว่าคริสตจักร ซึ่งคาทอลิคจะเรียกวัด
โดยทั่วไป เมื่อรับเชื่อที่โบสถ์ไหน ก็ต้องร่วมนมัสการที่โบสถ์นั้น
พิธีทางศาสนาในวันอาทิตย์เรียกว่าพิธีนมัสการ
-----------------------------------------------------------------------------------------
สำหรับคำแนะนำเรื่องนิกายนั้น
ลองศึกษาดูทั้งสองแบบเลยก็ได้ครับ แล้วสนใจแบบไหนก็เข้าแบบนั้น
ถ้าทางโปรแตสแตนท์ แนะนำว่าให้ติดต่อโดยตรงกับพี่ Prod Pran สุดสวย ซึ่งเป็นศาสนจารย์ของโบสถ์สายสภาฯ และถ้าสนใจศึกษาทางคาทอลิค สามารถติดต่อคุณ ~@Little lamb@~ ซึ่งอยู่ในบอร์ดนี้เช่นกัน ทั้งความสวย และน้ำหนักพอฟัดพอเหวี่ยงกันทั้งคู่ครับ
จึงแยก ตัวออกไป เกิดเป็นนิกายออธอดอคขึ้นมา
และ ต่อมา ในศตวรรษที่16 ในพระศาสนจักร ได้ประสบปัญหาต่างๆมากมาย ทั้งจากระบบ และความประพฤติของบรรดาบาทหลวง ทางอดีตบาทหลวงมาร์ติน ลูเธอร์ ยื่นประท้วง 95 ข้อ เพื่อขอให้แก้ไข แต่ไม่ได้รับการตอบสนองจากสมเด็จพระสันตะปาปา เลยถูกขับ และสั่งลงโทษ ( ยุคนั้น พระศาสนจักร มีอำนาจเหนืออาณาจักร ) และได้เกิดนิกายโปรแตสแตนท์ขึ้นมา
ดังนั้นสรุปนิกายใหญ่ๆของคริสตศาสนาได้ดังนี้
1.โรมันคาทอลิก
2.ออเทอดอกซ์ แยกออกไป เมื่อ ปี ค.ศ. 1054
3.โปรเตสแตนต์ แยกออกไป เมื่อ ปี 1517 โดยอดีตบาทหลวง มาร์ติน ลูเธอร์
++++++++++++++++++++++++++++++
โรมันคาทอลิก
มีพระสันตะปาปาเป็นประมุข โดยสืบทอดมาตั้งแต่สมัยอัครสาวกกลุ่มแรก โดยถือว่า นักบุญ เปโตร หรือ เซนต์ปีเตอร์ คือพระสันตะปาปาพระองค์แรก และสืบทอดมาถึงพระสันตะปาปาจอห์น ปอล ที่2 องค์ปัจจุบันเป็นองค์ที่264
ผู้นับถือคริสตศาสนาทุกนิกายทั่วโลก เรียกเป็นภาษาอังกฤษเหมือนกันว่า คริสเตียน แปลเป็นภาษาไทยคือคริสตชน แต่สำหรับประเทศไทยเรานั้น นิกายโรมันคาทอลิค ถูกนำเข้ามาก่อนสมัยพระนารายณ์มหาราชโดยบาดหลวงชาวโปรตุเกส ดังนั้นการออกเสียงคำว่า คริสเตียนในภาษาโปรตุเกส ออกเสียงว่า "คริสตัง" อย่างจีซัส ก็ออกเสียงว่า "เยซู" จึงทำให้คาทอลิคเรียกผู้นับถือศาสนาคริสต์นิกายคาทอลิคว่า คริสตัง ส่วนโปรแตสแตนท์เข้ามาสมัยหมดบลัดเลย์ซึ่งเป็นอเมริกา ดังนั้น โปรแตสแตนท์ไทยจึงเรียกตัวเองว่า คริสเตียน ตามแบบภาษาอังกฤษ สำเนียงอเมริกา แต่คำว่า"เยซู"ก็ใช้ตามที่คาทอลิคและคนไทยได้คุ้นเคยแล้ว
กลับมาที่ลักษณะของคาทอลิคต่อ
คาทอลิคนั้นจะมีนักบวช ที่เรียกว่า บาดหลวง หรือซิสเตอร์
คาทอลิคจะมีการให้เกียรติพระนางมารีย์ แม่ของพระเยซูเป็นพิเศษ เรียกพระนางว่า "แม่พระ" มาจากคำว่า มารดาของพระเจ้า
คาทอลิคจะมีการยกย่องวีรบุรุษ หรือวีรสตรีทางศาสนา หรือเรียกง่ายๆว่า บุคคลที่ดำเนินชีวิตตามแบบอย่างพระเยซูอย่างดีมากจนเรามั่นใจว่าเขาได้ไปสวรรค์แน่นอน(คล้ายๆกรณีพระอรหันต์ในศาสนาพุทธ) เราจะเรียกคนเหล่านี้ ว่าเป็น นักบุญ
ดังนั้นหากเปรียบให้เข้าใจง่าย เรามองว่าพระเยซูคือกษัตริย์ ส่วนแม่พระก็เป็นพระราชชนนี(แบบสมเด็จย่า) เหล่านักบุญก็เหมือนขุนนาง ที่ใกล้ชิดกษัตริย์
คาทอลิคมีความเชื่อว่า ในพิธีมิซซา(พิธีนมัสการพระเจ้าในวันอาทิตย์) เมื่อขนมปัง และเหล้าองุ่นถูกเสกในพิธี ก็คือเนื้อ และพระโลหิต เหมือนที่พระเยซูเจ้าทรงกระทำในอาหารค่ำมื้อสุดท้าย
โบสถ์คาทอลิคทุกแห่ง ถือเป็น1เดียวกัน ขึ้นตรงต่อกรุงวาติกัน และองค์พระสันตะปาปา ดังนั้น หากคุณเป็นคาทอลิค คุณสามารถไปวัดไหนก็ได้ที่ใกล้บ้าน สามารถเปลี่ยนวัดที่ไปได้ตามแต่สะดวก
+โปรแตสแตนต์+
โปรแตสแตนทต์นั้น หลังจากการแยกนิกายในสมัยมาตินลูเธอร์ หลังจากนั้นได้มีการแยกนิกายย่อยอีกหลานิกาย ดังนั้นโบสถ์หรือคริสตจักรต่างๆ จะไม่ได้ขึ้นกับวาติกันหรือพระสันตะปาปาแต่อย่างใด
แต่สำหรับในประเทศไทย โปรแตสแตน แบ่งเป็น 4 สายใหญ่ๆ คือสายสภาคริสตจักรในประเทศไทย สายสหกิจคริสตจักร และสายสหแบ๊บติสท์ และ เซเวนเดย์แอดเวนทิสท์ และนอกจากนั้นมีคริสตชนที่ไม่มีสังกัด เรียกตัวเองว่าคริสตจักรอิสระ
เท่าที่ทราบมานั้น โบสถ์ใน 4 สายหลักนี้ จะมีโยงใยถึงกัน และมีการตั้งที่เป็นระบบระเบียบ มีการควบคุมดูแลความสอดคล้องในหลักข้อความเชื่อให้ถูกต้อง แต่ในขณะเดียวกันก็มีคริสตจักรที่ไม่มีที่มาที่ไปที่ตั้งขึ้นเอง ซึ่งก็ต้องระมัดระวังในหลักความถูกต้องต่างๆด้วยตัวเอง ทั้งผู้สอนและผู้เชื่อ
โปรแตสแตนต์ ไม่มีนักบวช แต่มีผู้ถวายตัวรับใช้พระเจ้า เรียกว่า ศาสนจารย์ /ศิษยาภิบาล และผู้ประกาศ ซึ่งอาจแต่งงานหรือไม่แต่งงานก็ได้ การเรียกคำนำหน้าบุคคลเหล่านี้ จะเรียกว่า อาจารย์
โปรแตสแตนต์(โดยทั่วๆไป)จะไม่ให้ความสำคัญพิเศษกับพระนางมารีย์ หรือนักบุญ จะเน้นการเข้าถึงพระเยซูเจ้าโดยตรงด้วยตนเอง แต่สำหรับบางกลุ่มที่สนใจในเรื่องศาสนศาสตร์สตรี จะให้ความสำคัญกับพระนางมารีย์มากขึ้น ในฐานะแบบอย่างของสตรีคริสตชนที่ดี
สถานที่ประกอบกิจกรรมทางศาสนาของโปรแตสแตนต์เรียกว่าคริสตจักร ซึ่งคาทอลิคจะเรียกวัด
โดยทั่วไป เมื่อรับเชื่อที่โบสถ์ไหน ก็ต้องร่วมนมัสการที่โบสถ์นั้น
พิธีทางศาสนาในวันอาทิตย์เรียกว่าพิธีนมัสการ
-----------------------------------------------------------------------------------------
สำหรับคำแนะนำเรื่องนิกายนั้น
ลองศึกษาดูทั้งสองแบบเลยก็ได้ครับ แล้วสนใจแบบไหนก็เข้าแบบนั้น
ถ้าทางโปรแตสแตนท์ แนะนำว่าให้ติดต่อโดยตรงกับพี่ Prod Pran สุดสวย ซึ่งเป็นศาสนจารย์ของโบสถ์สายสภาฯ และถ้าสนใจศึกษาทางคาทอลิค สามารถติดต่อคุณ ~@Little lamb@~ ซึ่งอยู่ในบอร์ดนี้เช่นกัน ทั้งความสวย และน้ำหนักพอฟัดพอเหวี่ยงกันทั้งคู่ครับ
Last edited by Holy on Mon Jun 26, 2006 7:03 pm, edited 1 time in total.
พระเยซูเจ้าตรัสกับเขาว่า "ปล่อยให้เด็กเล็ก ๆ มาหาเราเถิด อย่าห้ามเลย เพราะอาณาจักรสวรรค์เป็นของคนที่เหมือนเด็กเหล่านี้...ผู้ใดต้อนรับเด็กเล็กๆเช่นนี้ในนามของเรา ผู้นั้นต้อนรับเรา"...
-
Holy - Defender of lawS
- ตอบ: 9811
- สมัครสมาชิก: Mon Jan 17, 2005 3:06 pm
Re:คาทอลิก กับ โปรเตสแตนท์
โดย Prod Pran » Wed Mar 30, 2005 10:32 pm
เชิญอ่านบทความนี้ค่ะ
ศรัทธาพาหลง : โปรแตสแตนท์และคาทอลิก ความสัมพันธ์บนความเข้าใจผิดที่มิอาจแก้ไขได้? (1)
บาทหลวงไพบูลย์ อุดมเดช C.Ss.R.
ผมกำลังทำวิทยานิพนธ์เรื่องการฟอร์มมโนธรรมของคาทอลิกและของพี่น้องชาวพุทธในเมืองไทย ผมต้องการข้อมูลที่ชัดเจนจากพระไตรปิฏก จึงได้เข้าไปใช้บริการพระไตรปิฏกออนไลท์จากเวปไซด์ของพุทธศาสนาซึ่งมีประโยชน์อย่างยิ่ง นอกจากจะแวะเข้าไปเยี่ยมเยียนเว็ปไซด์ต่างๆ ของพุทธศาสนาแล้ว ผมยังพบเว็ปไซด์ที่น่าสนใจคือ http://e-mag.virtualave.net ที่นำเสนอเรื่องการเปรียบเทียบศาสนาต่างๆ ผมคลิกอ่านการเปรียบเทียบระหว่างศาสนาโรมันคาทอลิกกับโปรแตสแตนท์ เมื่ออ่านจบแล้วก็รู้สึกว่าผมน่าจะเขียนอะไรชี้แจงบ้าง เนื่องจากว่าข้อมูลที่นำมาเปรียบเทียบระหว่างศาสนาพี่น้องคู่นี้มีความไม่สมบูรณ์และความเข้าใจผิดปะปนอยู่มาก อ่านแล้วรู้สึกเหมือนว่าฝ่ายคาทอลิกเป็นผู้ร้ายและฝ่ายโปรแตสแตนท์เป็นพระเอก ผมเดาเอาว่าผู้จัดทำคงจะแปลเนื้อหามาจากแหล่งข้อมูลที่เขียนโดยพี่น้องโปรแตสแตนท์ที่ยังไม่เข้าใจคาทอลิกดีพอ เป็นต้นว่าในด้านข้อเท็จจริงทางประวัติศาสตร์และมุมมองจากความเป็นจริงของความเป็นมนุษย์ผู้อ่อนแอ ที่จริงโดยส่วนตัวผมก็แปลกใจมานานแล้วว่าทำไมพี่น้องโปรแตสแตนท์เข้าใจเราคาทอลิกผิดๆ และบ่อยครั้งยังฝังใจอยู่ในความผิดพลาดเก่าๆ ในอดีตที่บรรพชนของเราเคยทำ แน่นอน เรายอมรับว่าคาทอลิกผิดพลาดได้เนื่องจากความอ่อนแอของความเป็นมนุษย์ และสภาพการณ์ของยุคสมัยนั้นๆ แต่ความผิดพลาดนั้นเองที่ช่วยเป็นครูสอนเราให้เรียนรู้ที่จะเปลี่ยนแปลงและไม่ตกลงไปในความผิดพลาดเก่าๆ
มาถึงจุดนี้ผมคิดว่า สาเหตุของความเข้าใจผิดนั้นจุดใหญ่ๆคือ ต่างฝ่ายต่างยึดอัตตาของตนเองมากเกินไป มองจุดบกพร่องของกันและกันและเล่าสืบต่อไปยังลูกหลาน ราวกับว่ามนุษย์เรานั้นเมื่อผิดแล้วก็จะผิดร่ำไปไม่มีการเปลี่ยนแปลง สาเหตุต่อมาคือความศรัทธาเกินเหตุ อันพาให้หลงทางไปจากความจริง และสาเหตุอีกอย่างคือภาษาที่ใช้ ภาษานั้นมีการเปลี่ยนแปลงนัยยะของความหมาย การเปลี่ยนแปลงความหมายของภาษาในแต่ละยุคสมัยล้วนก่อให้เกิดความเข้าใจผิดได้เสมอ และเรามักจะใช้ภาษาเก่าๆของเราในการมองผู้อื่น ความฝังใจในความบกพร่องของผู้อื่นนั้นก็เลยยิ่งฝังลึกในใจเราจนยากที่จะอภัยหรือลืมได้
บทความยาวบทนี้ ผมพยายามจะชี้แจงความเข้าใจผิดของพี่น้องโปรแตสแตนท์ในสิ่งที่คาทอลิกเชื่อ สอนและปฏิบัติกันอยู่ทุกวันนี้ ผมจะไม่วิจารณ์คำสอนของพี่น้องโปรแตสแตนท์เพราะจะผิดพลาดได้และไม่ใช่เป้าหมายของบทความนี้ นอกนั้น ผมขอออกตัว ณ ที่นี้ว่าผมไม่ได้เขียนชี้แจงในฐานะผู้นำของศาสนาคาทอลิก (แม้ผมจะเป็นพระสงฆ์) อย่างเป็นทางการ ผมเพียงต้องการชี้จุดที่ผู้อ่านหรือนักศึกษาที่เรียนวิชาศาสนาเปรียบเทียบน่าจะนำมาใคร่ครวญว่าความจริงอยู่ที่ใด และที่สำคัญการเปรียบเทียบใดๆที่มีพื้นฐานอยู่บนข้อมูลที่ไม่ถูกต้องกับความเป็นจริง นอกจากจะไม่มีคุณค่าทางวิชาการแล้วยังจะก่อให้เกิดความเข้าใจผิด ความแตกแยก การถือเขาถือเรา การเพิ่มพูนอัตตาของตนเอง และอะไรอื่นอีกมากมายที่ห่างไกลจากคำสอนของพระอาจารย์เจ้าที่แท้จริง ก่อนอื่นขอกล่าวถึงเหตุการณ์ตามลำดับเวลาและสภาพความเป็นไปของยุโรปในยุคศตวรรษที่ 16 ก่อนที่จะมีการปฏิรูปคริสต์ศาสนา เพื่อให้ผู้อ่านเห็นภาพรวมๆของยุคนั้นว่าวุ่นวายเพียงใด และคาทอลิกเองก็พยายามให้มีการปฏิรูปจากภายในแบบค่อยเป็นค่อยไปอยู่ก่อนแล้ว ก่อนที่ท่านลูเทอร์จะจุดชนวนการเปลี่ยนแปลงขึ้นในเยอรมันนี
ศตวรรษที่ 16 ยุคฟื้นฟูศิลปวัฒนธรรมในยุโรป
1505 ท่านมาร์ติน ลูเทอร์ (1483-1546)เข้าบวชในอารามนักบวชคณะออกัสตินเนียน
1506 พระสันตะปาปายูลีอุสที่ 2 สั่งให้บรามานเต้ทำการปฏิสังขรณ์วิหารเซ็นต์ปีเตอร์ใหม่
1507 ท่านมาร์ติน ลูเทอร์บวชเป็นพระสงฆ์(บาทหลวง)
1510 ท่านอีรัสมุส(1466-1536) กับหนังสือ Institutio Christani Principis
1510 ท่านมาร์ติน ลูเทอร์ไปที่กรุงโรมในฐานะตัวแทนของคณะออกัสติเนียน
1512 ท่านลูเทอร์ ได้รับปริญญาเอกทางเทววิทยาพระคัมภีร์
1512 เริ่มต้นสังคายนา ลาเตรันครั้งที่ 5 เพื่อพยายามปฏิรูปพระศาสนจักรคาทอลิก
1515 เริ่มคณะนักบวช ออราโตรีเพื่อการปฏิรูปพระศาสนจักรคาทอลิกโดยได้รับแรงบันดาลใจจากเซ็นต์ แคทเธอรีนแห่งเยนัว(มรณะ 1510)
1516 ท่านอีรัสมุส พิมพ์พระธรรมใหม่ภาษากรีก
1517 เซ็นต์อิกญาซีโอแห่งโลโยลาพยายามปฏิรูปคริสต์ศาสนาในด้านชีวิตฝ่ายจิต
1517 กำเนิดโปรแตสแตนท์โดยท่านมาร์ตินลูเทอร์ยื่นข้อเสนอ 95 ข้อให้มีการปฏิรูป
1517 สิ้นสุดสังคายนา ลาเตรันครั้งที่ 5
1518 สภาอ๊อกสเบิร์กและพระคาร์ดินัลคาเจตันเรียกท่านลูเทอร์ให้มาแก้ข้อกล่าวหาและถอนคำประกาศที่ต่อต้านศาสนาคาทอลิก
1519 ท่านอูริค สวิงลี(1484-1531) เริ่มเทศน์ที่เมืองซูริคและเริ่มการปฏิรูปศาสนาที่เขตแดนสวิสฯ
1520 ท่านมาร์ตินลูเทอร์เผาเอกสาร exsurge Domine ของพระสันตะปาปาเลโอที่ 10 ต่อหน้าชาวเมืองวิตเตนเบิร์ก
1520 ตั้งคณะเป็นฟรังซิสกันกาปูชินเพื่อพยายามปฏิรูปพระศาสนจักรคาทอลิก
1521 คาทอลิกประกาศตัดลูเทอร์ออกจากพระศาสนจักร
1521 สภาไดเอ็ตแห่งเวิมประกาศขับลูเทอร์ออกจากพระศาสนจักร เจ้าชายเฟดริกซ่อนท่านลูเทอร์ไว้ในปราสาทวัตเบิร์กเพื่อปกป้องท่านลูเทอร์จากศัตรู ที่นี่เองที่ท่านลูเทอร์เริ่มแปลพระคัมภีร์ใหม่จากภาษากรีกเป็นภาษาเยอรมัน
1523 ท่านอูลิค สวิงลี ประกาศหลักการ 67 ข้อเพื่อปฏิรูปคริสตศาสนาที่สวิตเซอร์แลนด์และต่อต้านธรรมเนียมคาทอลิกหลายประการว่าไม่มีพื้นฐานบนพระคัมภีร์
1524 เซ็นต์กาเยตัน พยายามปฏิรูปศาสนาคาทอลิกทั่วยุโรปโดยการตั้งคณะทีอาไตน์ที่สมาชิกปฏิญาณถือความยากจนเพื่อชำระปัญหาความหละหลวมของนักบวชในยุคนั้น
1524 ท่านลูเทอร์เข้าไปเกี่ยวข้องกับกบฏชาวนาในเยอรมันนี ชาวนาถูกฆ่าตายมากมาย
1524 ท่านสวิงลีสั่งยกเลิกและทำลายหนังสือพิธีมิสซา ออร์แกนในโบสถ์ พิธีขับร้องในโบสถ์ เครื่องหมายกางเขน รูปปั้นนักบุญ ฯลฯ ที่เมืองซูริค สวิตเซอร์แลนด์
1525 ท่านลูเทอร์แต่งงานกับแคทเธอรีน ฟอน โบรา อดีตนักพรตหญิง
1526 ท่านลูเทอร์กับพิธีมิสซาภาษาเยอรมัน
1527 ฝรั่งเศสยึดวัดนักบุญมัทธิวและกวาดล้างกลุ่มโปรแตสแตนท์ครั้งใหญ่
1530 เดนมาร์กรับหลักการปฏิรูปและคำสอนของท่านลูเทอร์
1532 ท่านยอห์น คัลวิน(1509-1564)ประกาศปฏิรูปศาสนาในฝรั่งเศสหลังจากนั้นหนีไปเมืองเจนีวา
1532 เซ็นต์โทมัส มอร์ ลาออกจากราชการในสมัยของพระเจ้าเฮนรีที่ 8 และสองปีต่อมาถึงจำคุกเนื่องจากปฏิเสธที่จะเซ็นชื่อเห็นด้วยกับการหย่าร้างของพระเจ้าเฮนรีกับพระนางแคทเธอรีนและไม่เห็นด้วยกับการปฏิเสธอำนาจการสอนความเชื่อและจริยธรรมของพระสันตะปาปา
1534 พระเจ้าเฮนรีที่ 8 ประกาศตัดขาดจากอำนาจของพระสันตะปาปาที่โรมด้วยสาเหตุทางการเมืองและเหตุผลที่พระองค์ต้องการหย่ากับพระนางแคทเธอรีนและแต่งงานใหม่กับพระนางแอนโบลีน
1534 เซ็นต์อิกญาซีโอโลโยลาและเพื่อนตั้งคณะเยสุอิตที่มองมาร์ตรฝรั่งเศสเพื่อการปฏิรูปพระศาสนจักร
1534 ท่านลูเทอร์แปลพระคัมภีร์เป็นภาษาเยอรมันสำเร็จและตีพิมพ์เผยแพร่
1536 ท่านยอห์น น็อคส์ รับพิธีบวชเป็นสงฆ์ ต่อมาได้ทำการปฏิรูปศาสนาที่เขตสก๊อตแลนด์
1538 ท่านคัลวินถูกขับออกจากเมืองเจนีวา เขาได้ย้ายไปปักหลักอยู่ที่เมืองสตราสบูร์ก
1540 สำนักวาติกันรับรองคณะเยสุอิตอย่างเป็นทางการ วันที่ 27 กันยายน
1545 เริ่มสังคายนาเมืองเทรนต์ครั้งที่ 1 เพื่อตอบโต้คำกล่าวหาและอิทธิพลของฝ่ายโปรแตสแตนท์
1545 ท่านยอห์น น็อคส์เผยแพร่อิทธิพลและคำสอนของเขากำเนิดนิกายเพรสไบทีเรียน
1546 มรณกรรมของท่านมาร์ตินลูเทอร์ที่เมืองไอซ์สเลเบ็น วันที่ 18 กุมภาพันธ์
1551 เริ่มสังคายนาเทรนต์ครั้งที่ 2
1556 มรณกรรมของเซ็นต์อิกญาซีโอโลโยลาผู้ตั้งคณะเยสุอิต
1559 ท่านยอห์นน็อค เดินทางกลับสก๊อตแลนด์และเริ่มวางรากฐานคำสอนสายเพรสไบทีเรียนในเขตสก๊อตแลนด์ สองสามปีต่อมาเกิดพิพาทครั้งใหญ่ระหว่างคาทอลิกและโปรแตสแตนท์ในสก็อตแลนด์
1560 เริ่มกระบวนการพูริตันในอังกฤษ
1562 เริ่มสงครามศาสนาระหว่างคาทอลิกและโปรแตสแตนท์ในฝรั่งเศส
1563 สิ้นสุดการประชุมสังคายนาแห่งเมืองเทรนต์ครั้งที่ 3 เพื่อการปฏิรูปพระศาสนจักร
ผมได้ให้ภาพรวมๆของยุโรปข้างต้น ซึ่งคงพอจะทำให้ผู้อ่านนึกภาพออกว่ายุโรปในยุคนั้นวุ่นวายเพียงใด เสียงเรียกร้องให้มีการปฏิรูปทั้งทางสังคม ศาสนาและการเมืองเป็นสิ่งที่มีทั่วไปในยุคนั้น ศาสนาคาทอลิกมิได้นิ่งนอนใจ เพียงแต่เห็นว่าการปฏิรูปนั้นต้องมีความรอบคอบ ปฏิรูปแล้วไม่ได้มีอะไรดีขึ้น มีแต่ความวุ่นวาย ความเสียหาย การปฏิรูปก็ไม่ผิดอะไรกับการก่อหวอดเพื่อผลประโยชน์ของอัตตา ฝ่ายคาทอลิกได้พยายามมีการปฏิรูปโดยเริ่มจากเรื่องของจิตใจและเรื่องชีวิตฝ่ายจิตก่อน ดังจะเห็นได้จากความพยายามตั้งคณะนักบวชต่างๆขึ้นมาทั้งชายและหญิงเพื่อให้เป็นแบบอย่างในชีวิตศีลธรรมและชีวิตทางความศรัทธา การพยายามเปลี่ยนแปลงสิ่งที่เคยทำกันมาจนเคยชินแล้วนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย อาจต้องแลกด้วยชีวิต เป็นต้นเมื่อต้องเผชิญกับการท้าทายอำนาจทางการเมืองทั้งฝ่ายที่เห็นด้วยและไม่เห็นด้วย ผู้ที่ต้องการเข้าใจประวัติศาสตร์ในยุคศตวรรษที่ 16 ที่แท้จริงนั้นจำต้องมองยุโรปในทุกด้านไม่ใช่จากด้านศาสนาและความศรัทธาอย่างเดียว ศาสนาคาทอลิกในยุคนั้นไม่ใช่ศาสนาโดดแต่มีความเกี่ยวข้องกับการเมืองและสังคม ผลประโยชน์ทั้งทางโลกและทางธรรม พระสันตะปาปาเป็นทั้งผู้นำศาสนาและผู้นำอาณาจักรโรมันอันกว้างใหญ่ไพศาล การปฏิรูปหรือเปลี่ยนแปลงอะไรจึงไม่ใช่เรื่องที่จะทำได้ง่ายๆแม้พระองค์อยากจะทำก็ตาม การที่ท่านลูเทอร์ทำการปฏิรูปในหลายๆแง่มุมก็เป็นสิ่งที่เตือนใจให้ผู้นำทางศาสนาคาทอลิกเห็นแสงสว่างเช่นกัน สังคายนาเมืองเทรนต์คือเครื่องหมายของการปฏิรูปในศาสนาคาทอลิกที่เห็นได้ชัดเจน มีการตั้งระเบียบวินัย ชำระพระคัมภีร์ ตั้งสถาบันอบรมพระสงฆ์นักบวช ธรรมทูตขึ้นมา และค่อยๆจัดการกับพระสงฆ์นักบวชที่ไม่อยู่กับร่องกับรอยให้ออกไปจากระบบ จัดระเบียบบริหารพระศาสนจักรใหม่ พยายามลดบทบาทและอิทธิพลของการเมืองรัฐต่างๆที่เข้ามาแทรกแซงการบริหารพระศาสนจักรออกไปเพื่อว่าพระสันตะปาปาจะได้มีสิทธิ์และอำนาจเต็มที่ในการบริหารพระศาสนจักรอย่างที่ควรจะเป็น
ต่อไปผมจะขอชี้แจงความเข้าใจผิดของพี่น้องโปรแตสแตนท์จากข้อเขียนเปรียบเทียบระหว่างคาทอลิกกับโปรแตสแตนท์ที่มีในเว็ปไซด์ดังกล่าวข้างต้น
1. เรื่องพระคริสตธรรมคัมภีร์
โรมันคาทอลิก : มีความเห็นและการปฏิบัติ คือ
ไม่เปิดโอกาสให้สามัญชนอ่านพระคัมภีร์ด้วยตนเองเป็นการส่วนตัว
ไม่สนับสนุนให้สามัญชนอ่านพระคัมภีร์ ด้วยการไม่อนุญาตให้แปลพระคัมภีร์เป็นภาษาท้องถิ่น ผู้ที่ฝ่าฝืน มีโทษถึงประหารชีวิต
การตีความหมายของพระคัมภีร์เป็นกิจที่ทำได้เฉพาะเจ้าหน้าที่ทางศาสนาเท่านั้น
ยอมรับคำสอนตกทอดของคริสตจักรและคำสั่งของสันตะปาปาว่ามีสิทธิอำนาจเท่ากับพระคัมภีร์
ยอมรับหนังสืออธิกธรรม เข้าในสาระบบของพระคัมภีร์
โปรเเตสแตนท์มีความเห็นและการปฏิบัติคือ
กระตุ้นให้คริสตชนอ่านพระคัมภีร์ด้วยตนเองเป็นการส่วนตัวนอกเหนือที่ได้รับฟังจากคริสตจักร
สนับสนุนให้คริสตชนอ่านพระคัมภีร์ด้วยการแปลออกเป็นภาษาท้องถิ่นเพื่อสามัญชนจะสามารถอ่านและเข้าใจได้ด้วยตนเอง
โดยพระวิญญาณบริสุทธิ์ที่สถิตอยู่กับผู้ที่เชื่อทุกคน ทำให้ผู้ที่เชื่อได้รับการดลใจ การเปิดเผยจากพระคัมภีร์
พระวจนะของพระเจ้าในพระคัมภีร์นั้น ถูกต้องและสมบูรณ์ มีสิทธิอำนาจเหนือหนังสือคำสอน วาทะของมนุษย์ทุกคน
พระคัมภีร์ 66 เล่ม ที่บรรจุในพระคัมภีร์ภาคพันธสัญญาเดิมและสัญญาใหม่เท่านั้น ที่อยู่ในสาระบบที่คริสตจักรยอมรับ
คำชี้แจง
ข้อที่ 1) ที่กล่าวว่าคาทอลิกไม่เปิดโอกาสให้สามัญชนอ่านพระคัมภีร์ด้วยตัวเองเป็นการส่วนตัวนั้นไม่น่าจะตรงกับความเป็นจริง ในศตวรรษที่ 16 นั้นคริสตชนที่รู้ภาษาลาตินและกรีกนั้นมีน้อยมาก(ปัจจุบันก็เช่นกันคนที่รู้ภาษากรีกและลาตินก็เฉพาะคนที่ไปเรียนด้านนี้โดยตรง) การศึกษาจำกัดอยู่เฉพาะในอาราม ท่านลูเทอร์ก็ได้รับการศึกษาจากอารามเช่นกัน คนที่อ่านพระคัมภีร์ได้จึงมีเฉพาะพระและนักบวช ที่ว่าคาทอลิกไม่เปิดโอกาสให้สามัญชนอ่านพระคัมภีร์นั้นไม่ถูกต้องแน่นอน สามัญชนไม่อ่านเพราะอ่านไม่ออกเนื่องจากระบบการศึกษามีความจำกัด มาในปัจจุบันนี้คาทอลิกส่งเสริมให้ทุกคนอ่านพระคัมภีร์ แต่ก็มาพบกับปัญหาใหม่คือเรื่องการตีความพระคัมภีร์ เนื่องจากพระคัมภีร์ไม่ใช่หนังสือนิยายที่จะอ่านเพื่อความบันเทิง แต่พระคัมภีร์เป็นหนังสือศักดิ์สิทธิ์และเขียนขึ้นเพื่อคนยิวในยุคเริ่มต้นของการสร้างชาติอิสราแอล (พระธรรมเดิม) มีเป้าหมายในการเขียน ภาษาที่ใช้ก็เขียนในบริบทของคนยุคนั้น การจะเข้าใจพระคัมภีร์เดิมจึงไม่ใช่เพียงแค่อ่านออกแต่เป็นเรื่องของการเข้าใจเบื้องหลังและสภาพแวดล้อมของคนอิสราแอลในยุคนั้นด้วย ส่วนพระธรรมใหม่นั้นก็เช่นกัน ผู้เขียนมีหลายคนและแต่ละคนก็บันทึกเรื่องราวของพระเยซูเจ้าภายหลังจากเหตุการณ์เกิดขึ้นแล้วไม่ต่ำกว่า 60 ปี ในส่วนของบทจดหมายต่างๆก็เช่นกัน ผู้อ่านต้องเข้าใจสภาพแวดล้อมของผู้เขียนและคนในยุคนั้นๆจึงจะเข้าใจอย่างถูกต้องได้ วิธีการเขียนก็เช่นกัน ข้อมูลที่ได้มาในการบันทึกเป็นพระคัมภีร์นั้นก็ต้องมีการศึกษาให้แน่ชัดว่าคัดลอกหรือเอามาจากแหล่งใด การอ่านพระคัมภีร์จึงไม่ใช่เรื่องที่อ่านออกหรือไม่ออกแต่เป็นเรื่องที่ว่าจะอ่านอย่างไรถึงจะเข้าใจเจตจำนงของผู้เขียนจริงๆ คาทอลิกส่งเสริมให้ทุกคนอ่านพระคัมภีร์แต่ก็ต้องอ่านด้วยความรอบคอบ ไม่ตีความอะไรตามใจตัวเองหรือตามตัวอักษรเพราะจะเกิดความเข้าใจผิดพลาดได้ ผู้อ่านจำต้องปรึกษากับผู้รู้เพื่อความปลอดภัย
ข้อ 2) ไม่สนับสนุนให้สามัญชนอ่านพระคัมภีร์และไม่อนุญาตให้แปลพระคัมภีร์เป็นภาษาท้องถิ่น....อันนี้ก็ไม่ถูกต้องเช่นกัน ในอดีตนั้นอาจเป็นได้ที่ฝ่ายคาทอลิกต้องการคงภาษาลาตินเป็นภาษาทางการ รวมทั้งภาษาของพิธีกรรมและพระคัมภีร์ด้วย เนื่องจากศาสนาคาทอลิกเป็นศาสนาใหญ่ที่มีสมาชิกจากชนเกือบทุกชาติและภาษา การสื่อความด้วยภาษาลาตินเป็นภาษาทางการจึงมีเหตุผล แต่กระนั้นก็ตามเมื่อกาลเวลาผ่านไปคนที่พูดและรู้ภาษาลาตินมีน้อยลงจนหาคนคล่องภาษาลาตินจริงๆยากและที่สุดภาษาลาตินก็กลายเป็นภาษาที่ไม่มีใครพูดอีกต่อไป ความจำเป็นที่ต้องมีการแปลพระคัมภีร์เป็นภาษาท้องถิ่นก็เลี่ยงไม่ได้ สังคายนาวาติกันครั้งที่ 2 (ปี 1963-1965)ได้ปฏิรูปและเปลี่ยนแปลงพิธีกรรมใหม่ ให้ใช้ภาษาท้องถิ่นในพิธีกรรมได้อีกทั้งสนับสนุนให้มีการแปลพระคัมภีร์เป็นภาษาต่างๆด้วย ส่วนที่ว่ามีการประหารคนที่ฝ่าฝืนแปลพระคัมภีร์เป็นภาษาท้องถิ่นนั้น เท่าที่ทราบและที่เรียนมาผมไม่เคยได้ยินและไม่มีหลักฐานว่าใครถูกประหารเนื่องจากแปลพระคัมภีร์เป็นภาษาท้องถิ่น
ข้อ 3) การตีความหมายของพระคัมภีร์เป็นกิจที่ทำได้เฉพาะเจ้าหน้าที่ทางศาสนาเท่านั้น ข้อความนี้มีทั้งจริงและไม่จริง อย่างที่กล่าวแล้ว พระคัมภีร์ไม่ใช่หนังสือนิยายที่ใครๆก็อ่านได้และเข้าใจได้ง่าย จำเป็นต้องมีการตีความอย่างถูกต้อง คนที่จะตีความได้จึงต้องมีความรู้ในภาษาดั้งเดิมของพระคัมภีร์ การตีความอย่างเป็นทางการนั้นจึงเป็นหน้าที่ของผู้รู้จริง แต่ถ้าหากคาทอลิกคนใดอยากตีความเองก็ทำได้ แต่อาจจะไม่มีใครเชื่อถือ
ข้อ 4) ยอมรับคำสอนตกทอดของคริสตจักรและคำสั่งของพระสันตะปาปาว่ามีสิทธิอำนาจเท่ากับพระคัมภีร์ คำว่าคำสอนตกทอดนั้นหมายถึง ธรรมเนียมประเพณีของคาทอลิกที่เราถือว่าเป็นเสาหลักอย่างหนึ่งในการค้ำชูสถาบันศาสนา คำว่าธรรมเนียมประเพณี(Tradition) คำนี้มีความหมายไม่ใช่เพียงแค่การทำกันมาอย่างนั้นแต่ไหนแต่ไร ตรงกันข้ามเป็นธรรมเนียมที่ผ่านการพิสูจน์ด้วยกาลเวลาและเหตุผลว่าถูกต้องและใช้ได้ สอดคล้องกับวิถีชีวิตคนเรา เช่นธรรมเนียมการให้ความเคารพนักบุญ ประเพณีเฉลิมฉลองต่างๆที่เกิดขึ้นหลังยุคพระคัมภีร์ นอกนั้นธรรมประเพณียังมีความหมายรวมถึงพระคัมภีร์ คำสอน ประเพณีปฏิบัติที่ได้รับการรับรองว่าถูกต้องจากพระศาสนจักรแล้วด้วย ส่วนที่ว่าคำสั่งของพระสันตะปาปามีสิทธิ์อำนาจเท่ากับพระคัมภีร์นั้น เป็นการจับแพะชนแกะ พระสันตะปาปามีอำนาจเรื่องการสอนความเชื่อและจริยธรรม ไม่ใช่คำสั่งทุกประการของพระสันตะปาปาจะเท่ากับพระคัมภีร์ เรื่องความเชื่อและเรื่องจริยธรรมเป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อน เป็นต้นประการหลัง มีคำสอนทางจริยธรรมหลายอย่างที่เราไม่อาจจะพบได้โดยตรงในพระคัมภีร์ พระศาสจักรจึงต้องคิดหลักการจริยธรรมที่ถูกต้องขึ้นมาโดยอาศัยนักพระคัมภีร์ นักจริยศาสตร์และนักเทววิทยาต่างๆ ตัวอย่างง่ายๆปัญหาของสงครามว่าทำได้หรือไม่ได้(ในพระธรรมเดิมมีเรื่องการฆ่ากันในสงครามมากมาย) หรือฆ่าผู้อื่นในนามพระเจ้านั้นชอบธรรมหรือไม่ ดังนี้เป็นต้น
ข้อ 5) ยอมรับหนังสืออธิกธรรมเข้าในสาระบบพระคัมภีร์ หนังสืออธิกธรรมคือหนังสือในหมวดที่ภาษาพระคัมภีร์เรียกว่า Deuterocanonical books มีหนังสือ โทบิต หนังสือ ยูดิธ หนังสือปรีชาญาณของซาโลมอน หนังสือบุตรสิราห์ หนังสือประกาศกบารุค หนังสือมัคคาบี 1-2 และมีบางตอนของหนังสือ เอสเธอร์และประกาศกดาเนียลที่พบในต้นฉบับภาษาฮีบรูและอารามาอิก ฝ่ายโปรแตสแตนท์สงสัยว่าหนังสือเหล่านี้ไม่น่าจะเป็นเอกสารที่ได้รับการดลใจ ทางฝ่ายคาทอลิกบอกว่าเป็นเอกสารที่เชื่อถือได้และมีคำสอนที่ดีแฝงอยู่จึงประกาศเข้าไว้ในสาระบบพระคัมภีร์ ใครที่อยากเข้าใจเรื่องนี้ในรายละเอียดและเหตุผลที่จัดเข้าในสาระบบก็คงต้องหาหนังสือประวัติพระคัมภีร์มาอ่านโดยตรง จึงจะรู้วิธีที่เขาใช้เป็นมาตรฐานว่าหนังสือเล่มใดถือเป็นพระคัมภีร์หรือไม่ มีพระคัมภีร์หลายเล่มที่ฝ่ายคาทอลิกไม่รับรอง และได้จัดให้อยู่ในหมวดของ Apocrypha (ภาษากรีกแปลว่า สิ่งที่ซ่อนเร้น) ซึ่งมีคุณค่าในระดับการอ่านบำรุงจิตใจแต่ไม่ถือเป็นเอกสารที่ได้รับการดลใจจากพระเจ้า เช่น หนังสือ The song of the three young men, Prayer of Manasseh, the book of Enoch, Hebraica veritatis etc. ในหมวดพระธรรมใหม่ก็มีหนังสือประเภทนี้เช่นกัน เช่น The Gospel of Thomas (พบในปี1945), The Gospel of Peter (พบในปี 1886), The Gospel of Egyptians, The Gospel of Nazareans, the Gospel of the Hebrew. เราจะเห็นได้ว่ามีหนังสือที่ค้นพบหลายๆเล่มที่ต้องใช้วิจารญาณในการพิจารณาว่าน่าจะเป็นพระคัมภีร์หรือไม่ มีหนังสือปลอมๆมากมายที่พบและไม่มีค่าแก่การเป็นพระคัมภีร์เพราะเต็มไปด้วยเรื่องอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์ต่างๆมากมาย พูดง่ายๆคือมันหวือหวาเกินกว่าที่จะเป็นเอกสารที่น่าเชื่อถือได้ (ไม่ใช่ของเก่าทุกชิ้นจะน่าเชื่อถือและศักดิ์สิทธิ์ เรื่องนี้คนค้าของโบราณรู้ดี)
2. เรื่องความรอด
โรมันคาทอลิก : มีความเห็นและการปฏิบัติ คือ
มนุษย์จะได้รับความรอดโดยผ่านทางความเชื่อในพระเยซูคริสต์และการทำความดี
การอภัยโทษบาปจะได้รับโดยพิธีบัพติสมา และจะหมดสภาพไปหากมนุษย์ได้กระทำบาปที่นำไปสู่ความตาย ซึ่งจะแก้ไขได้โดยการทนทุกข์ทรมานชดใช้กรรม หรือการถวายทรัพย์
ความรอดจะเป็นของผู้ที่อยู่ในศาสนจักรโรมันคาทอลิกเท่านั้น
โปรเเตสแตนท์ : มีความเห็นและปฏิบัติ คือ
มนุษย์จะได้รับความรอดโดยผ่านทางความเชื่อในพระเยซูคริสต์เท่านั้น การทำดีเป็นผลจากการได้รับความรอดจากพระเจ้าไม่ใช่เป็นเหตุที่ทำให้ได้รับความรอด (เอเฟซัส 2:8-10)
การอภัยโทษบาป จะได้รับเมื่อมนุษย์เชื่อในการสิ้นพระชนม์เพื่อไถ่บาปของพระเยซูคริสต์ การรับบัพติสมาไม่ได้เป็นเหตุของการรับอภัยโทษบาป
ความรอดเป็นของมนุษย์ทุกคนที่เชื่อและไว้วางใจในพระเยซูคริสต์ไม่ใช่เพราะเป็นสมาชิกของคริสตจักร
คำชี้แจง
ข้อ 1) มนุษย์จะได้รับความรอดโดยผ่านทางความเชื่อในพระเยซูคริสต์และการทำความดี ข้อนี้เป็นจุดยืนของฝ่ายคาทอลิกจริง เนื่องจากฝ่ายคาทอลิกมองความหมายของความรอดในขอบเขตที่กว้างออกไปยังมนุษยชาติ รวมทั้งคนที่ไม่เคยได้ยินชื่อของพระเยซูคริสตเจ้าด้วย นอกนั้นมนุษย์เรายังดำเนินชีวิตในขอบจริยธรรมอันดีงามตามธรรมชาติได้โดยที่เขาอาจจะไม่รู้จักคริสต์ศาสนาเลยก็ได้เช่นกัน ความดีงามสากลมีอยู่ในธรรมชาติ การที่จะจำกัดว่าความรอดไม่เกี่ยวกับการพยายามทำดีของคนเราเลยนั้นค่อนข้างจะแคบไป คนที่จะเข้าใจความหมายที่ว่าความรอดล้วนมาจากพระเจ้าได้นั้นต้องมีประสบการณ์ลึกซึ้งกับพระเจ้าจริงๆอย่างท่านเปาโลถึงจะเข้าใจได้ คนที่ไม่เคยมีประสบการณ์เช่นนั้นแต่ยืมคำพูดของคนอื่นมาใช้นั้นน่ากลัวว่าจะห่างไกลจากความจริงที่พระเจ้าประสงค์ ลองคิดดูคนที่สิ้นชีวิตไปโดยไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับพระเจ้า วิญญาณของพวกเขาต้องได้รับโทษด้วยหรือ? พระเจ้าแห่งความดีงามน่าจะมีวิธีที่ดีสำหรับพวกเขา อีกประการหนึ่งการปฏิเสธว่าคนเราทำดีอย่างไรก็ไม่ได้ดีนั้นล้วนเป็นการมองธรรมชาติมนุษย์จำกัดเกินไป อย่าลืมว่ามนุษย์คือสิ่งสร้างที่ดีเยี่ยมของพระเจ้านะครับ การพยายามไปถึงความดีงามสูงสุดจึงน่าจะมีความหมายและมีคุณค่าในสายพระเนตรของพระเจ้ามิใช่หรือ
ข้อ 2) พูดถึงเรื่องการอภัยบาปในพิธีล้างบาปหรือพิธีบัปติสมานั้นถูกต้อง คือฝ่ายคาทอลิกเชื่อว่าพิธีล้างบาปนั้นได้ชำระบาปที่เรียกว่า บาปกำเนิด หรือ original sin ส่วนธรรมชาติของบาปนี้หมายถึงอะไรแน่นอนก็ยังไม่แจ้งชัดร้อยเปอร์เซ็นต์ นักเทววิทยายุคใหม่จะมองในแง่ของการเริ่มมีส่วนในชีวิตพระมากกว่ามองจากจุดของความบกพร่องในบาปที่ได้รับเมื่อเกิดมา กระนั้นก็ตามคำถามที่ว่าเหตุใดมนุษย์เกิดมามีความจำกัดก็ยังทำให้ไม่อาจจะทิ้งความคิดเรื่องผลของบาปกำเนิดไปได้โดยสิ้นเชิง คาทอลิกเชื่อว่าพิธีล้างบาปนั้นทำให้ทารกได้มีส่วนในชีวิตพระ เป็นลูกของพระ แต่พิธีล้างบาปก็ไม่ได้ชำระความจำกัดและความโน้นเอียงในทางไม่ดีของคนเราโดยสิ้นเชิง คนเราเมื่อโตมาก็ยังทำผิดได้ ดังนั้นจึงต้องมีการขออภัยจากพระเจ้าโดยทางพิธีสารภาพบาปหรือพิธีขอสมาโทษพระเจ้า และในกรณีที่ทำบาปหนักก็ต้องขอสมาโทษผ่านทางพระสงฆ์ที่มีอำนาจซึ่งได้รับสืบทอดมาจากพระเยซูเจ้าในการโปรดบาปได้ (Mt.16:19) คาทอลิกเชื่อว่าเมื่อคนเราทำผิดแล้ว การชดเชยใช้โทษความผิดนั้นทำได้หลายวิธีเพื่อแสดงออกถึงความเป็นทุกข์เสียใจและต้องการเปลี่ยนวิถีชีวิตใหม่ การถวายทรัพย์เพื่อให้หลุดพ้นจากบาปนั้นเป็นความเข้าใจผิด บาปบุญซื้อกันไม่ได้หรอกครับ แต่ที่เห็นเขาถวายปัจจัยต่างๆรวมทั้งทรัพย์สินเงินทองนั้นเป็นการทำบุญทั่วไปที่เห็นในทุกข์ศาสนาแต่มิได้หมายถึงการซื้อหรือขาย บางคนอาจจะมองว่าเป็นการซื้อหรือขายแต่คนที่ทำบุญเองนั้นไม่ได้คิดเช่นนั้น ถ้าเขาคิดว่าเขาซื้อบุญหรือบาปได้เขาก็คิดผิดแน่นอน และไม่ใช่ความคิดของคาทอลิกด้วย
http://www.issara.com/article/prot1.html
ศรัทธาพาหลง : โปรแตสแตนท์และคาทอลิก ความสัมพันธ์บนความเข้าใจผิดที่มิอาจแก้ไขได้? (1)
บาทหลวงไพบูลย์ อุดมเดช C.Ss.R.
ผมกำลังทำวิทยานิพนธ์เรื่องการฟอร์มมโนธรรมของคาทอลิกและของพี่น้องชาวพุทธในเมืองไทย ผมต้องการข้อมูลที่ชัดเจนจากพระไตรปิฏก จึงได้เข้าไปใช้บริการพระไตรปิฏกออนไลท์จากเวปไซด์ของพุทธศาสนาซึ่งมีประโยชน์อย่างยิ่ง นอกจากจะแวะเข้าไปเยี่ยมเยียนเว็ปไซด์ต่างๆ ของพุทธศาสนาแล้ว ผมยังพบเว็ปไซด์ที่น่าสนใจคือ http://e-mag.virtualave.net ที่นำเสนอเรื่องการเปรียบเทียบศาสนาต่างๆ ผมคลิกอ่านการเปรียบเทียบระหว่างศาสนาโรมันคาทอลิกกับโปรแตสแตนท์ เมื่ออ่านจบแล้วก็รู้สึกว่าผมน่าจะเขียนอะไรชี้แจงบ้าง เนื่องจากว่าข้อมูลที่นำมาเปรียบเทียบระหว่างศาสนาพี่น้องคู่นี้มีความไม่สมบูรณ์และความเข้าใจผิดปะปนอยู่มาก อ่านแล้วรู้สึกเหมือนว่าฝ่ายคาทอลิกเป็นผู้ร้ายและฝ่ายโปรแตสแตนท์เป็นพระเอก ผมเดาเอาว่าผู้จัดทำคงจะแปลเนื้อหามาจากแหล่งข้อมูลที่เขียนโดยพี่น้องโปรแตสแตนท์ที่ยังไม่เข้าใจคาทอลิกดีพอ เป็นต้นว่าในด้านข้อเท็จจริงทางประวัติศาสตร์และมุมมองจากความเป็นจริงของความเป็นมนุษย์ผู้อ่อนแอ ที่จริงโดยส่วนตัวผมก็แปลกใจมานานแล้วว่าทำไมพี่น้องโปรแตสแตนท์เข้าใจเราคาทอลิกผิดๆ และบ่อยครั้งยังฝังใจอยู่ในความผิดพลาดเก่าๆ ในอดีตที่บรรพชนของเราเคยทำ แน่นอน เรายอมรับว่าคาทอลิกผิดพลาดได้เนื่องจากความอ่อนแอของความเป็นมนุษย์ และสภาพการณ์ของยุคสมัยนั้นๆ แต่ความผิดพลาดนั้นเองที่ช่วยเป็นครูสอนเราให้เรียนรู้ที่จะเปลี่ยนแปลงและไม่ตกลงไปในความผิดพลาดเก่าๆ
มาถึงจุดนี้ผมคิดว่า สาเหตุของความเข้าใจผิดนั้นจุดใหญ่ๆคือ ต่างฝ่ายต่างยึดอัตตาของตนเองมากเกินไป มองจุดบกพร่องของกันและกันและเล่าสืบต่อไปยังลูกหลาน ราวกับว่ามนุษย์เรานั้นเมื่อผิดแล้วก็จะผิดร่ำไปไม่มีการเปลี่ยนแปลง สาเหตุต่อมาคือความศรัทธาเกินเหตุ อันพาให้หลงทางไปจากความจริง และสาเหตุอีกอย่างคือภาษาที่ใช้ ภาษานั้นมีการเปลี่ยนแปลงนัยยะของความหมาย การเปลี่ยนแปลงความหมายของภาษาในแต่ละยุคสมัยล้วนก่อให้เกิดความเข้าใจผิดได้เสมอ และเรามักจะใช้ภาษาเก่าๆของเราในการมองผู้อื่น ความฝังใจในความบกพร่องของผู้อื่นนั้นก็เลยยิ่งฝังลึกในใจเราจนยากที่จะอภัยหรือลืมได้
บทความยาวบทนี้ ผมพยายามจะชี้แจงความเข้าใจผิดของพี่น้องโปรแตสแตนท์ในสิ่งที่คาทอลิกเชื่อ สอนและปฏิบัติกันอยู่ทุกวันนี้ ผมจะไม่วิจารณ์คำสอนของพี่น้องโปรแตสแตนท์เพราะจะผิดพลาดได้และไม่ใช่เป้าหมายของบทความนี้ นอกนั้น ผมขอออกตัว ณ ที่นี้ว่าผมไม่ได้เขียนชี้แจงในฐานะผู้นำของศาสนาคาทอลิก (แม้ผมจะเป็นพระสงฆ์) อย่างเป็นทางการ ผมเพียงต้องการชี้จุดที่ผู้อ่านหรือนักศึกษาที่เรียนวิชาศาสนาเปรียบเทียบน่าจะนำมาใคร่ครวญว่าความจริงอยู่ที่ใด และที่สำคัญการเปรียบเทียบใดๆที่มีพื้นฐานอยู่บนข้อมูลที่ไม่ถูกต้องกับความเป็นจริง นอกจากจะไม่มีคุณค่าทางวิชาการแล้วยังจะก่อให้เกิดความเข้าใจผิด ความแตกแยก การถือเขาถือเรา การเพิ่มพูนอัตตาของตนเอง และอะไรอื่นอีกมากมายที่ห่างไกลจากคำสอนของพระอาจารย์เจ้าที่แท้จริง ก่อนอื่นขอกล่าวถึงเหตุการณ์ตามลำดับเวลาและสภาพความเป็นไปของยุโรปในยุคศตวรรษที่ 16 ก่อนที่จะมีการปฏิรูปคริสต์ศาสนา เพื่อให้ผู้อ่านเห็นภาพรวมๆของยุคนั้นว่าวุ่นวายเพียงใด และคาทอลิกเองก็พยายามให้มีการปฏิรูปจากภายในแบบค่อยเป็นค่อยไปอยู่ก่อนแล้ว ก่อนที่ท่านลูเทอร์จะจุดชนวนการเปลี่ยนแปลงขึ้นในเยอรมันนี
ศตวรรษที่ 16 ยุคฟื้นฟูศิลปวัฒนธรรมในยุโรป
1505 ท่านมาร์ติน ลูเทอร์ (1483-1546)เข้าบวชในอารามนักบวชคณะออกัสตินเนียน
1506 พระสันตะปาปายูลีอุสที่ 2 สั่งให้บรามานเต้ทำการปฏิสังขรณ์วิหารเซ็นต์ปีเตอร์ใหม่
1507 ท่านมาร์ติน ลูเทอร์บวชเป็นพระสงฆ์(บาทหลวง)
1510 ท่านอีรัสมุส(1466-1536) กับหนังสือ Institutio Christani Principis
1510 ท่านมาร์ติน ลูเทอร์ไปที่กรุงโรมในฐานะตัวแทนของคณะออกัสติเนียน
1512 ท่านลูเทอร์ ได้รับปริญญาเอกทางเทววิทยาพระคัมภีร์
1512 เริ่มต้นสังคายนา ลาเตรันครั้งที่ 5 เพื่อพยายามปฏิรูปพระศาสนจักรคาทอลิก
1515 เริ่มคณะนักบวช ออราโตรีเพื่อการปฏิรูปพระศาสนจักรคาทอลิกโดยได้รับแรงบันดาลใจจากเซ็นต์ แคทเธอรีนแห่งเยนัว(มรณะ 1510)
1516 ท่านอีรัสมุส พิมพ์พระธรรมใหม่ภาษากรีก
1517 เซ็นต์อิกญาซีโอแห่งโลโยลาพยายามปฏิรูปคริสต์ศาสนาในด้านชีวิตฝ่ายจิต
1517 กำเนิดโปรแตสแตนท์โดยท่านมาร์ตินลูเทอร์ยื่นข้อเสนอ 95 ข้อให้มีการปฏิรูป
1517 สิ้นสุดสังคายนา ลาเตรันครั้งที่ 5
1518 สภาอ๊อกสเบิร์กและพระคาร์ดินัลคาเจตันเรียกท่านลูเทอร์ให้มาแก้ข้อกล่าวหาและถอนคำประกาศที่ต่อต้านศาสนาคาทอลิก
1519 ท่านอูริค สวิงลี(1484-1531) เริ่มเทศน์ที่เมืองซูริคและเริ่มการปฏิรูปศาสนาที่เขตแดนสวิสฯ
1520 ท่านมาร์ตินลูเทอร์เผาเอกสาร exsurge Domine ของพระสันตะปาปาเลโอที่ 10 ต่อหน้าชาวเมืองวิตเตนเบิร์ก
1520 ตั้งคณะเป็นฟรังซิสกันกาปูชินเพื่อพยายามปฏิรูปพระศาสนจักรคาทอลิก
1521 คาทอลิกประกาศตัดลูเทอร์ออกจากพระศาสนจักร
1521 สภาไดเอ็ตแห่งเวิมประกาศขับลูเทอร์ออกจากพระศาสนจักร เจ้าชายเฟดริกซ่อนท่านลูเทอร์ไว้ในปราสาทวัตเบิร์กเพื่อปกป้องท่านลูเทอร์จากศัตรู ที่นี่เองที่ท่านลูเทอร์เริ่มแปลพระคัมภีร์ใหม่จากภาษากรีกเป็นภาษาเยอรมัน
1523 ท่านอูลิค สวิงลี ประกาศหลักการ 67 ข้อเพื่อปฏิรูปคริสตศาสนาที่สวิตเซอร์แลนด์และต่อต้านธรรมเนียมคาทอลิกหลายประการว่าไม่มีพื้นฐานบนพระคัมภีร์
1524 เซ็นต์กาเยตัน พยายามปฏิรูปศาสนาคาทอลิกทั่วยุโรปโดยการตั้งคณะทีอาไตน์ที่สมาชิกปฏิญาณถือความยากจนเพื่อชำระปัญหาความหละหลวมของนักบวชในยุคนั้น
1524 ท่านลูเทอร์เข้าไปเกี่ยวข้องกับกบฏชาวนาในเยอรมันนี ชาวนาถูกฆ่าตายมากมาย
1524 ท่านสวิงลีสั่งยกเลิกและทำลายหนังสือพิธีมิสซา ออร์แกนในโบสถ์ พิธีขับร้องในโบสถ์ เครื่องหมายกางเขน รูปปั้นนักบุญ ฯลฯ ที่เมืองซูริค สวิตเซอร์แลนด์
1525 ท่านลูเทอร์แต่งงานกับแคทเธอรีน ฟอน โบรา อดีตนักพรตหญิง
1526 ท่านลูเทอร์กับพิธีมิสซาภาษาเยอรมัน
1527 ฝรั่งเศสยึดวัดนักบุญมัทธิวและกวาดล้างกลุ่มโปรแตสแตนท์ครั้งใหญ่
1530 เดนมาร์กรับหลักการปฏิรูปและคำสอนของท่านลูเทอร์
1532 ท่านยอห์น คัลวิน(1509-1564)ประกาศปฏิรูปศาสนาในฝรั่งเศสหลังจากนั้นหนีไปเมืองเจนีวา
1532 เซ็นต์โทมัส มอร์ ลาออกจากราชการในสมัยของพระเจ้าเฮนรีที่ 8 และสองปีต่อมาถึงจำคุกเนื่องจากปฏิเสธที่จะเซ็นชื่อเห็นด้วยกับการหย่าร้างของพระเจ้าเฮนรีกับพระนางแคทเธอรีนและไม่เห็นด้วยกับการปฏิเสธอำนาจการสอนความเชื่อและจริยธรรมของพระสันตะปาปา
1534 พระเจ้าเฮนรีที่ 8 ประกาศตัดขาดจากอำนาจของพระสันตะปาปาที่โรมด้วยสาเหตุทางการเมืองและเหตุผลที่พระองค์ต้องการหย่ากับพระนางแคทเธอรีนและแต่งงานใหม่กับพระนางแอนโบลีน
1534 เซ็นต์อิกญาซีโอโลโยลาและเพื่อนตั้งคณะเยสุอิตที่มองมาร์ตรฝรั่งเศสเพื่อการปฏิรูปพระศาสนจักร
1534 ท่านลูเทอร์แปลพระคัมภีร์เป็นภาษาเยอรมันสำเร็จและตีพิมพ์เผยแพร่
1536 ท่านยอห์น น็อคส์ รับพิธีบวชเป็นสงฆ์ ต่อมาได้ทำการปฏิรูปศาสนาที่เขตสก๊อตแลนด์
1538 ท่านคัลวินถูกขับออกจากเมืองเจนีวา เขาได้ย้ายไปปักหลักอยู่ที่เมืองสตราสบูร์ก
1540 สำนักวาติกันรับรองคณะเยสุอิตอย่างเป็นทางการ วันที่ 27 กันยายน
1545 เริ่มสังคายนาเมืองเทรนต์ครั้งที่ 1 เพื่อตอบโต้คำกล่าวหาและอิทธิพลของฝ่ายโปรแตสแตนท์
1545 ท่านยอห์น น็อคส์เผยแพร่อิทธิพลและคำสอนของเขากำเนิดนิกายเพรสไบทีเรียน
1546 มรณกรรมของท่านมาร์ตินลูเทอร์ที่เมืองไอซ์สเลเบ็น วันที่ 18 กุมภาพันธ์
1551 เริ่มสังคายนาเทรนต์ครั้งที่ 2
1556 มรณกรรมของเซ็นต์อิกญาซีโอโลโยลาผู้ตั้งคณะเยสุอิต
1559 ท่านยอห์นน็อค เดินทางกลับสก๊อตแลนด์และเริ่มวางรากฐานคำสอนสายเพรสไบทีเรียนในเขตสก๊อตแลนด์ สองสามปีต่อมาเกิดพิพาทครั้งใหญ่ระหว่างคาทอลิกและโปรแตสแตนท์ในสก็อตแลนด์
1560 เริ่มกระบวนการพูริตันในอังกฤษ
1562 เริ่มสงครามศาสนาระหว่างคาทอลิกและโปรแตสแตนท์ในฝรั่งเศส
1563 สิ้นสุดการประชุมสังคายนาแห่งเมืองเทรนต์ครั้งที่ 3 เพื่อการปฏิรูปพระศาสนจักร
ผมได้ให้ภาพรวมๆของยุโรปข้างต้น ซึ่งคงพอจะทำให้ผู้อ่านนึกภาพออกว่ายุโรปในยุคนั้นวุ่นวายเพียงใด เสียงเรียกร้องให้มีการปฏิรูปทั้งทางสังคม ศาสนาและการเมืองเป็นสิ่งที่มีทั่วไปในยุคนั้น ศาสนาคาทอลิกมิได้นิ่งนอนใจ เพียงแต่เห็นว่าการปฏิรูปนั้นต้องมีความรอบคอบ ปฏิรูปแล้วไม่ได้มีอะไรดีขึ้น มีแต่ความวุ่นวาย ความเสียหาย การปฏิรูปก็ไม่ผิดอะไรกับการก่อหวอดเพื่อผลประโยชน์ของอัตตา ฝ่ายคาทอลิกได้พยายามมีการปฏิรูปโดยเริ่มจากเรื่องของจิตใจและเรื่องชีวิตฝ่ายจิตก่อน ดังจะเห็นได้จากความพยายามตั้งคณะนักบวชต่างๆขึ้นมาทั้งชายและหญิงเพื่อให้เป็นแบบอย่างในชีวิตศีลธรรมและชีวิตทางความศรัทธา การพยายามเปลี่ยนแปลงสิ่งที่เคยทำกันมาจนเคยชินแล้วนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย อาจต้องแลกด้วยชีวิต เป็นต้นเมื่อต้องเผชิญกับการท้าทายอำนาจทางการเมืองทั้งฝ่ายที่เห็นด้วยและไม่เห็นด้วย ผู้ที่ต้องการเข้าใจประวัติศาสตร์ในยุคศตวรรษที่ 16 ที่แท้จริงนั้นจำต้องมองยุโรปในทุกด้านไม่ใช่จากด้านศาสนาและความศรัทธาอย่างเดียว ศาสนาคาทอลิกในยุคนั้นไม่ใช่ศาสนาโดดแต่มีความเกี่ยวข้องกับการเมืองและสังคม ผลประโยชน์ทั้งทางโลกและทางธรรม พระสันตะปาปาเป็นทั้งผู้นำศาสนาและผู้นำอาณาจักรโรมันอันกว้างใหญ่ไพศาล การปฏิรูปหรือเปลี่ยนแปลงอะไรจึงไม่ใช่เรื่องที่จะทำได้ง่ายๆแม้พระองค์อยากจะทำก็ตาม การที่ท่านลูเทอร์ทำการปฏิรูปในหลายๆแง่มุมก็เป็นสิ่งที่เตือนใจให้ผู้นำทางศาสนาคาทอลิกเห็นแสงสว่างเช่นกัน สังคายนาเมืองเทรนต์คือเครื่องหมายของการปฏิรูปในศาสนาคาทอลิกที่เห็นได้ชัดเจน มีการตั้งระเบียบวินัย ชำระพระคัมภีร์ ตั้งสถาบันอบรมพระสงฆ์นักบวช ธรรมทูตขึ้นมา และค่อยๆจัดการกับพระสงฆ์นักบวชที่ไม่อยู่กับร่องกับรอยให้ออกไปจากระบบ จัดระเบียบบริหารพระศาสนจักรใหม่ พยายามลดบทบาทและอิทธิพลของการเมืองรัฐต่างๆที่เข้ามาแทรกแซงการบริหารพระศาสนจักรออกไปเพื่อว่าพระสันตะปาปาจะได้มีสิทธิ์และอำนาจเต็มที่ในการบริหารพระศาสนจักรอย่างที่ควรจะเป็น
ต่อไปผมจะขอชี้แจงความเข้าใจผิดของพี่น้องโปรแตสแตนท์จากข้อเขียนเปรียบเทียบระหว่างคาทอลิกกับโปรแตสแตนท์ที่มีในเว็ปไซด์ดังกล่าวข้างต้น
1. เรื่องพระคริสตธรรมคัมภีร์
โรมันคาทอลิก : มีความเห็นและการปฏิบัติ คือ
ไม่เปิดโอกาสให้สามัญชนอ่านพระคัมภีร์ด้วยตนเองเป็นการส่วนตัว
ไม่สนับสนุนให้สามัญชนอ่านพระคัมภีร์ ด้วยการไม่อนุญาตให้แปลพระคัมภีร์เป็นภาษาท้องถิ่น ผู้ที่ฝ่าฝืน มีโทษถึงประหารชีวิต
การตีความหมายของพระคัมภีร์เป็นกิจที่ทำได้เฉพาะเจ้าหน้าที่ทางศาสนาเท่านั้น
ยอมรับคำสอนตกทอดของคริสตจักรและคำสั่งของสันตะปาปาว่ามีสิทธิอำนาจเท่ากับพระคัมภีร์
ยอมรับหนังสืออธิกธรรม เข้าในสาระบบของพระคัมภีร์
โปรเเตสแตนท์มีความเห็นและการปฏิบัติคือ
กระตุ้นให้คริสตชนอ่านพระคัมภีร์ด้วยตนเองเป็นการส่วนตัวนอกเหนือที่ได้รับฟังจากคริสตจักร
สนับสนุนให้คริสตชนอ่านพระคัมภีร์ด้วยการแปลออกเป็นภาษาท้องถิ่นเพื่อสามัญชนจะสามารถอ่านและเข้าใจได้ด้วยตนเอง
โดยพระวิญญาณบริสุทธิ์ที่สถิตอยู่กับผู้ที่เชื่อทุกคน ทำให้ผู้ที่เชื่อได้รับการดลใจ การเปิดเผยจากพระคัมภีร์
พระวจนะของพระเจ้าในพระคัมภีร์นั้น ถูกต้องและสมบูรณ์ มีสิทธิอำนาจเหนือหนังสือคำสอน วาทะของมนุษย์ทุกคน
พระคัมภีร์ 66 เล่ม ที่บรรจุในพระคัมภีร์ภาคพันธสัญญาเดิมและสัญญาใหม่เท่านั้น ที่อยู่ในสาระบบที่คริสตจักรยอมรับ
คำชี้แจง
ข้อที่ 1) ที่กล่าวว่าคาทอลิกไม่เปิดโอกาสให้สามัญชนอ่านพระคัมภีร์ด้วยตัวเองเป็นการส่วนตัวนั้นไม่น่าจะตรงกับความเป็นจริง ในศตวรรษที่ 16 นั้นคริสตชนที่รู้ภาษาลาตินและกรีกนั้นมีน้อยมาก(ปัจจุบันก็เช่นกันคนที่รู้ภาษากรีกและลาตินก็เฉพาะคนที่ไปเรียนด้านนี้โดยตรง) การศึกษาจำกัดอยู่เฉพาะในอาราม ท่านลูเทอร์ก็ได้รับการศึกษาจากอารามเช่นกัน คนที่อ่านพระคัมภีร์ได้จึงมีเฉพาะพระและนักบวช ที่ว่าคาทอลิกไม่เปิดโอกาสให้สามัญชนอ่านพระคัมภีร์นั้นไม่ถูกต้องแน่นอน สามัญชนไม่อ่านเพราะอ่านไม่ออกเนื่องจากระบบการศึกษามีความจำกัด มาในปัจจุบันนี้คาทอลิกส่งเสริมให้ทุกคนอ่านพระคัมภีร์ แต่ก็มาพบกับปัญหาใหม่คือเรื่องการตีความพระคัมภีร์ เนื่องจากพระคัมภีร์ไม่ใช่หนังสือนิยายที่จะอ่านเพื่อความบันเทิง แต่พระคัมภีร์เป็นหนังสือศักดิ์สิทธิ์และเขียนขึ้นเพื่อคนยิวในยุคเริ่มต้นของการสร้างชาติอิสราแอล (พระธรรมเดิม) มีเป้าหมายในการเขียน ภาษาที่ใช้ก็เขียนในบริบทของคนยุคนั้น การจะเข้าใจพระคัมภีร์เดิมจึงไม่ใช่เพียงแค่อ่านออกแต่เป็นเรื่องของการเข้าใจเบื้องหลังและสภาพแวดล้อมของคนอิสราแอลในยุคนั้นด้วย ส่วนพระธรรมใหม่นั้นก็เช่นกัน ผู้เขียนมีหลายคนและแต่ละคนก็บันทึกเรื่องราวของพระเยซูเจ้าภายหลังจากเหตุการณ์เกิดขึ้นแล้วไม่ต่ำกว่า 60 ปี ในส่วนของบทจดหมายต่างๆก็เช่นกัน ผู้อ่านต้องเข้าใจสภาพแวดล้อมของผู้เขียนและคนในยุคนั้นๆจึงจะเข้าใจอย่างถูกต้องได้ วิธีการเขียนก็เช่นกัน ข้อมูลที่ได้มาในการบันทึกเป็นพระคัมภีร์นั้นก็ต้องมีการศึกษาให้แน่ชัดว่าคัดลอกหรือเอามาจากแหล่งใด การอ่านพระคัมภีร์จึงไม่ใช่เรื่องที่อ่านออกหรือไม่ออกแต่เป็นเรื่องที่ว่าจะอ่านอย่างไรถึงจะเข้าใจเจตจำนงของผู้เขียนจริงๆ คาทอลิกส่งเสริมให้ทุกคนอ่านพระคัมภีร์แต่ก็ต้องอ่านด้วยความรอบคอบ ไม่ตีความอะไรตามใจตัวเองหรือตามตัวอักษรเพราะจะเกิดความเข้าใจผิดพลาดได้ ผู้อ่านจำต้องปรึกษากับผู้รู้เพื่อความปลอดภัย
ข้อ 2) ไม่สนับสนุนให้สามัญชนอ่านพระคัมภีร์และไม่อนุญาตให้แปลพระคัมภีร์เป็นภาษาท้องถิ่น....อันนี้ก็ไม่ถูกต้องเช่นกัน ในอดีตนั้นอาจเป็นได้ที่ฝ่ายคาทอลิกต้องการคงภาษาลาตินเป็นภาษาทางการ รวมทั้งภาษาของพิธีกรรมและพระคัมภีร์ด้วย เนื่องจากศาสนาคาทอลิกเป็นศาสนาใหญ่ที่มีสมาชิกจากชนเกือบทุกชาติและภาษา การสื่อความด้วยภาษาลาตินเป็นภาษาทางการจึงมีเหตุผล แต่กระนั้นก็ตามเมื่อกาลเวลาผ่านไปคนที่พูดและรู้ภาษาลาตินมีน้อยลงจนหาคนคล่องภาษาลาตินจริงๆยากและที่สุดภาษาลาตินก็กลายเป็นภาษาที่ไม่มีใครพูดอีกต่อไป ความจำเป็นที่ต้องมีการแปลพระคัมภีร์เป็นภาษาท้องถิ่นก็เลี่ยงไม่ได้ สังคายนาวาติกันครั้งที่ 2 (ปี 1963-1965)ได้ปฏิรูปและเปลี่ยนแปลงพิธีกรรมใหม่ ให้ใช้ภาษาท้องถิ่นในพิธีกรรมได้อีกทั้งสนับสนุนให้มีการแปลพระคัมภีร์เป็นภาษาต่างๆด้วย ส่วนที่ว่ามีการประหารคนที่ฝ่าฝืนแปลพระคัมภีร์เป็นภาษาท้องถิ่นนั้น เท่าที่ทราบและที่เรียนมาผมไม่เคยได้ยินและไม่มีหลักฐานว่าใครถูกประหารเนื่องจากแปลพระคัมภีร์เป็นภาษาท้องถิ่น
ข้อ 3) การตีความหมายของพระคัมภีร์เป็นกิจที่ทำได้เฉพาะเจ้าหน้าที่ทางศาสนาเท่านั้น ข้อความนี้มีทั้งจริงและไม่จริง อย่างที่กล่าวแล้ว พระคัมภีร์ไม่ใช่หนังสือนิยายที่ใครๆก็อ่านได้และเข้าใจได้ง่าย จำเป็นต้องมีการตีความอย่างถูกต้อง คนที่จะตีความได้จึงต้องมีความรู้ในภาษาดั้งเดิมของพระคัมภีร์ การตีความอย่างเป็นทางการนั้นจึงเป็นหน้าที่ของผู้รู้จริง แต่ถ้าหากคาทอลิกคนใดอยากตีความเองก็ทำได้ แต่อาจจะไม่มีใครเชื่อถือ
ข้อ 4) ยอมรับคำสอนตกทอดของคริสตจักรและคำสั่งของพระสันตะปาปาว่ามีสิทธิอำนาจเท่ากับพระคัมภีร์ คำว่าคำสอนตกทอดนั้นหมายถึง ธรรมเนียมประเพณีของคาทอลิกที่เราถือว่าเป็นเสาหลักอย่างหนึ่งในการค้ำชูสถาบันศาสนา คำว่าธรรมเนียมประเพณี(Tradition) คำนี้มีความหมายไม่ใช่เพียงแค่การทำกันมาอย่างนั้นแต่ไหนแต่ไร ตรงกันข้ามเป็นธรรมเนียมที่ผ่านการพิสูจน์ด้วยกาลเวลาและเหตุผลว่าถูกต้องและใช้ได้ สอดคล้องกับวิถีชีวิตคนเรา เช่นธรรมเนียมการให้ความเคารพนักบุญ ประเพณีเฉลิมฉลองต่างๆที่เกิดขึ้นหลังยุคพระคัมภีร์ นอกนั้นธรรมประเพณียังมีความหมายรวมถึงพระคัมภีร์ คำสอน ประเพณีปฏิบัติที่ได้รับการรับรองว่าถูกต้องจากพระศาสนจักรแล้วด้วย ส่วนที่ว่าคำสั่งของพระสันตะปาปามีสิทธิ์อำนาจเท่ากับพระคัมภีร์นั้น เป็นการจับแพะชนแกะ พระสันตะปาปามีอำนาจเรื่องการสอนความเชื่อและจริยธรรม ไม่ใช่คำสั่งทุกประการของพระสันตะปาปาจะเท่ากับพระคัมภีร์ เรื่องความเชื่อและเรื่องจริยธรรมเป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อน เป็นต้นประการหลัง มีคำสอนทางจริยธรรมหลายอย่างที่เราไม่อาจจะพบได้โดยตรงในพระคัมภีร์ พระศาสจักรจึงต้องคิดหลักการจริยธรรมที่ถูกต้องขึ้นมาโดยอาศัยนักพระคัมภีร์ นักจริยศาสตร์และนักเทววิทยาต่างๆ ตัวอย่างง่ายๆปัญหาของสงครามว่าทำได้หรือไม่ได้(ในพระธรรมเดิมมีเรื่องการฆ่ากันในสงครามมากมาย) หรือฆ่าผู้อื่นในนามพระเจ้านั้นชอบธรรมหรือไม่ ดังนี้เป็นต้น
ข้อ 5) ยอมรับหนังสืออธิกธรรมเข้าในสาระบบพระคัมภีร์ หนังสืออธิกธรรมคือหนังสือในหมวดที่ภาษาพระคัมภีร์เรียกว่า Deuterocanonical books มีหนังสือ โทบิต หนังสือ ยูดิธ หนังสือปรีชาญาณของซาโลมอน หนังสือบุตรสิราห์ หนังสือประกาศกบารุค หนังสือมัคคาบี 1-2 และมีบางตอนของหนังสือ เอสเธอร์และประกาศกดาเนียลที่พบในต้นฉบับภาษาฮีบรูและอารามาอิก ฝ่ายโปรแตสแตนท์สงสัยว่าหนังสือเหล่านี้ไม่น่าจะเป็นเอกสารที่ได้รับการดลใจ ทางฝ่ายคาทอลิกบอกว่าเป็นเอกสารที่เชื่อถือได้และมีคำสอนที่ดีแฝงอยู่จึงประกาศเข้าไว้ในสาระบบพระคัมภีร์ ใครที่อยากเข้าใจเรื่องนี้ในรายละเอียดและเหตุผลที่จัดเข้าในสาระบบก็คงต้องหาหนังสือประวัติพระคัมภีร์มาอ่านโดยตรง จึงจะรู้วิธีที่เขาใช้เป็นมาตรฐานว่าหนังสือเล่มใดถือเป็นพระคัมภีร์หรือไม่ มีพระคัมภีร์หลายเล่มที่ฝ่ายคาทอลิกไม่รับรอง และได้จัดให้อยู่ในหมวดของ Apocrypha (ภาษากรีกแปลว่า สิ่งที่ซ่อนเร้น) ซึ่งมีคุณค่าในระดับการอ่านบำรุงจิตใจแต่ไม่ถือเป็นเอกสารที่ได้รับการดลใจจากพระเจ้า เช่น หนังสือ The song of the three young men, Prayer of Manasseh, the book of Enoch, Hebraica veritatis etc. ในหมวดพระธรรมใหม่ก็มีหนังสือประเภทนี้เช่นกัน เช่น The Gospel of Thomas (พบในปี1945), The Gospel of Peter (พบในปี 1886), The Gospel of Egyptians, The Gospel of Nazareans, the Gospel of the Hebrew. เราจะเห็นได้ว่ามีหนังสือที่ค้นพบหลายๆเล่มที่ต้องใช้วิจารญาณในการพิจารณาว่าน่าจะเป็นพระคัมภีร์หรือไม่ มีหนังสือปลอมๆมากมายที่พบและไม่มีค่าแก่การเป็นพระคัมภีร์เพราะเต็มไปด้วยเรื่องอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์ต่างๆมากมาย พูดง่ายๆคือมันหวือหวาเกินกว่าที่จะเป็นเอกสารที่น่าเชื่อถือได้ (ไม่ใช่ของเก่าทุกชิ้นจะน่าเชื่อถือและศักดิ์สิทธิ์ เรื่องนี้คนค้าของโบราณรู้ดี)
2. เรื่องความรอด
โรมันคาทอลิก : มีความเห็นและการปฏิบัติ คือ
มนุษย์จะได้รับความรอดโดยผ่านทางความเชื่อในพระเยซูคริสต์และการทำความดี
การอภัยโทษบาปจะได้รับโดยพิธีบัพติสมา และจะหมดสภาพไปหากมนุษย์ได้กระทำบาปที่นำไปสู่ความตาย ซึ่งจะแก้ไขได้โดยการทนทุกข์ทรมานชดใช้กรรม หรือการถวายทรัพย์
ความรอดจะเป็นของผู้ที่อยู่ในศาสนจักรโรมันคาทอลิกเท่านั้น
โปรเเตสแตนท์ : มีความเห็นและปฏิบัติ คือ
มนุษย์จะได้รับความรอดโดยผ่านทางความเชื่อในพระเยซูคริสต์เท่านั้น การทำดีเป็นผลจากการได้รับความรอดจากพระเจ้าไม่ใช่เป็นเหตุที่ทำให้ได้รับความรอด (เอเฟซัส 2:8-10)
การอภัยโทษบาป จะได้รับเมื่อมนุษย์เชื่อในการสิ้นพระชนม์เพื่อไถ่บาปของพระเยซูคริสต์ การรับบัพติสมาไม่ได้เป็นเหตุของการรับอภัยโทษบาป
ความรอดเป็นของมนุษย์ทุกคนที่เชื่อและไว้วางใจในพระเยซูคริสต์ไม่ใช่เพราะเป็นสมาชิกของคริสตจักร
คำชี้แจง
ข้อ 1) มนุษย์จะได้รับความรอดโดยผ่านทางความเชื่อในพระเยซูคริสต์และการทำความดี ข้อนี้เป็นจุดยืนของฝ่ายคาทอลิกจริง เนื่องจากฝ่ายคาทอลิกมองความหมายของความรอดในขอบเขตที่กว้างออกไปยังมนุษยชาติ รวมทั้งคนที่ไม่เคยได้ยินชื่อของพระเยซูคริสตเจ้าด้วย นอกนั้นมนุษย์เรายังดำเนินชีวิตในขอบจริยธรรมอันดีงามตามธรรมชาติได้โดยที่เขาอาจจะไม่รู้จักคริสต์ศาสนาเลยก็ได้เช่นกัน ความดีงามสากลมีอยู่ในธรรมชาติ การที่จะจำกัดว่าความรอดไม่เกี่ยวกับการพยายามทำดีของคนเราเลยนั้นค่อนข้างจะแคบไป คนที่จะเข้าใจความหมายที่ว่าความรอดล้วนมาจากพระเจ้าได้นั้นต้องมีประสบการณ์ลึกซึ้งกับพระเจ้าจริงๆอย่างท่านเปาโลถึงจะเข้าใจได้ คนที่ไม่เคยมีประสบการณ์เช่นนั้นแต่ยืมคำพูดของคนอื่นมาใช้นั้นน่ากลัวว่าจะห่างไกลจากความจริงที่พระเจ้าประสงค์ ลองคิดดูคนที่สิ้นชีวิตไปโดยไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับพระเจ้า วิญญาณของพวกเขาต้องได้รับโทษด้วยหรือ? พระเจ้าแห่งความดีงามน่าจะมีวิธีที่ดีสำหรับพวกเขา อีกประการหนึ่งการปฏิเสธว่าคนเราทำดีอย่างไรก็ไม่ได้ดีนั้นล้วนเป็นการมองธรรมชาติมนุษย์จำกัดเกินไป อย่าลืมว่ามนุษย์คือสิ่งสร้างที่ดีเยี่ยมของพระเจ้านะครับ การพยายามไปถึงความดีงามสูงสุดจึงน่าจะมีความหมายและมีคุณค่าในสายพระเนตรของพระเจ้ามิใช่หรือ
ข้อ 2) พูดถึงเรื่องการอภัยบาปในพิธีล้างบาปหรือพิธีบัปติสมานั้นถูกต้อง คือฝ่ายคาทอลิกเชื่อว่าพิธีล้างบาปนั้นได้ชำระบาปที่เรียกว่า บาปกำเนิด หรือ original sin ส่วนธรรมชาติของบาปนี้หมายถึงอะไรแน่นอนก็ยังไม่แจ้งชัดร้อยเปอร์เซ็นต์ นักเทววิทยายุคใหม่จะมองในแง่ของการเริ่มมีส่วนในชีวิตพระมากกว่ามองจากจุดของความบกพร่องในบาปที่ได้รับเมื่อเกิดมา กระนั้นก็ตามคำถามที่ว่าเหตุใดมนุษย์เกิดมามีความจำกัดก็ยังทำให้ไม่อาจจะทิ้งความคิดเรื่องผลของบาปกำเนิดไปได้โดยสิ้นเชิง คาทอลิกเชื่อว่าพิธีล้างบาปนั้นทำให้ทารกได้มีส่วนในชีวิตพระ เป็นลูกของพระ แต่พิธีล้างบาปก็ไม่ได้ชำระความจำกัดและความโน้นเอียงในทางไม่ดีของคนเราโดยสิ้นเชิง คนเราเมื่อโตมาก็ยังทำผิดได้ ดังนั้นจึงต้องมีการขออภัยจากพระเจ้าโดยทางพิธีสารภาพบาปหรือพิธีขอสมาโทษพระเจ้า และในกรณีที่ทำบาปหนักก็ต้องขอสมาโทษผ่านทางพระสงฆ์ที่มีอำนาจซึ่งได้รับสืบทอดมาจากพระเยซูเจ้าในการโปรดบาปได้ (Mt.16:19) คาทอลิกเชื่อว่าเมื่อคนเราทำผิดแล้ว การชดเชยใช้โทษความผิดนั้นทำได้หลายวิธีเพื่อแสดงออกถึงความเป็นทุกข์เสียใจและต้องการเปลี่ยนวิถีชีวิตใหม่ การถวายทรัพย์เพื่อให้หลุดพ้นจากบาปนั้นเป็นความเข้าใจผิด บาปบุญซื้อกันไม่ได้หรอกครับ แต่ที่เห็นเขาถวายปัจจัยต่างๆรวมทั้งทรัพย์สินเงินทองนั้นเป็นการทำบุญทั่วไปที่เห็นในทุกข์ศาสนาแต่มิได้หมายถึงการซื้อหรือขาย บางคนอาจจะมองว่าเป็นการซื้อหรือขายแต่คนที่ทำบุญเองนั้นไม่ได้คิดเช่นนั้น ถ้าเขาคิดว่าเขาซื้อบุญหรือบาปได้เขาก็คิดผิดแน่นอน และไม่ใช่ความคิดของคาทอลิกด้วย
http://www.issara.com/article/prot1.html
Last edited by Holy on Mon Jun 26, 2006 6:53 pm, edited 1 time in total.
- Prod Pran
- Defender of lawS
- ตอบ: 3326
- สมัครสมาชิก: Mon Jan 17, 2005 9:54 pm
- ที่อยู่: Bangkok
Re:คาทอลิก กับ โปรเตสแตนท์
โดย Prod Pran » Wed Mar 30, 2005 10:36 pm
3. เรื่องคริสตจักร
โรมันคาทอลิก : มีความเห็นและการปฏิบัติ คือ
คริสตจักรที่แท้จริงประกอบด้วยผู้ที่รับบัพติสมาเข้าเป็นสมาชิกของศาสนจักรโรมันคาทอลิก
คริสตจักรที่แท้จริง คือ คริสตจักรโรมมันคาทอลิกส่วนคริสตจักรอื่นๆ เป็นคริสตจักรนอกรีต
โปรเเตสแตนท์ : มีความเห็นและการปฏิบัติ คือ
คริสตจักรที่แท้จริงประกอบด้วย ผู้ที่เชื่อและวางใจในพระนามของพระเยซูคริสต์ ที่ร่วมสามัคคีธรรมในจิตวิญญาณ
คริสตจักรที่แท้จริง คือ คริสตจักรที่เป็นพระกายของพระเยซูคริสต์ ซึ่งประกอบด้วยผู้ที่เชื่อที่วางใจในพระเยซูคริสต์เป็นพระเจ้าและพระผู้ช่วยให้รอด ที่เรียกว่าการบังเกิดใหม่
คริสตจักรเป็นชุมชนของผู้เชื่อในพระเยซูคริสต์ ที่ทำหน้าที่สำแดงความรัก และนำมนุษย์มาถึงความรอดในพระเจ้า นั่นคือการตอบสนองพระมหาบัญชา
คำชี้แจง
ข้อ 1) พระศาสนจักรหรือคริสตจักรในความหมายของคาทอลิกนั้นคือพระศาสนจักรที่ก่อตั้งโดยพระเยซูเจ้า และสืบทอดตำแหน่งการปกครองผ่านทางอัครสาวกเปโตรหรือปีเตอร์(Mt.16:18; Jn.21:15-18) ทุกคนที่ได้รับพิธีล้างบาปในนามพระบิดา พระบุตรและพระจิตก็ล้วนถือเป็นการล้างบาปที่ถูกต้องแม้จะไม่ได้สังกัดอยู่ในพระศาสนจักรคาทอลิกก็ตาม เช่นการล้างบาปในคริสตจักรออร์โธด๊อก แองกลิกันหรือคริสตจักรอื่นๆที่ทำพิธีล้างในพระนามพระบิดา พระบุตรและพระจิตดังกล่าว การล้างบาปนั้นทุกคนที่เชื่อมีสิทธิ์ได้รับพิธีล้าง และผู้ทำพิธีเองก็เป็นสามัญชนทั่วไปที่เป็นคริสตชนก็ทำพิธีได้ในกรณีจำเป็น แต่โดยทั่วไปแล้วกฎหมายของพระศาสนจักรกำหนดให้พระสงฆ์เป็นผู้ทำพิธีเนื่องจากจะมีการลงทะเบียนและรับรองให้เป็นกิจจะลักษณะและเกี่ยวเนื่องกับเอกสารต่างๆด้วย
ข้อ 2) ที่บอกว่าฝ่ายคาทอลิกถือว่า คริสตจักรแท้คือคริสตจักรโรมันคาทอลิกส่วนคริสตจักรอื่นเป็นคริสตจักรนอกรีต นั้นดูจะเป็นการมองจากมุมด้านเดียว คริสตจักรที่แท้คือคริสตจักรที่ตั้งโดยพระเยซูคริสตเจ้าดังกล่าวข้างต้น ผู้ตั้งคือพระเยซูเจ้า กลุ่มใดที่ถือเช่นนี้ก็เรียกได้ว่าเป็นคริสตจักรแท้ กระนั้นก็ตามพระศาสนจักรก็ประกอบด้วยมิติอื่นๆด้วยเช่น ความเป็นหนึ่งเดียว (Communion) คำนี้เองคือสิ่งที่ทำให้ฝ่ายคาทอลิกพยายามเรื่อยมาเพื่อจะสร้างความเป็นหนึ่งเดียวดังคำของพระอาจารย์ที่บอกว่าจะได้มีแกะฝูงเดียวเพราะมีนายชุมพาบาลแต่ผู้เดียว(Jn:10:16) ความแตกแยกจึงเป็นความปวดร้าวของพระศาสนจักรของพระคริสตเจ้าทั้งหมด พระสันตะปาปาทุกยุคทุกสมัยตลอดพันกว่าปีตั้งแต่เริ่มมีการแตกแยกทางความคิดและแยกเป็นนิกายต่างๆนั้นได้พยายามสร้างความเป็นหนึ่งเดียวเรื่อยมา ผมเองไม่คิดว่าทางคาทอลิกจะใช้คำพูดว่า คริสตจักรอื่นๆเป็นคริสตจักรนอกรีต แน่นอน คำดังกล่าวค่อนข้างจะรุนแรง ตรงกันข้ามฝ่ายคาทอลิกจะให้ความเคารพแต่การตัดสินใจของมโนธรรมของแต่ละคน(คำสอนคาทอลิกข้อ 1778)รวมทั้งเรื่องการเลือกที่จะอยู่ในฝูงแกะอันเดียวกันนี้ด้วยหรือไม่ แน่นอนฝ่ายคาทอลิกอยากให้ทุกคนที่รับพิธีล้างบาปนั้นได้อยู่ในพระศาสนจักรเดียวกันเหมือนยุคแรกแต่หากเขาไม่ต้องการ ฝ่ายคาทอลิกก็ไม่มีสิทธิ์ใดๆที่จะไปบังคับบุคคลนั้นได้รวมทั้งผู้ที่อยู่ในศาสนาอื่นด้วย มโนธรรมของบุคคลคือสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่บุคคลนั้นๆต้องเชื่อฟังและเรียนรู้ที่จะฟังเสียงของพระเจ้าจากที่นั่น การที่บอกว่าฝ่ายคาทอลิกมองคริสตจักรอื่นว่านอกรีตนั้นเป็นการใช้คำที่รุนแรงเกินไปครับ คาทอลิกเพียงต้องการอยากให้เกิดความเป็นหนึ่งเดียวกันอย่างพระศาสนจักรในยุคแรกที่มีนายชุมพาเพียงผู้เดียวและมีแกะแต่ฝูงเดียวตามที่พระคริสตเจ้าตรัสเท่านั้นล่ะครับ
4. เรื่องประมุขของคริสตจักร
โรมันคาทอลิก : มีความเห็นและการปฏิบัติ คือ
พระสันตะปาปาเป็นประมุขของพระศาสนจักร
พระสันตะปาปาเป็นตัวแทนของพระเยซูคริสต์บนแผ่นดินโลก
พระสันตะปาปาไม่มีข้อผิดพลาดและคำพูดไม่มีผิด มีค่าเทียบเท่าพระคัมภีร์
พระสันตะปาปาได้รับกุญแจสวรรค์ต่อจากอัครทูตเปโตร
อัครทูตเปโตรเป็นพระสันตะปาปาองค์แรกของศาสนจักร
โปรเเตสแตนท์ : มีความเห็นและการปฏิบัติ คือ
พระเยซูคริสต์เป็นประมุขสูงสุดของคริสตจักร : เอเฟซัส 1: 22 "พระเจ้าได้ทรงปราบสิ่งสารพัดไว้ใต้พระบาทของพระคริสต์ และได้ทรงตั้งพระองค์ไว้ เป็นประมุขเหนือสิ่งสารพัดแห่งคริสตจักร"
พระเยซูคริสต์เป็นศีรษะของคริสตจักร : เอเฟซัส 5:23 "เพราะว่าสามี เป็นศีรษะของภรรยาเหมือนพระคริสต์ทรงเป็นศีรษะของคริสตจักร ซึ่งเป็นพระกายของพระองค์และพระองค์ทรงเป็นพระผู้ช่วยให้รอดของคริสตจักร"
คริสตชนทุกคนเป็นตัวแทนของพระเยซูคริสต์ : ยอห์น 1:4 "พระองค์ทรงเป็นแหล่งชีวิต และชีวิตนั้นเป็นความสว่างของมนุษย์" มัทธิว 5:14 "ท่านทั้งหลายเป็นความสว่างของโลก นครซึ่งอยู่บนภูเขาจะปิดบังไว้ไม่ได้"
คริสตชนทุกคนเป็นปุโรหิตหลวง 1 เปโตร 2:9 "แต่ท่านทั้งหลายเป็นชาติที่ทรงเลือกไว้แล้ว เป็นปุโรหิตหลวง เป็นประชาชาติบริสุทธิ์ เป็นชนชาติของพระเจ้าโดยเฉพาะ เพื่อให้ท่านประกาศพระบารมีของพระองค์ผู้ได้ทรงเรียกท่านให้ออกมาจากความมืดเข้าไปสู่ความสว่างอันมหัศจรรย์ของพระองค์"
มนุษย์ทุกคนเป็นบาป และมีข้อผิดพลาดทั้งสิ้น เว้นแต่องค์พระเยซูคริสต์ โรม 3:23 "เพราะทุกคนทำบาป จึงเสื่อมจากพระสิริของพระเจ้า"
กุญแจสวรรค์อยู่กับคริสตชนทุกคน มัทธิว 28:19 "เจ้าทั้งหลายจงออกไปสั่งสอนชนทุกชาติให้เป็นสาวกของเราให้รับบัพติสมาในพระนามแห่งพระบิดา พระบุตร และพระวิญญาณบริสุทธิ์"
อัครทูตเปโตร เป็นหนึ่งในบรรดาอัครสาวกของพระเยซูคริสต์และก็เป็นผู้ที่มีความกระตือรือร้นในการรับใช้พระเยซู แม้จะผิดพลาดล้มเหลวและล้มลงหลายครั้งก็ตาม
คำชี้แจง
ข้อ 1) ที่กล่าวมาถูกต้องว่าพระสันตะปาปาคือประมุขของพระศาสนจักร
ข้อ 2) ถูกต้องที่กล่าวว่าพระสันตะปาปาคือผู้แทนของพระเยซูคริสต์บนแผ่นดินโลก ฝ่ายคาทอลิกอาศัยพระวาจาของพระเยซูเจ้าที่ตรัสมอบอำนาจนี้ให้แก่เปโตร(Mt.16:18)และหลังจากที่พระเยซูเจ้าสิ้นพระชนม์และกลับคืนชีพแล้ว บรรดาอัครสาวกองค์อื่นๆรวมทั้งนักบุญเปโลด้วยก็ถือว่านักบุญเปโตรหรือเซ็นต์ปีเตอร์คือผู้นำของพระศาสนจักรสืบจากพระเยซูเจ้า ธรรมเนียมนี้สืบทอดกันเรื่อยมา ดังนี้เองฝ่ายคาทอลิกจึงให้ความสำคัญกับคำว่าธรรมประเพณี (Tradition)มากแม้จะไม่ได้มีบัญญัติไว้ในพระคัมภีร์ก็ตาม เพราะธรรมประเพณีคือตัวเชื่อต่อเอกลักษณ์ของคาทอลิกในเรื่องต่างๆจากชนรุ่นหนึ่งไปยังอีกรุ่นหนึ่ง
ข้อ 3) ข้อแก้ไขหน่อยเพราะมีความเข้าใจผิดหลายจุด ที่กล่าวว่าฝ่ายคาทอลิกถือว่าพระสันตะปาปาไม่มีข้อผิดพลาดนั้น ต้องเข้าใจว่าเราถือว่าพระองค์สอนไม่ผิดพลาดในข้อความเชื่อที่ประกาศอย่างเป็นทางการ(dogma)ส่วนคำสอนอื่นๆเช่นด้านจริยธรรมต่างๆจะไม่ถือเป็นความเชื่อที่ไม่ผิดพลาดแต่เป็นคำแนะนำที่ถูกต้อง สองประการนี้ที่สำคัญ ฝ่ายคาทอลิกไม่ได้หมายความว่า คำพูดทุกประการของพระสันตะปาปาไม่ผิดพลาด อันนี้ไม่ใช่ พระสันตะปาปามีสิทธิ์พูดเล่นพูดหัวได้ เช่น พระสันตะปาปายอห์นที่ 23 ที่มักจะมีอารมณ์ขันเสมอๆ ส่วนที่กล่าวว่า คำพูดของพระสันตะปาปามีค่าเทียบเท่าพระคัมภีร์นั้น คำนี้ไม่เคยปรากฏในธรรมเนียมคาทอลิกครับ คนอื่นเขาว่ากันไปเอง ฝ่ายคาทอลิกไม่เคยคิดว่าคำพูดของพระสันตะปาปาเทียบเท่าพระคัมภีร์แน่นอน เราถือว่าคำแนะนำของพระองค์มีค่าควรแก่การนำมาใคร่ครวญและถือตามอย่างยิ่งมากกว่า พระคัมภีร์นั้นเป็นพระวาจาพระเจ้าส่วนพระสันตะปาปานั้นคาทอลิกไม่เคยถือว่าเป็นพระเจ้าแม้พระองค์จะเป็นตัวแทนของพระเยซูเจ้าก็ตาม
ข้อ 4) ถูกต้องแล้วที่บอกว่าฝ่ายคาทอลิกเห็นว่าพระสันตะปาปา(ซึ่งสืบอำนาจต่อจากนักบุญเปโตร)คือผู้ที่ถือกุญแจสวรรค์ (เทียบ Mt.16:19) จุดนี้พึงเข้าใจให้ถูกต้องต่อคำว่า กุญแจสวรรค์ นั้นหมายถึงอำนาจของการอภัยบาปซึ่งอัครสาวกทุกคนก็ได้รับด้วย อำนาจนี้สืบทอดเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน ในบรรดาพระสังฆราชและพระสงฆ์ทุกคนที่ได้รับพิธีบวชอย่างถูกต้อง การสืบต่ออำนาจจากอัครสาวกหรืออัครธรรมทูตจึงเป็นเรื่องที่สำคัญยิ่งและกลายมาเป็นหนึ่งในเจ็ดพิธีอันศักดิ์สิทธิ์ของพระศาสนจักรคาทอลิก ในหนังสือมัทธิว 28:19 นั้นพระองค์สั่งให้ออกไปสั่งสอนชนทุกชาติ....นั้นคำว่า ท่านทั้งหลาย พระองค์ตรัสกับอัครสาวก 11 คนของพระองค์ พวกเขาคืออัครธรรมทูต พระองค์มิได้ตรัสกับผู้อื่นหรือคนทั่วไป ใครก็ตามที่ได้รับอำนาจสืบจากอัครสาวกจึงมีอำนาจในการอภัยบาปด้วย
ข้อ 5) กล่าวถูกต้องแล้วที่บอกว่าอัครสาวกเปโตรเป็นพระสันตะปาปาองค์แรกของพระศาสนจักร ดังได้กล่าวข้างต้นตามประวัติศาสตร์ที่มีหลักฐานชัดเจน กลุ่มคริสตชนยุคแรกแม้จะมีหลายชุมชนที่ได้รับความเชื่อมาจากอัครสาวกองค์อื่นๆแต่พวกเขาก็ถือกันว่าอัครสาวก เปโตรคือผู้ที่พระเยซูเจ้ามอบหมายให้เป็นผู้นำสืบต่อจากพระองค์ อำนาจนี้เป็นที่ยอมรับทั่วไป จนเมื่อการเมืองเข้ามาแทรกแซงในภายหลังนั่นแหละ จึงเกิดการแตกแยกถือเขาถือเราและเกิดมีความสงสัยในเรื่องอำนาจของพระสันตะปาปาเกิดขึ้นและแน่นอนหลายกลุ่มก็จะไปหาข้ออ้างจากพระคัมภีร์มาตีความเข้าข้างตนเองอย่างที่เป็นอยู่ในปัจจุบัน เป็นต้นเมื่อเกิดปัญหามีพระสันตะปาปาซ้อนเกิดขึ้นในประวัติศาสตร์ยุคกลางจนกลายมาเป็นเรื่องด่างพร้อยในประวัติพระศาสนจักรคาทอลิกที่ฝ่ายคาทอลิกเองก็ยอมรับว่าจริง แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าความบกพร่องนั้นจะทำลายสิทธิ์และอำนาจที่พระเยซูเจ้ามอบให้กับอัครสาวกเปโตรก็หาไม่ พระเยซูเจ้าทรงมอบอำนาจนี้ให้แล้วพระองค์ไม่เอาคืนแน่นอนแม้ว่าพระสันตะปาปาบางพระองค์อาจจะมีความอ่อนแอประสามนุษย์ก็ตาม พูดตามประสาชาวบ้านคือเมื่อยูดาสศิษย์ใกล้ชิดพระองค์ยังอ่อนแอได้ ประสาอะไรกับพระสันตะปาปาที่มีชีวิตห่างไกลจากการมีประสบการณ์ใกล้ชิดกับพระองค์ถึงสองพันปีจะอ่อนแอไม่ได้เล่า ที่กล่าวเช่นนี้ก็มิได้หมายความว่าพระสันตะปาปาทุกองค์อ่อนแอด้วย เมื่อดูจากประวัติของพระสันตะปาปาที่ถูกต้องทั้ง 262 องค์ที่ผ่านมานั้นเปอร์เซ็นต์ของพระสันตะปาปาที่อ่อนแอและถือว่าไม่ดีนั้นก็มีเปอร์เซ็นต์น้อยมาก และยิ่งเมื่อมองลึกลงไปในรายละเอียดแล้วก็จะเห็นว่าสภาพแวดล้อม การเมืองและค่านิยมของยุคนั้นๆก็มีส่วนเพิ่มพูนความผิดพลาดอยู่มาก คาทอลิกไม่อายที่จะยอมรับว่าผู้นำในอดีตบางองค์ของเรามีความผิดพลาดและสร้างความด่างพร้อย แต่นั้นก็ไม่ได้หมายความว่าเราจะปรับปรุงแก้ไขไม่ได้ เพราะคาทอลิกเชื่อว่าพระเยซูเจ้ายังรักษาคำสัญญาของพระองค์ที่ว่าจะอยู่กับพระศาสนจักรไปจนสิ้นพิภพ(Mt.28:28)
5. เรื่องคนกลางระหว่างพระเจ้าและมนุษย์
โรมันคาทอลิก : มีความเห็นและการปฏิบัติ คือ
วีรบุรุษแห่งความเชื่อที่ได้ดำเนินชีวิตและสละชีวิตเพราะความเชื่อในพระเยซูคริสต์ ถูกยกย่องว่าเป็นนักบุญ และเป็นคนกลางที่คริสตชนสามารถอธิษฐานผ่านเพื่อทูลต่อพระเจ้าได้
คำอธิษฐานใดที่ไม่ได้รับคำตอบในพระนามของพระเยซู ก็ให้อธิษฐานทูลขอต่อพระแม่มารีย์ก็จะได้รับคำตอบแน่นอน ( มีการอธิบายว่าพระเยซูทรงรักพระมารดามาก ถ้าพระมารดาขอพระองค์จะทรงประทานให้เสมอ -คำอธิบายจากซิสเตอร์เพื่อนของผู้เขียน )
โปรแตสแตนท์ : มีความเห็นและการปฏิบัติ คือ
พระเยซูคริสต์เป็นคนกลางแต่ผู้เดียวระหว่างพระเจ้ากับมนุษย์ 1 ทิโมธี 2:5 "ด้วยเหตุว่ามีพระเจ้าองค์เดียว และมีคนกลางผู้เดียวระหว่างพระเจ้ากับมนุษย์ คือพระเยซูคริสต์ผู้ทรงสภาพเป็นมนุษย์"
พระเจ้าจะทรงตอบคำอธิษฐานผ่านทางคำทูลขอที่ผ่านทางพระเยซูคริสต์เท่านั้น ยอห์น 14:13 "สิ่งใดที่ท่านทั้งหลายขอในนามของเรา เราจะกระทำสิ่งนั้น เพื่อว่าพระบิดาจะทรงได้รับเกียรติอันยิ่งใหญ่ทางพระบุตร"
คำชี้แจง
ข้อ 1) ถูกต้องที่กล่าวถึงคนที่ฝ่ายคาทอลิกยกย่องให้เป็นนักบุญ ทั่วไปคนดีที่เป็นนักบุญนี้เมื่อสิ้นชีพไปแล้วจะมีคณะกรรมการตรวจสอบหลักฐานว่าในชีวิตของพวกเขานั้นได้ดำเนินชีวิตในคุณธรรมด้านใด ระดับใด ควรค่าแก่การยกย่องหรือไม่ มีหลักฐานที่เรียกได้ว่าเป็นอัศจรรย์หรือปาฏิหาริย์หลังความตายมาประกอบหรือไม่ สำหรับผู้ที่ดำเนินชีวิตคุณธรรมคริสตชนขั้นสูงคือความรักแท้ แต่สำหรับผู้ที่ได้สิ้นชีพเพราะถูกเบียดเบียนเรื่องความเชื่อเมื่อสิ้นชีพไปแล้วฝ่ายคาทอลิกให้การยกย่องให้เป็นมรณสักขีที่พลีชีพยืนยันความเชื่อในพระเจ้า ธรรมเนียมคาทอลิกอนุญาตให้วอนขอบรรดานักบุญเหล่านี้ให้อ้อนวอนขอพระเจ้าอวยพรคนที่อยู่ในโลกนี้ได้ บางคนอาจจะมองด้วยสายตาของการเมืองว่านี่เป็นการล็อบบี้ในสวรรค์ อันที่จริงขึ้นอยู่กับการมองและภาษาที่จะเรียก การวิงวอนขอสิ่งศักดิ์สิทธิ์หรือผู้ศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายก็เป็นธรรมชาติของคนเราอยู่แล้ว ศาสนาใหญ่ๆทั้งหลายล้วนเกี่ยวพันกับการวอนขอสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งสิ้น เพราะธรรมชาติของมนุษย์นั้นต้องการที่พึ่งทางใจ อะไรที่มันอธิบายได้ทุกอย่างนั้นไม่นานมันก็เสื่อมคลายไป ใจของคนเรานั้นมักจะแสวงหาสิ่งที่มันอธิบายไม่ได้แต่สัมผัสได้ มิตินี้เขาเรียกว่า Mysticism ซึ่งอยู่เหนือระดับของเหตุผลและเข้าถึงได้จากการปฏิบัติไม่ใช่จากการวิเคราะห์บนพื้นฐานของเหตุผลซึ่งมีความจำกัดในตัวของมันเอง
ข้อ 2) ข้อนี้มีความเข้าใจผิดพลาดมาก เนื่องจากมองพฤติกรรมการให้ความเคารพของคาทอลิกต่อแม่พระหรือพระนางมารีย์แล้วเหมาเอาว่า คาทอลิกถือว่าเมื่อขอพระเยซูเจ้าไม่ได้แล้วก็ให้ขอแม่พระแล้วจะได้ ไม่มีคาทอลิกคนใดรับประกันได้ร้อยเปอร์เซ็นต์หรอกครับว่าเมื่อขอแม่พระแล้วจะได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่เป็นธรรมเนียมที่มีพื้นฐานมาจากพระคัมภีร์ตอนที่มีงานเลี้ยงแต่งงานที่หมู่บ้านคานา(Jn:2:1-11) พระเยซูเจ้าก็ได้รับเชิญไปในงานเลี้ยงด้วย เหล้าซึ่งเป็นเครื่องดื่มสำคัญของงานหมดลง แม่พระกลัวว่าเจ้าภาพจะเสียหน้าจึงไปบอกพระเยซูให้ทำอะไรบางอย่าง พระองค์บอกว่าความคิดของแม่พระไม่ใช่ความคิดของพระองค์และที่สำคัญเวลาของพระองค์ยังมาไม่ถึง แต่แม่พระก็ได้บอกคนใช้ของบ้านว่าถ้าพระองค์สั่งให้ทำอะไรก็จงทำตาม และที่นั่นพระองค์ก็ได้เปลี่ยนน้ำให้เป็นเหล้าองุ่นชั้นดี จากจุดนี้เองที่นักเทศน์คาทอลิกหลายคนถือว่าแม่พระมีอิทธิพลต่อพระเยซูเจ้าแน่นอน และได้ยกมาเป็นข้ออ้างสนับสนุนความศรัทธาต่อแม่พระในเรื่องการวอนขอ กระนั้นก็ตามอย่างที่กล่าวแล้ว ไม่มีใครสามารถรับรองได้แน่นอนว่าเมื่อวอนขอจากแม่พระแล้วจะได้ตามต้องการ ในธรรมเนียมคาทอลิกมีการภาวนาสายประคำ คาทอลิกหลายคนภาวนาจนสายประคำขาดไปหลายสายก็ยังไม่ได้ตามที่ต้องการเลย อย่างไรก็ตามสิ่งที่สำคัญที่สุดในการภาวนาไม่ใช่เรื่องที่ว่าได้ตามที่ขอหรือไม่ แต่เป็นเรื่องที่ว่าคนนั้นๆได้เพิ่มพูนความเชื่อ ความหวังไว้ใจและความรักในพระเป็นเจ้ามากเพียงใด และการภาวนาต้องทำให้บุคคลนั้นๆก้าวหน้าในชีวิตคุณธรรม นำความรักและคำสอนของพระเยซูเจ้ามาเป็นภาคปฏิบัติในชีวิต ความรักคือเป้าหมายสูงสุดของการภาวนา ไม่ใช่การขอว่าจะได้หรือไม่ได้
มีจุดที่อยากอธิบายต่ออีกนิดคือ ธรรมเนียมคาทอลิกให้ความสำคัญกับชีวิตหลังความตายมาก คนดีที่ตายไปแล้วเราให้ความเคารพนับถือ (จะระดับไหนนั้นอีกเรื่องหนึ่ง) คาทอลิกเชื่อว่าชีวิตมิได้หยุดอยู่เพียงแค่บนโลกนี้แต่ยังดำเนินต่อไปหลังความตายด้วย เป็นชีวิตฝ่ายจิตวิญญาณและเราสามารถติดต่อกับเขาเหล่านั้นได้ในระดับของการภาวนาและการอุทิศกุศลไปให้หากเขายังต้องผ่านการชำระ ปัญหาเรื่องชีวิตหลังความตายนี้ยอมรับว่ายังไม่แจ้งชัดนัก การอธิบายด้วยเหตุผลใดๆล้วนมีความจำกัดทั้งสิ้น พี่น้องโปรแตสแตนท์บางคนไม่เห็นด้วยกับการที่ฝ่ายคาทอลิกให้ความสำคัญกับบรรดานักบุญและแม่พระมากเกินงามเพราะเกรงว่าจะไปบดบังรัศมีและความสำคัญของพระเยซูเจ้า อันนี้ผมเห็นว่าเป็นความวิตกที่มีเหตุผลพอสมควรแต่ก็ไม่น่าจะถึงระดับที่ต้องบอกว่าคาทอลิกงมงาย ในโลกของศาสนาที่เกี่ยวพันกับความลี้ลับนั้น เหตุผลกับความจริงมักจะล้ำเส้นกันอยู่เสมอ เชื่อเถิดครับ ในโลกนี้ยังมีคนพร้อมที่จะอยู่กับความงมงายด้วยความเต็มใจตราบใดที่เหตุผลไม่ได้ทำให้หัวใจของเขารู้สึกอิ่ม ศาสนาจึงมองข้ามมิติของความลี้ลับไปไม่ได้ ถ้าศาสนาไร้ซึ่งมิตินี้แล้ว มันก็ไม่ใช่ศาสนาแต่เป็นเพียงลัทธิที่ลงท้ายด้วยคำว่า ..นิยม..หรือ ism เท่านั้นเอง
โรมันคาทอลิก : มีความเห็นและการปฏิบัติ คือ
คริสตจักรที่แท้จริงประกอบด้วยผู้ที่รับบัพติสมาเข้าเป็นสมาชิกของศาสนจักรโรมันคาทอลิก
คริสตจักรที่แท้จริง คือ คริสตจักรโรมมันคาทอลิกส่วนคริสตจักรอื่นๆ เป็นคริสตจักรนอกรีต
โปรเเตสแตนท์ : มีความเห็นและการปฏิบัติ คือ
คริสตจักรที่แท้จริงประกอบด้วย ผู้ที่เชื่อและวางใจในพระนามของพระเยซูคริสต์ ที่ร่วมสามัคคีธรรมในจิตวิญญาณ
คริสตจักรที่แท้จริง คือ คริสตจักรที่เป็นพระกายของพระเยซูคริสต์ ซึ่งประกอบด้วยผู้ที่เชื่อที่วางใจในพระเยซูคริสต์เป็นพระเจ้าและพระผู้ช่วยให้รอด ที่เรียกว่าการบังเกิดใหม่
คริสตจักรเป็นชุมชนของผู้เชื่อในพระเยซูคริสต์ ที่ทำหน้าที่สำแดงความรัก และนำมนุษย์มาถึงความรอดในพระเจ้า นั่นคือการตอบสนองพระมหาบัญชา
คำชี้แจง
ข้อ 1) พระศาสนจักรหรือคริสตจักรในความหมายของคาทอลิกนั้นคือพระศาสนจักรที่ก่อตั้งโดยพระเยซูเจ้า และสืบทอดตำแหน่งการปกครองผ่านทางอัครสาวกเปโตรหรือปีเตอร์(Mt.16:18; Jn.21:15-18) ทุกคนที่ได้รับพิธีล้างบาปในนามพระบิดา พระบุตรและพระจิตก็ล้วนถือเป็นการล้างบาปที่ถูกต้องแม้จะไม่ได้สังกัดอยู่ในพระศาสนจักรคาทอลิกก็ตาม เช่นการล้างบาปในคริสตจักรออร์โธด๊อก แองกลิกันหรือคริสตจักรอื่นๆที่ทำพิธีล้างในพระนามพระบิดา พระบุตรและพระจิตดังกล่าว การล้างบาปนั้นทุกคนที่เชื่อมีสิทธิ์ได้รับพิธีล้าง และผู้ทำพิธีเองก็เป็นสามัญชนทั่วไปที่เป็นคริสตชนก็ทำพิธีได้ในกรณีจำเป็น แต่โดยทั่วไปแล้วกฎหมายของพระศาสนจักรกำหนดให้พระสงฆ์เป็นผู้ทำพิธีเนื่องจากจะมีการลงทะเบียนและรับรองให้เป็นกิจจะลักษณะและเกี่ยวเนื่องกับเอกสารต่างๆด้วย
ข้อ 2) ที่บอกว่าฝ่ายคาทอลิกถือว่า คริสตจักรแท้คือคริสตจักรโรมันคาทอลิกส่วนคริสตจักรอื่นเป็นคริสตจักรนอกรีต นั้นดูจะเป็นการมองจากมุมด้านเดียว คริสตจักรที่แท้คือคริสตจักรที่ตั้งโดยพระเยซูคริสตเจ้าดังกล่าวข้างต้น ผู้ตั้งคือพระเยซูเจ้า กลุ่มใดที่ถือเช่นนี้ก็เรียกได้ว่าเป็นคริสตจักรแท้ กระนั้นก็ตามพระศาสนจักรก็ประกอบด้วยมิติอื่นๆด้วยเช่น ความเป็นหนึ่งเดียว (Communion) คำนี้เองคือสิ่งที่ทำให้ฝ่ายคาทอลิกพยายามเรื่อยมาเพื่อจะสร้างความเป็นหนึ่งเดียวดังคำของพระอาจารย์ที่บอกว่าจะได้มีแกะฝูงเดียวเพราะมีนายชุมพาบาลแต่ผู้เดียว(Jn:10:16) ความแตกแยกจึงเป็นความปวดร้าวของพระศาสนจักรของพระคริสตเจ้าทั้งหมด พระสันตะปาปาทุกยุคทุกสมัยตลอดพันกว่าปีตั้งแต่เริ่มมีการแตกแยกทางความคิดและแยกเป็นนิกายต่างๆนั้นได้พยายามสร้างความเป็นหนึ่งเดียวเรื่อยมา ผมเองไม่คิดว่าทางคาทอลิกจะใช้คำพูดว่า คริสตจักรอื่นๆเป็นคริสตจักรนอกรีต แน่นอน คำดังกล่าวค่อนข้างจะรุนแรง ตรงกันข้ามฝ่ายคาทอลิกจะให้ความเคารพแต่การตัดสินใจของมโนธรรมของแต่ละคน(คำสอนคาทอลิกข้อ 1778)รวมทั้งเรื่องการเลือกที่จะอยู่ในฝูงแกะอันเดียวกันนี้ด้วยหรือไม่ แน่นอนฝ่ายคาทอลิกอยากให้ทุกคนที่รับพิธีล้างบาปนั้นได้อยู่ในพระศาสนจักรเดียวกันเหมือนยุคแรกแต่หากเขาไม่ต้องการ ฝ่ายคาทอลิกก็ไม่มีสิทธิ์ใดๆที่จะไปบังคับบุคคลนั้นได้รวมทั้งผู้ที่อยู่ในศาสนาอื่นด้วย มโนธรรมของบุคคลคือสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่บุคคลนั้นๆต้องเชื่อฟังและเรียนรู้ที่จะฟังเสียงของพระเจ้าจากที่นั่น การที่บอกว่าฝ่ายคาทอลิกมองคริสตจักรอื่นว่านอกรีตนั้นเป็นการใช้คำที่รุนแรงเกินไปครับ คาทอลิกเพียงต้องการอยากให้เกิดความเป็นหนึ่งเดียวกันอย่างพระศาสนจักรในยุคแรกที่มีนายชุมพาเพียงผู้เดียวและมีแกะแต่ฝูงเดียวตามที่พระคริสตเจ้าตรัสเท่านั้นล่ะครับ
4. เรื่องประมุขของคริสตจักร
โรมันคาทอลิก : มีความเห็นและการปฏิบัติ คือ
พระสันตะปาปาเป็นประมุขของพระศาสนจักร
พระสันตะปาปาเป็นตัวแทนของพระเยซูคริสต์บนแผ่นดินโลก
พระสันตะปาปาไม่มีข้อผิดพลาดและคำพูดไม่มีผิด มีค่าเทียบเท่าพระคัมภีร์
พระสันตะปาปาได้รับกุญแจสวรรค์ต่อจากอัครทูตเปโตร
อัครทูตเปโตรเป็นพระสันตะปาปาองค์แรกของศาสนจักร
โปรเเตสแตนท์ : มีความเห็นและการปฏิบัติ คือ
พระเยซูคริสต์เป็นประมุขสูงสุดของคริสตจักร : เอเฟซัส 1: 22 "พระเจ้าได้ทรงปราบสิ่งสารพัดไว้ใต้พระบาทของพระคริสต์ และได้ทรงตั้งพระองค์ไว้ เป็นประมุขเหนือสิ่งสารพัดแห่งคริสตจักร"
พระเยซูคริสต์เป็นศีรษะของคริสตจักร : เอเฟซัส 5:23 "เพราะว่าสามี เป็นศีรษะของภรรยาเหมือนพระคริสต์ทรงเป็นศีรษะของคริสตจักร ซึ่งเป็นพระกายของพระองค์และพระองค์ทรงเป็นพระผู้ช่วยให้รอดของคริสตจักร"
คริสตชนทุกคนเป็นตัวแทนของพระเยซูคริสต์ : ยอห์น 1:4 "พระองค์ทรงเป็นแหล่งชีวิต และชีวิตนั้นเป็นความสว่างของมนุษย์" มัทธิว 5:14 "ท่านทั้งหลายเป็นความสว่างของโลก นครซึ่งอยู่บนภูเขาจะปิดบังไว้ไม่ได้"
คริสตชนทุกคนเป็นปุโรหิตหลวง 1 เปโตร 2:9 "แต่ท่านทั้งหลายเป็นชาติที่ทรงเลือกไว้แล้ว เป็นปุโรหิตหลวง เป็นประชาชาติบริสุทธิ์ เป็นชนชาติของพระเจ้าโดยเฉพาะ เพื่อให้ท่านประกาศพระบารมีของพระองค์ผู้ได้ทรงเรียกท่านให้ออกมาจากความมืดเข้าไปสู่ความสว่างอันมหัศจรรย์ของพระองค์"
มนุษย์ทุกคนเป็นบาป และมีข้อผิดพลาดทั้งสิ้น เว้นแต่องค์พระเยซูคริสต์ โรม 3:23 "เพราะทุกคนทำบาป จึงเสื่อมจากพระสิริของพระเจ้า"
กุญแจสวรรค์อยู่กับคริสตชนทุกคน มัทธิว 28:19 "เจ้าทั้งหลายจงออกไปสั่งสอนชนทุกชาติให้เป็นสาวกของเราให้รับบัพติสมาในพระนามแห่งพระบิดา พระบุตร และพระวิญญาณบริสุทธิ์"
อัครทูตเปโตร เป็นหนึ่งในบรรดาอัครสาวกของพระเยซูคริสต์และก็เป็นผู้ที่มีความกระตือรือร้นในการรับใช้พระเยซู แม้จะผิดพลาดล้มเหลวและล้มลงหลายครั้งก็ตาม
คำชี้แจง
ข้อ 1) ที่กล่าวมาถูกต้องว่าพระสันตะปาปาคือประมุขของพระศาสนจักร
ข้อ 2) ถูกต้องที่กล่าวว่าพระสันตะปาปาคือผู้แทนของพระเยซูคริสต์บนแผ่นดินโลก ฝ่ายคาทอลิกอาศัยพระวาจาของพระเยซูเจ้าที่ตรัสมอบอำนาจนี้ให้แก่เปโตร(Mt.16:18)และหลังจากที่พระเยซูเจ้าสิ้นพระชนม์และกลับคืนชีพแล้ว บรรดาอัครสาวกองค์อื่นๆรวมทั้งนักบุญเปโลด้วยก็ถือว่านักบุญเปโตรหรือเซ็นต์ปีเตอร์คือผู้นำของพระศาสนจักรสืบจากพระเยซูเจ้า ธรรมเนียมนี้สืบทอดกันเรื่อยมา ดังนี้เองฝ่ายคาทอลิกจึงให้ความสำคัญกับคำว่าธรรมประเพณี (Tradition)มากแม้จะไม่ได้มีบัญญัติไว้ในพระคัมภีร์ก็ตาม เพราะธรรมประเพณีคือตัวเชื่อต่อเอกลักษณ์ของคาทอลิกในเรื่องต่างๆจากชนรุ่นหนึ่งไปยังอีกรุ่นหนึ่ง
ข้อ 3) ข้อแก้ไขหน่อยเพราะมีความเข้าใจผิดหลายจุด ที่กล่าวว่าฝ่ายคาทอลิกถือว่าพระสันตะปาปาไม่มีข้อผิดพลาดนั้น ต้องเข้าใจว่าเราถือว่าพระองค์สอนไม่ผิดพลาดในข้อความเชื่อที่ประกาศอย่างเป็นทางการ(dogma)ส่วนคำสอนอื่นๆเช่นด้านจริยธรรมต่างๆจะไม่ถือเป็นความเชื่อที่ไม่ผิดพลาดแต่เป็นคำแนะนำที่ถูกต้อง สองประการนี้ที่สำคัญ ฝ่ายคาทอลิกไม่ได้หมายความว่า คำพูดทุกประการของพระสันตะปาปาไม่ผิดพลาด อันนี้ไม่ใช่ พระสันตะปาปามีสิทธิ์พูดเล่นพูดหัวได้ เช่น พระสันตะปาปายอห์นที่ 23 ที่มักจะมีอารมณ์ขันเสมอๆ ส่วนที่กล่าวว่า คำพูดของพระสันตะปาปามีค่าเทียบเท่าพระคัมภีร์นั้น คำนี้ไม่เคยปรากฏในธรรมเนียมคาทอลิกครับ คนอื่นเขาว่ากันไปเอง ฝ่ายคาทอลิกไม่เคยคิดว่าคำพูดของพระสันตะปาปาเทียบเท่าพระคัมภีร์แน่นอน เราถือว่าคำแนะนำของพระองค์มีค่าควรแก่การนำมาใคร่ครวญและถือตามอย่างยิ่งมากกว่า พระคัมภีร์นั้นเป็นพระวาจาพระเจ้าส่วนพระสันตะปาปานั้นคาทอลิกไม่เคยถือว่าเป็นพระเจ้าแม้พระองค์จะเป็นตัวแทนของพระเยซูเจ้าก็ตาม
ข้อ 4) ถูกต้องแล้วที่บอกว่าฝ่ายคาทอลิกเห็นว่าพระสันตะปาปา(ซึ่งสืบอำนาจต่อจากนักบุญเปโตร)คือผู้ที่ถือกุญแจสวรรค์ (เทียบ Mt.16:19) จุดนี้พึงเข้าใจให้ถูกต้องต่อคำว่า กุญแจสวรรค์ นั้นหมายถึงอำนาจของการอภัยบาปซึ่งอัครสาวกทุกคนก็ได้รับด้วย อำนาจนี้สืบทอดเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน ในบรรดาพระสังฆราชและพระสงฆ์ทุกคนที่ได้รับพิธีบวชอย่างถูกต้อง การสืบต่ออำนาจจากอัครสาวกหรืออัครธรรมทูตจึงเป็นเรื่องที่สำคัญยิ่งและกลายมาเป็นหนึ่งในเจ็ดพิธีอันศักดิ์สิทธิ์ของพระศาสนจักรคาทอลิก ในหนังสือมัทธิว 28:19 นั้นพระองค์สั่งให้ออกไปสั่งสอนชนทุกชาติ....นั้นคำว่า ท่านทั้งหลาย พระองค์ตรัสกับอัครสาวก 11 คนของพระองค์ พวกเขาคืออัครธรรมทูต พระองค์มิได้ตรัสกับผู้อื่นหรือคนทั่วไป ใครก็ตามที่ได้รับอำนาจสืบจากอัครสาวกจึงมีอำนาจในการอภัยบาปด้วย
ข้อ 5) กล่าวถูกต้องแล้วที่บอกว่าอัครสาวกเปโตรเป็นพระสันตะปาปาองค์แรกของพระศาสนจักร ดังได้กล่าวข้างต้นตามประวัติศาสตร์ที่มีหลักฐานชัดเจน กลุ่มคริสตชนยุคแรกแม้จะมีหลายชุมชนที่ได้รับความเชื่อมาจากอัครสาวกองค์อื่นๆแต่พวกเขาก็ถือกันว่าอัครสาวก เปโตรคือผู้ที่พระเยซูเจ้ามอบหมายให้เป็นผู้นำสืบต่อจากพระองค์ อำนาจนี้เป็นที่ยอมรับทั่วไป จนเมื่อการเมืองเข้ามาแทรกแซงในภายหลังนั่นแหละ จึงเกิดการแตกแยกถือเขาถือเราและเกิดมีความสงสัยในเรื่องอำนาจของพระสันตะปาปาเกิดขึ้นและแน่นอนหลายกลุ่มก็จะไปหาข้ออ้างจากพระคัมภีร์มาตีความเข้าข้างตนเองอย่างที่เป็นอยู่ในปัจจุบัน เป็นต้นเมื่อเกิดปัญหามีพระสันตะปาปาซ้อนเกิดขึ้นในประวัติศาสตร์ยุคกลางจนกลายมาเป็นเรื่องด่างพร้อยในประวัติพระศาสนจักรคาทอลิกที่ฝ่ายคาทอลิกเองก็ยอมรับว่าจริง แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าความบกพร่องนั้นจะทำลายสิทธิ์และอำนาจที่พระเยซูเจ้ามอบให้กับอัครสาวกเปโตรก็หาไม่ พระเยซูเจ้าทรงมอบอำนาจนี้ให้แล้วพระองค์ไม่เอาคืนแน่นอนแม้ว่าพระสันตะปาปาบางพระองค์อาจจะมีความอ่อนแอประสามนุษย์ก็ตาม พูดตามประสาชาวบ้านคือเมื่อยูดาสศิษย์ใกล้ชิดพระองค์ยังอ่อนแอได้ ประสาอะไรกับพระสันตะปาปาที่มีชีวิตห่างไกลจากการมีประสบการณ์ใกล้ชิดกับพระองค์ถึงสองพันปีจะอ่อนแอไม่ได้เล่า ที่กล่าวเช่นนี้ก็มิได้หมายความว่าพระสันตะปาปาทุกองค์อ่อนแอด้วย เมื่อดูจากประวัติของพระสันตะปาปาที่ถูกต้องทั้ง 262 องค์ที่ผ่านมานั้นเปอร์เซ็นต์ของพระสันตะปาปาที่อ่อนแอและถือว่าไม่ดีนั้นก็มีเปอร์เซ็นต์น้อยมาก และยิ่งเมื่อมองลึกลงไปในรายละเอียดแล้วก็จะเห็นว่าสภาพแวดล้อม การเมืองและค่านิยมของยุคนั้นๆก็มีส่วนเพิ่มพูนความผิดพลาดอยู่มาก คาทอลิกไม่อายที่จะยอมรับว่าผู้นำในอดีตบางองค์ของเรามีความผิดพลาดและสร้างความด่างพร้อย แต่นั้นก็ไม่ได้หมายความว่าเราจะปรับปรุงแก้ไขไม่ได้ เพราะคาทอลิกเชื่อว่าพระเยซูเจ้ายังรักษาคำสัญญาของพระองค์ที่ว่าจะอยู่กับพระศาสนจักรไปจนสิ้นพิภพ(Mt.28:28)
5. เรื่องคนกลางระหว่างพระเจ้าและมนุษย์
โรมันคาทอลิก : มีความเห็นและการปฏิบัติ คือ
วีรบุรุษแห่งความเชื่อที่ได้ดำเนินชีวิตและสละชีวิตเพราะความเชื่อในพระเยซูคริสต์ ถูกยกย่องว่าเป็นนักบุญ และเป็นคนกลางที่คริสตชนสามารถอธิษฐานผ่านเพื่อทูลต่อพระเจ้าได้
คำอธิษฐานใดที่ไม่ได้รับคำตอบในพระนามของพระเยซู ก็ให้อธิษฐานทูลขอต่อพระแม่มารีย์ก็จะได้รับคำตอบแน่นอน ( มีการอธิบายว่าพระเยซูทรงรักพระมารดามาก ถ้าพระมารดาขอพระองค์จะทรงประทานให้เสมอ -คำอธิบายจากซิสเตอร์เพื่อนของผู้เขียน )
โปรแตสแตนท์ : มีความเห็นและการปฏิบัติ คือ
พระเยซูคริสต์เป็นคนกลางแต่ผู้เดียวระหว่างพระเจ้ากับมนุษย์ 1 ทิโมธี 2:5 "ด้วยเหตุว่ามีพระเจ้าองค์เดียว และมีคนกลางผู้เดียวระหว่างพระเจ้ากับมนุษย์ คือพระเยซูคริสต์ผู้ทรงสภาพเป็นมนุษย์"
พระเจ้าจะทรงตอบคำอธิษฐานผ่านทางคำทูลขอที่ผ่านทางพระเยซูคริสต์เท่านั้น ยอห์น 14:13 "สิ่งใดที่ท่านทั้งหลายขอในนามของเรา เราจะกระทำสิ่งนั้น เพื่อว่าพระบิดาจะทรงได้รับเกียรติอันยิ่งใหญ่ทางพระบุตร"
คำชี้แจง
ข้อ 1) ถูกต้องที่กล่าวถึงคนที่ฝ่ายคาทอลิกยกย่องให้เป็นนักบุญ ทั่วไปคนดีที่เป็นนักบุญนี้เมื่อสิ้นชีพไปแล้วจะมีคณะกรรมการตรวจสอบหลักฐานว่าในชีวิตของพวกเขานั้นได้ดำเนินชีวิตในคุณธรรมด้านใด ระดับใด ควรค่าแก่การยกย่องหรือไม่ มีหลักฐานที่เรียกได้ว่าเป็นอัศจรรย์หรือปาฏิหาริย์หลังความตายมาประกอบหรือไม่ สำหรับผู้ที่ดำเนินชีวิตคุณธรรมคริสตชนขั้นสูงคือความรักแท้ แต่สำหรับผู้ที่ได้สิ้นชีพเพราะถูกเบียดเบียนเรื่องความเชื่อเมื่อสิ้นชีพไปแล้วฝ่ายคาทอลิกให้การยกย่องให้เป็นมรณสักขีที่พลีชีพยืนยันความเชื่อในพระเจ้า ธรรมเนียมคาทอลิกอนุญาตให้วอนขอบรรดานักบุญเหล่านี้ให้อ้อนวอนขอพระเจ้าอวยพรคนที่อยู่ในโลกนี้ได้ บางคนอาจจะมองด้วยสายตาของการเมืองว่านี่เป็นการล็อบบี้ในสวรรค์ อันที่จริงขึ้นอยู่กับการมองและภาษาที่จะเรียก การวิงวอนขอสิ่งศักดิ์สิทธิ์หรือผู้ศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายก็เป็นธรรมชาติของคนเราอยู่แล้ว ศาสนาใหญ่ๆทั้งหลายล้วนเกี่ยวพันกับการวอนขอสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งสิ้น เพราะธรรมชาติของมนุษย์นั้นต้องการที่พึ่งทางใจ อะไรที่มันอธิบายได้ทุกอย่างนั้นไม่นานมันก็เสื่อมคลายไป ใจของคนเรานั้นมักจะแสวงหาสิ่งที่มันอธิบายไม่ได้แต่สัมผัสได้ มิตินี้เขาเรียกว่า Mysticism ซึ่งอยู่เหนือระดับของเหตุผลและเข้าถึงได้จากการปฏิบัติไม่ใช่จากการวิเคราะห์บนพื้นฐานของเหตุผลซึ่งมีความจำกัดในตัวของมันเอง
ข้อ 2) ข้อนี้มีความเข้าใจผิดพลาดมาก เนื่องจากมองพฤติกรรมการให้ความเคารพของคาทอลิกต่อแม่พระหรือพระนางมารีย์แล้วเหมาเอาว่า คาทอลิกถือว่าเมื่อขอพระเยซูเจ้าไม่ได้แล้วก็ให้ขอแม่พระแล้วจะได้ ไม่มีคาทอลิกคนใดรับประกันได้ร้อยเปอร์เซ็นต์หรอกครับว่าเมื่อขอแม่พระแล้วจะได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่เป็นธรรมเนียมที่มีพื้นฐานมาจากพระคัมภีร์ตอนที่มีงานเลี้ยงแต่งงานที่หมู่บ้านคานา(Jn:2:1-11) พระเยซูเจ้าก็ได้รับเชิญไปในงานเลี้ยงด้วย เหล้าซึ่งเป็นเครื่องดื่มสำคัญของงานหมดลง แม่พระกลัวว่าเจ้าภาพจะเสียหน้าจึงไปบอกพระเยซูให้ทำอะไรบางอย่าง พระองค์บอกว่าความคิดของแม่พระไม่ใช่ความคิดของพระองค์และที่สำคัญเวลาของพระองค์ยังมาไม่ถึง แต่แม่พระก็ได้บอกคนใช้ของบ้านว่าถ้าพระองค์สั่งให้ทำอะไรก็จงทำตาม และที่นั่นพระองค์ก็ได้เปลี่ยนน้ำให้เป็นเหล้าองุ่นชั้นดี จากจุดนี้เองที่นักเทศน์คาทอลิกหลายคนถือว่าแม่พระมีอิทธิพลต่อพระเยซูเจ้าแน่นอน และได้ยกมาเป็นข้ออ้างสนับสนุนความศรัทธาต่อแม่พระในเรื่องการวอนขอ กระนั้นก็ตามอย่างที่กล่าวแล้ว ไม่มีใครสามารถรับรองได้แน่นอนว่าเมื่อวอนขอจากแม่พระแล้วจะได้ตามต้องการ ในธรรมเนียมคาทอลิกมีการภาวนาสายประคำ คาทอลิกหลายคนภาวนาจนสายประคำขาดไปหลายสายก็ยังไม่ได้ตามที่ต้องการเลย อย่างไรก็ตามสิ่งที่สำคัญที่สุดในการภาวนาไม่ใช่เรื่องที่ว่าได้ตามที่ขอหรือไม่ แต่เป็นเรื่องที่ว่าคนนั้นๆได้เพิ่มพูนความเชื่อ ความหวังไว้ใจและความรักในพระเป็นเจ้ามากเพียงใด และการภาวนาต้องทำให้บุคคลนั้นๆก้าวหน้าในชีวิตคุณธรรม นำความรักและคำสอนของพระเยซูเจ้ามาเป็นภาคปฏิบัติในชีวิต ความรักคือเป้าหมายสูงสุดของการภาวนา ไม่ใช่การขอว่าจะได้หรือไม่ได้
มีจุดที่อยากอธิบายต่ออีกนิดคือ ธรรมเนียมคาทอลิกให้ความสำคัญกับชีวิตหลังความตายมาก คนดีที่ตายไปแล้วเราให้ความเคารพนับถือ (จะระดับไหนนั้นอีกเรื่องหนึ่ง) คาทอลิกเชื่อว่าชีวิตมิได้หยุดอยู่เพียงแค่บนโลกนี้แต่ยังดำเนินต่อไปหลังความตายด้วย เป็นชีวิตฝ่ายจิตวิญญาณและเราสามารถติดต่อกับเขาเหล่านั้นได้ในระดับของการภาวนาและการอุทิศกุศลไปให้หากเขายังต้องผ่านการชำระ ปัญหาเรื่องชีวิตหลังความตายนี้ยอมรับว่ายังไม่แจ้งชัดนัก การอธิบายด้วยเหตุผลใดๆล้วนมีความจำกัดทั้งสิ้น พี่น้องโปรแตสแตนท์บางคนไม่เห็นด้วยกับการที่ฝ่ายคาทอลิกให้ความสำคัญกับบรรดานักบุญและแม่พระมากเกินงามเพราะเกรงว่าจะไปบดบังรัศมีและความสำคัญของพระเยซูเจ้า อันนี้ผมเห็นว่าเป็นความวิตกที่มีเหตุผลพอสมควรแต่ก็ไม่น่าจะถึงระดับที่ต้องบอกว่าคาทอลิกงมงาย ในโลกของศาสนาที่เกี่ยวพันกับความลี้ลับนั้น เหตุผลกับความจริงมักจะล้ำเส้นกันอยู่เสมอ เชื่อเถิดครับ ในโลกนี้ยังมีคนพร้อมที่จะอยู่กับความงมงายด้วยความเต็มใจตราบใดที่เหตุผลไม่ได้ทำให้หัวใจของเขารู้สึกอิ่ม ศาสนาจึงมองข้ามมิติของความลี้ลับไปไม่ได้ ถ้าศาสนาไร้ซึ่งมิตินี้แล้ว มันก็ไม่ใช่ศาสนาแต่เป็นเพียงลัทธิที่ลงท้ายด้วยคำว่า ..นิยม..หรือ ism เท่านั้นเอง
Last edited by Holy on Mon Jun 26, 2006 6:55 pm, edited 1 time in total.
- Prod Pran
- Defender of lawS
- ตอบ: 3326
- สมัครสมาชิก: Mon Jan 17, 2005 9:54 pm
- ที่อยู่: Bangkok
Re:คาทอลิก กับ โปรเตสแตนท์
โดย Prod Pran » Wed Mar 30, 2005 10:37 pm
6. เรื่องสิ่งศักดิ์สิทธิ์
โรมันคาทอลิก : มีความเห็นและการปฏิบัติ คือ
สนับสนุนให้คริสตสมาชิกกราบไหว้รูปปั้นของพระแม่มารีย์, รูปปั้นของอัครทูตและรูปปั้นของนักบุญทั้งหลายในการประชุมของศาสนจักรโรมันคาทอลิก ค.ศ.1526 ที่เมืองเตรนต์ (Trent) ได้เสนอว่า "คริสตจักรควรจะมีรูปปั้นของนักบุญและการกราบไหว้ก็เป็นสิ่งที่สมควรทำ"
กรุงโรมเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่ครั้งหนึ่งในชีวิตคริสตสมาชิกทุกคนต้องเดินทางมาแสวงบุญที่นี่ (เหมือนกับการที่คนมุสลิมต้องไปแสวงบุญที่นครเมกกะ ประเทศซาอุดิอาระเบีย)
สิ่งของเครื่องใช้ของพระเยซู พระแม่มารีย์และเหล่านักบุญเป็นสิ่งของที่ศักดิ์สิทธิ์ มีฤทธิ์เดชในการรักษาโรคและการตอบคำอธิษฐาน เช่น ผ้าคลุมพระพักตร์ของพระเยซู สายรัดเอวของนางมารีย์
โปรแตสแตนท์ : มีความเห็นและการปฏิบัติ คือ
ห้ามทำรูปเคารพสำหรับตน อพยพ 20:4-5 "อย่าทำรูปเคารพสำหรับตน เป็นรูปสิ่งใดซึ่งมีอยู่ในฟ้าเบื้องบน หรือแผ่นดินโลกเบื้องล่าง หรือในน้ำใต้แผ่นดิน อย่ากราบไหว้หรือปรนนิบัติรูปเหล่านั้นเพราะเราคือพระเจ้าของเจ้า เป็นพระเจ้าที่หวงแหน ให้โทษบิดาตกไปถึงลูกหลานของผู้ซึ่งชังเราจนถึงสามชั่วสี่ชั่วอายุคน"
พระเจ้าสถิตอยู่ในคริสตจักรของพระองค์ คือ ในตัวของผู้ที่เชื่อไม่ใช่เฉพาะเจาะจงที่มหาวิหารในกรุงโรม (มัทธิว 18:20 "ด้วยว่ามีสองสามคนประชุมกันที่ไหนๆ ในนามของเรา เราจะอยู่ท่ามกลางเขาที่นั่น")
พระเจ้าทรงตอบคำอธิษฐานของคริสตชนด้วยพระคุณ ไม่ใช่โดยวัตถุศักดิ์สิทธิ์ทีเรายึดถือ หรือสูตรคาถาใดๆ : มัทธิว 6:7-8 "แต่เมื่ออธิษฐาน อย่าพูดพล่อยๆ ซ้ำซาก เหมือนคนต่างชาติกระทำเพราะเขาคิดว่าพูดมากหลายคำ พระเจ้าจึงจะทรงโปรดฟัง อย่าทำเหมือนเขาเลย เพราะสิ่งไรซึ่งท่านต้องการ พระบิดาของท่านทรงทราบก่อนที่ท่านทูลขอแล้ว"
คำชี้แจง
ข้อ 1) มีความเข้าใจผิดอยู่มากในเรื่องนี้ ฝ่ายคาทอลิกยอมรับว่าการให้ความเคารพบรรดานักบุญ พระธาตุของนักบุญ และรูปปั้นหรือภาพวาดของนักบุญ(จะด้วยวิธีกราบหรือไหว้หรือคุกเข่าหรือจูบหรือเอามาใส่ไว้บนศีรษะหรือจะด้วยวิธีใดตามธรรมเนียมท้องถิ่น)นั้นเป็นที่ยอมรับได้ มีประกาศอย่างเป็นทางการในเอกสารของสังคายนาเมืองเทรนต์ที่เริ่มในปีค.ศ. 1545-1563 (ไม่ใช่ปี 1526 ดังที่เขียนข้างบน) เรื่องของเรื่องคือว่า ท่าน ยอห์นไวคริฟและท่านฮุส (Wyclif and Hus) ได้กล่าวโจมตีฝ่ายคาทอลิกอย่างหนักในเรื่องการให้ความเคารพต่อนักบุญและแม่พระของชาวคาทอลิก เขากล่าวหาว่านั่นเป็นสิ่งที่ขัดกับสปิริตของการเป็นคริสตชน ขณะที่ท่านลูเทอร์ยอมรับว่าการให้ความเคารพนักบุญนั้นไม่ผิดอะไรแต่การวอนขอให้ท่านนักบุญเหล่านั้นช่วยเหลือและการถือว่านักบุญจะวอนขอแทนคนเราได้นั้นท่านไม่เห็นด้วย ส่วนท่านสวิงลีนั้นเรียกร้องให้มีการทำลายรูปปั้นทั้งหลายให้หมดเพราะถือว่าเราต้องเคารพพระเจ้าแต่ผู้เดียว ท่านคัลวินถือว่าการเคารพรูปปั้นทั้งหลายเป็นการทำผิดบาปเคารพรูปปฏิมาและพิธีทั้งหลายเหล่านี้ล้วนเป็นงานของปีศาจ จากเสียงเรียกร้องและโจมตีเหล่านี้เอง ฝ่ายคาทอลิกจึงต้องวางระเบียบและชี้แจงคือ ฝ่ายคาทอลิกยอมรับการให้ความเคารพรูปนักบุญต่างๆได้โดยให้เข้าใจว่ารูปเหล่านั้นเป็นเพียงสิ่งสร้างที่ใช้แทนบรรดาผู้ศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายที่อยู่ในสวรรค์กับพระเจ้าแล้ว ในตัวของรูปเหล่านั้นไม่ได้ศักดิ์สิทธิ์หรือมีฤทธิ์อำนาจใดๆ สิ่งเหล่านั้นเป็นเพียงตัวแทนที่เห็นได้เพื่อช่วยให้ระลึกถึงบุคคลผู้นั้นในสวรรค์ การให้ความเคารพพระธาตุของบรรดานักบุญก็เช่นกัน คาทอลิกยอมรับว่าบรรดานักบุญยังคงทำงานเพื่อความรอดร่วมมือกับพระเยซูเจ้าบนสวรรค์ การวอนขอท่านเหล่านั้นเพื่อวอนขอพระเจ้าอีกทีหนึ่งเป็นสิ่งที่ยอมรับได้ แน่นอนพระหรรษทานและพระคุณต่างๆเป็นพระเจ้าเองที่ประทานให้ การอวยพรเป็นสิ่งที่ดีงาม ส่วนจะได้หรือไม่ได้เป็นอีกเรื่องหนึ่ง เปรียบดังการขอพรจากบิดามารดาหรือผู้หลักผู้ใหญ่เป็นธรรมเนียมที่ดีงามไม่ควรจะดูหมิ่นว่าเหลวไหล การให้ความเคารพนักบุญมีมิติที่ลึกซึ้งไปกว่าเรื่องขอได้หรือไม่ได้แต่ยังเป็นเรื่องของความเชื่อว่าวิญญาณไม่ได้สูญสิ้น ยังอยู่กับพระเจ้า มีมิติของความตาย วิญญาณ ความเลื่อมใส และชีวิตหลังความตายแฝงอยู่ด้วย แน่นอนฝ่ายคาทอลิกจะประณามใครก็ตามที่ถือว่าวัตถุต่างๆเหล่านั้นศักดิ์สิทธิ์หรือมีฤทธิ์มีอำนาจในตัวมันเองเพราะอำนาจล้วนมาจากพระเจ้าไม่ได้มาจากวัตถุที่มนุษย์สร้างขึ้น ระหว่างคาทอลิกและโปรแตสแตนท์จึงมีความเข้าใจคำว่า รูปปฏิมา(idols)ในความหมายที่ต่างกัน (ดูเอกสารสังคายนาเทรนต์ข้อที่ 1821-1823 และน่าสังเกตว่าไม่มีคำพูดที่ว่า..คริสตจักรควรจะมีรูปปั้นของนักบุญและการกราบไหว้ก็เป็นสิ่งที่สมควรทำ...อยู่ในเอกสารดังกล่าว)
ข้อ 2) ที่บอกว่ากรุงโรมเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์อันนี้เป็นการเข้าใจตามประสานักท่องเที่ยวเท่านั้นเองทางคาทอลิกไม่ได้มีกฎเกณฑ์ให้ทุกคนต้องไปแสวงบุญที่กรุงโรมเลย และต้องเข้าใจประวัติศาสตร์ของกรุงโรมให้ดี กรุงโรมนั้นเริ่มเป็นเมืองหลวงของอาณาจักรโรมัน ต่อมาเมื่ออาณาจักรโรมันเสื่อม คริสตศาสนาเริ่มมีอิทธิพลและอำนาจของพระสันตะปาปาก็เป็นที่ยอมรับ จนพระสันตะปาปากลายเป็นประมุขทั้งของพระศาสนจักรและอาณาจักร คำว่ากรุงโรมในยุคกลางนั้นอยู่ในความปกครองของพระสันตะปาปาจริง แต่ต่อมาหลังสงครามโลกครั้งที่สองแล้วอำนาจทางการเมืองของพระสันตะปาปาถดถอยไปเหลือเพียงแค่อำนาจทางศาสนจักร ขอบเขตที่ดินก็เหลือเพียงแค่เขตรัฐวาติกันที่กินอาณาเขตเล็กกว่าเกาะรัตนโกสินทร์หรืออย่างมากก็ประมาณสามเท่าของสนามหลวงเท่านั้นเอง พระสันตะปาปาประทับอยู่ที่วาติกันที่มีวิหารนักบุญเปโตรเป็นจุดเด่นที่ใช้สำหรับพิธีกรรมทางศาสนา คาทอลิกไม่เคยมีข้อบังคับใดๆว่าให้คาทอลิกต้องไปเยี่ยมกรุงโรมหรือวาติกันเพราะการบังคับเช่นนั้นจะเป็นภาระแก่คนที่ยากจน ที่บอกว่าทุกคนต้องไปนั้นน่ากลัวเป็นคำพูดของบริษัททัวส์มากกว่า คาทอลิกถือว่าการแสวงบุญตามสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ต่างๆเป็นเรื่องของธรรมเนียมเพิ่มพูนความศรัทธาส่วนตัวไม่บังคับ และจะไปที่ไหนก็ได้ไม่จำเป็นต้องเป็นที่กรุงโรม วัดทุกแห่งคือสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่คาทอลิกควรไปภาวนาและเยี่ยมเยียนพระเยซูเจ้าในรูปแผ่นปังศักดิ์สิทธิ์ ดังนั้นขอย้ำอีกที คาทอลิกไม่เคยมีกฎใดๆที่ต้องให้ไปแสวงบุญที่กรุงโรมแน่นอน ถ้าจะไปเที่ยวเพราะมีเงินพอที่จะจ่ายคาตั๋วเครื่องบินและค่าเดินทางก็เป็นเรื่องความศรัทธาส่วนตัวไม่เกี่ยวกับคำสอนและข้อบังคับใดๆของพระศาสนจักรคาทอลิก
ข้อ 3) มีข้อผิดพลาดที่ต้องชี้แจง ในธรรมเนียมคาทอลิกที่ยอมรับการให้ความเคารพต่อวัตถุมงคลและพระธาตุต่างๆนั้น ไม่ได้หมายความว่าคาทอลิกยอมรับว่าสิ่งเหล่านั้นมีฤทธิ์เดชในตัวมันเอง สิ่งเหล่านี้เพียงแต่เป็นสื่อกลางทำให้ระลึกถึงเจ้าของ ในศาสนาคาทอลิกจึงมีวัตถุมงคลต่างๆมากมาย และแน่นอนเรายอมรับว่ามีของปลอมเยอะแยะด้วยเช่นกัน สิ่งใดเป็นของแท้ในแง่ของประวัติศาสตร์ก็จะมีการพิสูจน์และศึกษาอย่างเป็นวิชาการ ไม่ใช่เพื่อหาว่าฤทธิ์อยู่ตรงไหน แต่เพื่อนำไปเป็นหลักฐานทางวิชาประวัติศาสตร์ยืนยันความมีตัวตนของบุคคลในประวัติศาสตร์ที่ไม่อาจจะหาหลักฐานอื่นใดพิสูจน์ได้ เช่นเรื่องผ้าเช็ดพระพักตร์ของพระเยซูก็มาจากธรรมเนียมที่ว่า ตอนพระองค์แบกกางเขนไปเนินกัลวารีโอนั้น มีหญิงชื่อเวโรนิกาเอาผ้าขาวคลุมศีรษะของนางมาเช็ดพระพักตร์พระองค์แล้วภายหลังก็ปรากฏรูปพระพักตร์ติดที่ผ้าขาวนั้น หลักฐานนี้เป็นเรื่องเล่าต่อกันมาเท่านั้นเองและผ้านั้นอยู่ที่ไหนก็ไม่มีหลักฐาน ดังนั้นนักประวัติศาสตร์คาทอลิกลงความเห็นว่าน่าจะเป็นเรื่องเล่าต่อๆกันมาเท่านั้นเอง เรื่องเล่านี้นำมาเป็นสิ่งเพิ่มพูนความศรัทธาในการเดินกางเขน 14 ภาคในธรรมเนียมคาทอลิก(คำว่า เวโรนิกา มาจากภาษาลาตินว่า vera แปลว่า จริง + eikon แปลว่า ภาพ แปลรวมๆก็คือ ภาพจริง) ส่วนหลักฐานที่มีจริงคือ ผ้าห่อพระศพหรือผ้าตราสังข์ที่เมืองตุริน ประเทศอิตาลี หลักฐานนี้มีประวัติศาสตร์ยาวนาน คาทอลิกส่วนใหญ่เชื่อว่าเป็นผ้าห่อพระศพพระเยซูเจ้าจริงและมีการพิสูจน์ทางวิทยาศาสตร์เรื่อยๆมาจนถึงปัจจุบัน บางครั้งก็ใช้วิทยาการใหม่ๆเช่น พิสูจน์คาบอน 14 ต่อมาก็เห็นว่าได้ข้อสรุปไม่ถูกต้อง ดังนั้นพระศาสนจักรคาทอลิกยังเปิดกว้างให้มีการพิสูจน์ด้วยวิทยาการที่ล้ำสมัยเท่าที่จะหาได้ ส่วนเรื่องสายรัดเอวของแม่พระนั้นไม่เคยได้ยินว่ามีที่ไหน ถ้ามีก็คงจะเป็นบริษัททัวส์สร้างเรื่องขึ้นมาเองอีกนั่นแหล่ะ เรื่องความศักดิ์สิทธิ์และความศรัทธาทั้งหลายนั้นฝ่ายคาทอลิกยอมรับแต่ก็ระวังมาก อะไรที่ศักดิ์สิทธิ์แท้ไม่แท้ต้องผ่านการสืบสวนและตรวจสอบหลายขึ้นตอนก่อนที่จะประกาศว่าอะไรที่ควรเคารพ มีที่ชาวบ้านถือว่าศักดิ์สิทธิ์มากมายที่พระศาสนจักรประกาศว่าเชื่อถือไม่ได้หรือเป็นเพียงเรื่องตามธรรมชาติ
7. เรื่องบาปกำเนิดและการไถ่บาป
โรมันคาทอลิก : มีความเห็นและการปฏิบัติ คือ
พระแม่มารีย์เป็นผู้ที่ไม่มีบาปกำเนิด ( หมายถึงบาปที่ตกทอดจากอดัมและเอวา )
พระสันตะปาปาเป็นผู้ที่ถือกุญแจคลังกุศล (คลังกุศล คือ ที่ที่พระแม่มารีย์และนักบุญทั้งหลายได้ทำบุญที่มีมากนำมารวมกันที่นี่และสามารถใช้คลังกุศลทดแทนบาปของคริสตชนได้)
พระสันตะปาปาสามารถตั้งเงื่อนไขที่จะรับความรอดได้ เช่น ทุกคนที่อาสาไปรบในสงครามครูเสดจะได้รับการยกบาปทั้งหมด ผู้ที่บริจาคเงินซื้อใบบุญไถ่บาปจะได้รับการยกโทษบาป และช่วยให้พี่น้องพ้นจากแดนชำระได้
โปรเเตสแตนท์ : มีความเห็นและการปฏิบัติ คือ
มนุษย์ทุกคนเป็นคนบาป : โรม 3:10 "ตามพระคัมภีร์เขียนไว้ว่า ไม่มีผู้ใดเป็นคนชอบธรรมสักคนเดียว ไม่มีเลย"
พระเยซูคริสต์เป็นผู้เดียวที่มีสิทธิอำนาจการยกบาป 1 ยอห์น 1:9 "ถ้าเราสารภาพของเรา พระองค์ทรงสัตย์ซื่อและเที่ยงธรรม ก็จะทรงโปรดยกบาปของเรา และจะทรงชำระเราให้พ้นจากการอธรรมทั้งสิ้น"
คำชี้แจง
ข้อ 1) กล่าวถูกต้องแล้วว่าคาทอลิกเชื่อว่าแม่พระหรือพระแม่มารีย์นั้นปราศจากบาปกำเนิดหรือผลของบาปที่ตกทอดมาจากอาดัมและเอวา เรื่องบาปกำเนิดนั้นเข้าใจยาก จากคำสอนเดิมๆที่ถ่ายทอดมา คือเรารู้เพียงว่าเพราะบาปหรือความผิดของบิดามารดาคู่แรกนั้นทำให้ธรรมชาติของมนุษย์เกิดความโน้มเอียงไปในทางชั่ว และทำให้ความสัมพันธ์กับพระเจ้าถูกตัดขาดไป และเรารู้ว่าพระเยซูเจ้ามาไถ่บาปและกอบกู้มนุษยชาติจากผลของบาปนั้น พูดๆง่ายๆคือเราไม่รู้เรื่องบาปกำเนิดจนกระทั่งเรารู้ว่าพระเยซูเจ้ามาเพื่อไถ่บาป เรารู้ผลก่อนรู้เหตุ หรือรู้เหตุจากการที่ผลได้เกิดขึ้นแล้วเราถึงไล่ไปที่เหตุ จุดนี้เองจึงกลายมาเป็นพัฒนาการเรื่องบาปกำเนิด นักคิดยุคใหม่เช่น คาร์ล ลาเนอร์ มองบาปกำเนิดในแง่มุมอื่นที่ต่างออกไปคือ บาปกำเนิดนั้นเป็นเรื่องของการพระหรรษทานศักดิ์สิทธิ์กร(sanctifying grace) ขาดพระพรของพระจิต เป็นสภาพที่ตรงข้ามกับพระประสงค์ของพระเจ้า มีนักเทววิทยาหลายคนก็ให้น้ำหนักกับความหมายของบาปที่เกิดจากสังคม สภาพแวดล้อมมากกว่าจะเป็นบาปที่ติดตัวมาจากบิดามารดาในแง่สืบสายพันธุ์ สรุปแล้วเรื่องบาปกำเนิดยังเป็นปัญหาที่ไม่ชัดแจ้งว่าหมายถึงอะไร ฝ่ายคาทอลิกยังเปิดให้มีการถกเถียงและค้นคว้าหาความหมายต่อไป
ข้อ 2) ผมไม่ทราบว่าไปเอาความคิดเรื่องคลังกุศลมาจากไหนมาใส่ให้คาทอลิกเรา ที่บอกว่าพระสันตะปาปาคือผู้ถือกุญแจคลังกุศลนั้นคงจะเป็นการจับแพะชนแกะแบบเหมารวมเหมือนเดิม ได้พูดข้างต้นแล้วว่า ภาพลักษณ์ที่ว่านักบุญเปโตรได้รับมอบกุญแจสวรรค์นั้นเป็นภาษาสัญลักษณ์หมายถึงท่านมีอำนาจในการอภัยบาป เป็นอำนาจที่พระเยซูเจ้ามอบให้ กุญแจนี้ไม่ใช่กุญแจคลังกุศลอะไรหรอกครับ หรืออาจจะสับสนกับอำนาจของพระสันตะปาปาที่มีสิทธิ์มอบพระพรที่เรียกกันว่า พระคุณการุญ (Indulgences) พระพรนี้เป็นสิทธิ์ที่พระสันตะปาปาใช้เพื่อปลดโทษหรือผลของบาปที่เรียกว่า โทษชั่วคราว (Temporal punishment) ตามกฎหมายของพระศาสนจักรข้อ 992-997 นั้นระบุไว้ชัดเจนเรื่องพระคุณการุญ (Indulgences) ทีนี้เรื่องนี้กลายมาเป็นปัญหาในยุคกลางเมื่อมีเรื่องเงินๆทองๆเข้ามาเกี่ยวข้อง มีนักเทศน์ฝีปากดีแต่ความคิดสั้นหลายคนในยุคกลางได้นำสิทธิ์ของพระสันตะปาปานี้ไปใช้เพื่อเรี่ยไรเงินมาซ่อมแซมและขยายวิหารนักบุญเปโตร คงจะปากไวไปหน่อยหรือตกกระไดพลอยกระโจนตามสถานการณ์จึงกลายเป็นการขายพระคุณการุญตัวนี้ไป ท่านลูเทอร์และหลายคนในยุโรปทางเหนือในยุคนั้นที่ไม่ค่อยชอบคนทางอิตาลีนักก็เลยยกมาเป็นข้ออ้างจี้จุดอ่อนของฝ่ายพระสันตะปาปาที่อยู่ทางโรมและเป็นชนวนลุกลามไปสู่เรื่องอื่นๆ ฝ่ายคาทอลิกกว่าจะตั้งตัวได้และเพลาๆเรื่องสิทธิ์ของพระสันตะปาปาประการนี้ลงก็ค่อนข้างจะสายไปแล้ว กระนั้นก็ตามต้องยอมรับว่า สิทธิ์การให้พระพรนี้เป็นสิทธิ์อันชอบธรรมของพระสันตะปาปาแน่นอน (น่าสังเกตว่าการสร้างวิหารนักบุญเปโตรนั้นในตัวของมันเองไม่ผิดอะไร วิหารก็ยืนเด่นเป็นสง่ามาจนทุกวันนี้ และทุกศาสนาก็หาทุนสร้างวิหารกันทั้งสิ้นไม่เว้นแม้แต่นักปฏิรูปอย่างโปรแตสแตนท์สายต่างๆ ความผิดมันอยู่ที่ความโลภและคอรัปชั่นของคนต่างหาก) ส่วนที่บอกว่าแม่พระและนักบุญได้ทำบุญเก็บไว้ในคลังและนำมาใช้เพื่อชดเชยบาปของคริสตชนนั้นพูดกันไปเอง ไม่มีในคำสอนของคาทอลิกหรอกครับ การวอนขอพรจากแม่พระนั้นแม่พระก็วิงวอนขอจากพระเยซูเจ้าทั้งสิ้น พระพรทุกอย่างมาจากพระเจ้าไม่ได้มาจากกองทุนอะไรทั้งหลายที่เข้าใจกันหรอก และพระองค์จะให้หรือไม่ให้ก็เป็นเรื่องของพระองค์เช่นกัน แต่น่าสังเกตว่า พระเยซูเจ้าเองบอกให้ขอ ให้ภาวนาไปเรื่อยดังสำนวนที่ว่า ใครขอก็จะได้รับ ใครค้นหาก็จะพบ ใครเคาะประตูก็จะเปิดให้ (Mt.7:7) ถ้าหากขอก็แล้ว วิงวอนก็แล้วยังไม่ได้รับอีกก็ให้ถือว่าสิ่งที่เราขอนั้นไม่เหมาะกับเราจริงๆ หรือเราขอในสิ่งที่เป็นภัยกับเราในระยะยาวที่เรามองไม่เห็น ถ้าคิดอย่างนี้ก็สบายใจ สรุปแล้วเรื่องคลังกุศลหรือกองทุนกุศลอะไรนั้นไม่มีในธรรมเนียมคาทอลิกหรอกครับ คงจะมองคาทอลิกแล้วไปตีความเองโดยไม่ถามไถ่ในรายละเอียดมากกว่า หรือถ้าจะมีจริงๆในยุคกลางก็คงจะเป็นการตีความหมายของอำนาจของพระสันตะปาปาด้วยสายตาของนักปฏิรูปที่มองอะไรก็น่าเปลี่ยนแปลงไปหมด เพราะเหตุนี้เองในปัจจุบันหากจะมีการใช้อำนาจนี้ก็จะใช้อย่างระมัดระวังและอธิบายอย่างแจ่มชัดเพื่อคนจะไม่นำไปหาประโยชน์ส่วนตัวจนกลายเป็นปัญหาอีก
ข้อ 3) ก็สืบเนื่องมาจากข้อสองคือ พระสันตะปาปามีสิทธิ์ในการยกบาป แต่เมื่อเข้ามาสู่สถานการณ์คับขันเรื่องจวนตัวที่ต้องปกป้องเยรูซาแลมดินแดนศักดิ์สิทธิ์จากการรุกรานของพี่น้องมุสลิมในศตวรรษที่ 11-13 พระสันตะปาปาในฐานะผู้นำทั้งพระศาสนจักรและอาณาจักรโรมันที่เคยปกครองดินแดนเยรูซาแลมตั้งแต่สมัยของพระเยซูเจ้านั้นก็จำต้องทำหน้าที่หาทหารไปปกป้องดินแดนในอาณัติที่เยรูซาแลมซึ่งเรียกว่า ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เพราะเป็นที่เกิดและตายของพระเยซูเจ้า (คำว่าดินแดนศักดิ์สิทธิ์นี้ส่วนตัวผมชักจะไม่ชอบคำนี้เท่าไหร่แล้วเพราะมันเต็มไปด้วยเลือดตลอดสองพันปีที่ผ่านมา ทั้งเลือดคริสตชนและเลือดมุสลิมและเลือดยิว น่ากลัวว่าเลือดจะต้องล้างแผ่นดินนี้ไปอีกนาน) พระสันตะปาปาหาทหารและคนใจศรัทธาไปรบปกป้องดินแดน(พูดเรื่องนี้แล้วเห็นเงาของบินลาเดนและตอลิบันลางๆ) เป็นสงครามต่อเนื่องกันถึง 5 ครั้งใหญ่ๆ แต่สงครามนอกอาณาเขตเช่นนี้สรุปแล้วฝ่ายคริสต์แพ้มากกว่าฝ่ายมุสลิม ครั้งแรกเริ่มในปีในปี 1096 อันสืบเนื่องมาจากการต่อต้านอิทธิพลของมุสลิมที่คุกคามสเปนและชิชิลีในปีก่อนๆ คูเสดครั้งนี้ใช้เวลา 3 ปีและเพื่อจะระดมคนได้มากพระสันตะปาปาก็ได้ใช้สิทธิ์ที่มีในเรื่องการอภัยบาปนั้นมาเป็นข้อชักชวนให้คนไปรบ ใครที่ถือเครื่องหมายกางเขนไปรบก็จะได้รับการอภัยจากโทษของบาป คูเสดครั้งนี้ฝ่ายคริสต์ชนะ ครั้งที่ 2 เริ่มอีกในปี 1146-1148 มีนักบุญเบอร์นาร์ดแห่งแคลโวซ์เป็นหัวหอก ครั้งนี้แม้ไม่ชนะเด็ดขาดแต่ก็ยึดที่มั่นสำคัญไว้ได้ ครั้งที่ 3 เริ่มในปี 1189-11992 โดยการนำของพระเจ้าเฟรดริกที่ 1 พระองค์สิ้นพระชนม์ขณะเดินทางไปเยรูซาแลมและมอบหน้าที่การนำทัพแก่พระเจ้าริชาร์ดที่เรียกกันว่า ริชาร์ดหทัยสิง ผลของการรบจบลงที่มีการทำสัญญากับฝ่ายมุสลิมว่าคริสตชนจะได้รับความคุ้มครองด้านความปลอดภัยในการไปแสวงบุญที่เยรูซาแลม ส่วนมุสลิมนั้นครอบครองดินแดนต่อไป คูเสดครั้งที่ 4 เริ่มในปี 1202-1204 การรบครั้งนี้แทบจะเรียกได้ว่าไม่มีผลดีอะไร แถมเกิดการบาดหมางระหว่างคริสตชนตะวันตก(โรม)กับคริสตชนตะวันออก(คอนสแตนติโนเปิ้ล)และยิ่งทำให้ประวัติศาสตร์ยุ่งเหยิงมากขึ้นไปอีก สงครามคูเสดครั้งที่ 5 (1217-1221)นำโดยพระเจ้าเฟรดริกที่ 2 ซึ่งเมื่ออ่านประวัติศาสตร์แล้วก็เห็นว่ามันแปลกๆ เพราะพระเจ้าเฟรดริกที่ 2 นั้นถูกพระสันตะปาปาขับออกจากพระศาสนจักรแล้ว การทำสงครามครั้งนี้จึงเป็นเรื่องของพระเจ้าเฟรดริกเอง มีชัยชนะเกิดขึ้นแต่ไม่ชนะเด็ดขาด ส่วนใหญ่จะแพ้มากกว่าและไม่สามารถกอบกู้เยรูซาแลมจากฝ่ายมุสลิมได้ สรุปสงครามคูเสดแล้ว เสียมากกว่าได้ แต่ถ้ามองในแง่ดีก็จะเห็นว่ามีหลายอย่างเกิดขึ้นมาจากคูเสดด้วย ระบบธนาคารก็เริ่มจากสงครามนี้ การติดต่อค้าขายกับดินแดนอาหรับก็มีมากขึ้น เท็คนิคการเดินเรือก็พัฒนาขึ้น ฯลฯ ในแง่เสียหายที่มากหน่อยคงจะเป็นการใช้อำนาจการอภัยโทษบาปมากไปหน่อยจนกลายมาเป็นการขายพระพรไป(ในสายตาของฝ่ายโปรแตสแตนท์ในยุคกลาง)
ขอกล่าวถึงเรื่องการชื้อใบบุญไถ่บาปหน่อย คำว่าใบบุญ นี้น่าจะเป็นใบเสร็จของคณะกรรมการวัดที่หาเงินบริจาคเพื่อนำปัจจัยส่งไปยังส่วนกลางเพื่อสมทบทุนการบูรณะวิหารนักบุญเปโตร ที่ให้ใบเสร็จก็เพื่อป้องกันปัญหาวัดครึ่งหนึ่งกรรมการครึ่งหนึ่งนั่นเอง จุดนี้ผมเองก็สงสัยเหมือนกันว่าเขาหาเงินกันอย่างไร จึงค้นคว้าอ่านจากหนังสือประวัติศาสตร์ทั้งสายคาทอลิกและสายโปรแตสแตนท์ มีเรื่องที่น่าสนใจคือ ในปี 1452 พระสันตะปาปา นิโคลัสที่ 5 (1447-1455) อนุมัติแผนการขยายวิหารนักบุญเปโตรให้กว้างขึ้น (แน่นอนต้องการเงินในการก่อสร้าง) ต่อมาพระสันตะปาปายูลีอุสที่ 2 (1503-1513)ได้อนุมัติให้บรามานเต้ออกแบบวิหารใหม่ให้ใหญ่กว่าเดิม(อันนี้ต้องการเงินเพิ่มอีกแน่นอน) ช่วงนี้เองที่เดือดร้อนบรรดานักเทศน์ทั้งหลายที่อาศัยความนอบน้อมต่อพระสันตะปาปาต้องพยายามหาเงินเพิ่มสมทบทุนช่วยเหลือ ที่เยอรมันนี มีนักเทศน์คณะโดมินิกันคนหนึ่งชื่อ โยฮัน เท็ตเซล (Johann Tetzel 1470-1514) จะด้วยลืมไปหรือปากพาไปก็ไม่ทราบได้พูดถึงความสำคัญของพระคุณการุญที่พระสันตะปาปามอบให้แก่คนที่ช่วยเหลือในการสร้างวิหารว่า " เมื่อเงินเหรียญหนึ่งๆตกลงไปในตู้บริจาคทานเมื่อไหร่ เวลานั้นล่ะที่วิญญาณจะหลุดจากแดนชำระ" (as the coin into the coffer rings, the soul from purgatory springs!) เป้าหมายของการรณรงค์หาเงินครั้งนี้ก็เพื่อสมทบทุนช่วยเหลือการก่อสร้างวิหารนักบุญเปโตร แต่เมื่อเอาเข้าจริงๆแล้วนักประวัติศาสตร์เล่าว่าเงินไปถึงมือคณะกรรมการก่อสร้างวิหารที่กรุงโรมเพียงครึ่งเดียว(วัดฝรั่งครึ่งหนึ่งกรรมการฝรั่งครึ่งหนึ่ง) ส่วนที่เหลือนำไปใช้ในการจ่ายหนี้ของหลายคนเช่น หนี้ที่สังฆราช อัลเบิร์ตแห่งแบรนเดนเบิร์กทำไว้เพราะเขาได้ใช้เงินอย่างสุรุ่ยสุร่ายและแถมเอาเงินไปซื้อเสียงให้คนสนับสนุนเขาให้เป็นพระอัครสังฆราชแห่งแม็งซ์ด้วย เพราะเหตุนี้เขาจึงต้องการเงินไปจ่ายคือเงินที่กู้มาจากธนาคารของโยฮันเนส ฟักเก้อ นักเทศน์โยฮัน เท็ตเซลก็คือมือขวาของอัครสังฆราชอัลเบิร์ตนั่นเอง การไม่โปร่งใสที่เยอรมันนีนี้เองที่ก่อให้เกิดการปฏิรูปเกิดขึ้นโดยท่านลูเทอร์เป็นผู้จุดชนวนและลุกลามไปในอาณาจักรรอบข้างเช่น สวิสเซอร์แลนด์ ฮอลแลนด์และยุโรปตอนเหนือ สรุปแล้วเงินสร้างวิหารนักบุญเปโตรแต่เงินก็คือสิ่งที่ทำลายจิตวิญญาณของวิหารด้วยเช่นกัน จุดนี้คาทอลิกปฏิเสธไม่ได้จำต้องมีการแก้ไขและปฏิรูปจากภายใน และเราก็เห็นว่าในประวัติศาสตร์ได้เกิดนักบุญหรือคนดีมากมายมาช่วยกันปฏิรูปและแก้ไขให้พระศาสนจักรอยู่กับร่องกับรอย เป็นการปฏิรูปที่ถูกต้องกว่า เพราะยังวางอยู่บนพื้นฐานของอัครธรรมทูตที่สืบต่อมาจากพระเยซูเจ้าโดยตรง
http://www.issara.com/article/prot2.html
โรมันคาทอลิก : มีความเห็นและการปฏิบัติ คือ
สนับสนุนให้คริสตสมาชิกกราบไหว้รูปปั้นของพระแม่มารีย์, รูปปั้นของอัครทูตและรูปปั้นของนักบุญทั้งหลายในการประชุมของศาสนจักรโรมันคาทอลิก ค.ศ.1526 ที่เมืองเตรนต์ (Trent) ได้เสนอว่า "คริสตจักรควรจะมีรูปปั้นของนักบุญและการกราบไหว้ก็เป็นสิ่งที่สมควรทำ"
กรุงโรมเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่ครั้งหนึ่งในชีวิตคริสตสมาชิกทุกคนต้องเดินทางมาแสวงบุญที่นี่ (เหมือนกับการที่คนมุสลิมต้องไปแสวงบุญที่นครเมกกะ ประเทศซาอุดิอาระเบีย)
สิ่งของเครื่องใช้ของพระเยซู พระแม่มารีย์และเหล่านักบุญเป็นสิ่งของที่ศักดิ์สิทธิ์ มีฤทธิ์เดชในการรักษาโรคและการตอบคำอธิษฐาน เช่น ผ้าคลุมพระพักตร์ของพระเยซู สายรัดเอวของนางมารีย์
โปรแตสแตนท์ : มีความเห็นและการปฏิบัติ คือ
ห้ามทำรูปเคารพสำหรับตน อพยพ 20:4-5 "อย่าทำรูปเคารพสำหรับตน เป็นรูปสิ่งใดซึ่งมีอยู่ในฟ้าเบื้องบน หรือแผ่นดินโลกเบื้องล่าง หรือในน้ำใต้แผ่นดิน อย่ากราบไหว้หรือปรนนิบัติรูปเหล่านั้นเพราะเราคือพระเจ้าของเจ้า เป็นพระเจ้าที่หวงแหน ให้โทษบิดาตกไปถึงลูกหลานของผู้ซึ่งชังเราจนถึงสามชั่วสี่ชั่วอายุคน"
พระเจ้าสถิตอยู่ในคริสตจักรของพระองค์ คือ ในตัวของผู้ที่เชื่อไม่ใช่เฉพาะเจาะจงที่มหาวิหารในกรุงโรม (มัทธิว 18:20 "ด้วยว่ามีสองสามคนประชุมกันที่ไหนๆ ในนามของเรา เราจะอยู่ท่ามกลางเขาที่นั่น")
พระเจ้าทรงตอบคำอธิษฐานของคริสตชนด้วยพระคุณ ไม่ใช่โดยวัตถุศักดิ์สิทธิ์ทีเรายึดถือ หรือสูตรคาถาใดๆ : มัทธิว 6:7-8 "แต่เมื่ออธิษฐาน อย่าพูดพล่อยๆ ซ้ำซาก เหมือนคนต่างชาติกระทำเพราะเขาคิดว่าพูดมากหลายคำ พระเจ้าจึงจะทรงโปรดฟัง อย่าทำเหมือนเขาเลย เพราะสิ่งไรซึ่งท่านต้องการ พระบิดาของท่านทรงทราบก่อนที่ท่านทูลขอแล้ว"
คำชี้แจง
ข้อ 1) มีความเข้าใจผิดอยู่มากในเรื่องนี้ ฝ่ายคาทอลิกยอมรับว่าการให้ความเคารพบรรดานักบุญ พระธาตุของนักบุญ และรูปปั้นหรือภาพวาดของนักบุญ(จะด้วยวิธีกราบหรือไหว้หรือคุกเข่าหรือจูบหรือเอามาใส่ไว้บนศีรษะหรือจะด้วยวิธีใดตามธรรมเนียมท้องถิ่น)นั้นเป็นที่ยอมรับได้ มีประกาศอย่างเป็นทางการในเอกสารของสังคายนาเมืองเทรนต์ที่เริ่มในปีค.ศ. 1545-1563 (ไม่ใช่ปี 1526 ดังที่เขียนข้างบน) เรื่องของเรื่องคือว่า ท่าน ยอห์นไวคริฟและท่านฮุส (Wyclif and Hus) ได้กล่าวโจมตีฝ่ายคาทอลิกอย่างหนักในเรื่องการให้ความเคารพต่อนักบุญและแม่พระของชาวคาทอลิก เขากล่าวหาว่านั่นเป็นสิ่งที่ขัดกับสปิริตของการเป็นคริสตชน ขณะที่ท่านลูเทอร์ยอมรับว่าการให้ความเคารพนักบุญนั้นไม่ผิดอะไรแต่การวอนขอให้ท่านนักบุญเหล่านั้นช่วยเหลือและการถือว่านักบุญจะวอนขอแทนคนเราได้นั้นท่านไม่เห็นด้วย ส่วนท่านสวิงลีนั้นเรียกร้องให้มีการทำลายรูปปั้นทั้งหลายให้หมดเพราะถือว่าเราต้องเคารพพระเจ้าแต่ผู้เดียว ท่านคัลวินถือว่าการเคารพรูปปั้นทั้งหลายเป็นการทำผิดบาปเคารพรูปปฏิมาและพิธีทั้งหลายเหล่านี้ล้วนเป็นงานของปีศาจ จากเสียงเรียกร้องและโจมตีเหล่านี้เอง ฝ่ายคาทอลิกจึงต้องวางระเบียบและชี้แจงคือ ฝ่ายคาทอลิกยอมรับการให้ความเคารพรูปนักบุญต่างๆได้โดยให้เข้าใจว่ารูปเหล่านั้นเป็นเพียงสิ่งสร้างที่ใช้แทนบรรดาผู้ศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายที่อยู่ในสวรรค์กับพระเจ้าแล้ว ในตัวของรูปเหล่านั้นไม่ได้ศักดิ์สิทธิ์หรือมีฤทธิ์อำนาจใดๆ สิ่งเหล่านั้นเป็นเพียงตัวแทนที่เห็นได้เพื่อช่วยให้ระลึกถึงบุคคลผู้นั้นในสวรรค์ การให้ความเคารพพระธาตุของบรรดานักบุญก็เช่นกัน คาทอลิกยอมรับว่าบรรดานักบุญยังคงทำงานเพื่อความรอดร่วมมือกับพระเยซูเจ้าบนสวรรค์ การวอนขอท่านเหล่านั้นเพื่อวอนขอพระเจ้าอีกทีหนึ่งเป็นสิ่งที่ยอมรับได้ แน่นอนพระหรรษทานและพระคุณต่างๆเป็นพระเจ้าเองที่ประทานให้ การอวยพรเป็นสิ่งที่ดีงาม ส่วนจะได้หรือไม่ได้เป็นอีกเรื่องหนึ่ง เปรียบดังการขอพรจากบิดามารดาหรือผู้หลักผู้ใหญ่เป็นธรรมเนียมที่ดีงามไม่ควรจะดูหมิ่นว่าเหลวไหล การให้ความเคารพนักบุญมีมิติที่ลึกซึ้งไปกว่าเรื่องขอได้หรือไม่ได้แต่ยังเป็นเรื่องของความเชื่อว่าวิญญาณไม่ได้สูญสิ้น ยังอยู่กับพระเจ้า มีมิติของความตาย วิญญาณ ความเลื่อมใส และชีวิตหลังความตายแฝงอยู่ด้วย แน่นอนฝ่ายคาทอลิกจะประณามใครก็ตามที่ถือว่าวัตถุต่างๆเหล่านั้นศักดิ์สิทธิ์หรือมีฤทธิ์มีอำนาจในตัวมันเองเพราะอำนาจล้วนมาจากพระเจ้าไม่ได้มาจากวัตถุที่มนุษย์สร้างขึ้น ระหว่างคาทอลิกและโปรแตสแตนท์จึงมีความเข้าใจคำว่า รูปปฏิมา(idols)ในความหมายที่ต่างกัน (ดูเอกสารสังคายนาเทรนต์ข้อที่ 1821-1823 และน่าสังเกตว่าไม่มีคำพูดที่ว่า..คริสตจักรควรจะมีรูปปั้นของนักบุญและการกราบไหว้ก็เป็นสิ่งที่สมควรทำ...อยู่ในเอกสารดังกล่าว)
ข้อ 2) ที่บอกว่ากรุงโรมเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์อันนี้เป็นการเข้าใจตามประสานักท่องเที่ยวเท่านั้นเองทางคาทอลิกไม่ได้มีกฎเกณฑ์ให้ทุกคนต้องไปแสวงบุญที่กรุงโรมเลย และต้องเข้าใจประวัติศาสตร์ของกรุงโรมให้ดี กรุงโรมนั้นเริ่มเป็นเมืองหลวงของอาณาจักรโรมัน ต่อมาเมื่ออาณาจักรโรมันเสื่อม คริสตศาสนาเริ่มมีอิทธิพลและอำนาจของพระสันตะปาปาก็เป็นที่ยอมรับ จนพระสันตะปาปากลายเป็นประมุขทั้งของพระศาสนจักรและอาณาจักร คำว่ากรุงโรมในยุคกลางนั้นอยู่ในความปกครองของพระสันตะปาปาจริง แต่ต่อมาหลังสงครามโลกครั้งที่สองแล้วอำนาจทางการเมืองของพระสันตะปาปาถดถอยไปเหลือเพียงแค่อำนาจทางศาสนจักร ขอบเขตที่ดินก็เหลือเพียงแค่เขตรัฐวาติกันที่กินอาณาเขตเล็กกว่าเกาะรัตนโกสินทร์หรืออย่างมากก็ประมาณสามเท่าของสนามหลวงเท่านั้นเอง พระสันตะปาปาประทับอยู่ที่วาติกันที่มีวิหารนักบุญเปโตรเป็นจุดเด่นที่ใช้สำหรับพิธีกรรมทางศาสนา คาทอลิกไม่เคยมีข้อบังคับใดๆว่าให้คาทอลิกต้องไปเยี่ยมกรุงโรมหรือวาติกันเพราะการบังคับเช่นนั้นจะเป็นภาระแก่คนที่ยากจน ที่บอกว่าทุกคนต้องไปนั้นน่ากลัวเป็นคำพูดของบริษัททัวส์มากกว่า คาทอลิกถือว่าการแสวงบุญตามสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ต่างๆเป็นเรื่องของธรรมเนียมเพิ่มพูนความศรัทธาส่วนตัวไม่บังคับ และจะไปที่ไหนก็ได้ไม่จำเป็นต้องเป็นที่กรุงโรม วัดทุกแห่งคือสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่คาทอลิกควรไปภาวนาและเยี่ยมเยียนพระเยซูเจ้าในรูปแผ่นปังศักดิ์สิทธิ์ ดังนั้นขอย้ำอีกที คาทอลิกไม่เคยมีกฎใดๆที่ต้องให้ไปแสวงบุญที่กรุงโรมแน่นอน ถ้าจะไปเที่ยวเพราะมีเงินพอที่จะจ่ายคาตั๋วเครื่องบินและค่าเดินทางก็เป็นเรื่องความศรัทธาส่วนตัวไม่เกี่ยวกับคำสอนและข้อบังคับใดๆของพระศาสนจักรคาทอลิก
ข้อ 3) มีข้อผิดพลาดที่ต้องชี้แจง ในธรรมเนียมคาทอลิกที่ยอมรับการให้ความเคารพต่อวัตถุมงคลและพระธาตุต่างๆนั้น ไม่ได้หมายความว่าคาทอลิกยอมรับว่าสิ่งเหล่านั้นมีฤทธิ์เดชในตัวมันเอง สิ่งเหล่านี้เพียงแต่เป็นสื่อกลางทำให้ระลึกถึงเจ้าของ ในศาสนาคาทอลิกจึงมีวัตถุมงคลต่างๆมากมาย และแน่นอนเรายอมรับว่ามีของปลอมเยอะแยะด้วยเช่นกัน สิ่งใดเป็นของแท้ในแง่ของประวัติศาสตร์ก็จะมีการพิสูจน์และศึกษาอย่างเป็นวิชาการ ไม่ใช่เพื่อหาว่าฤทธิ์อยู่ตรงไหน แต่เพื่อนำไปเป็นหลักฐานทางวิชาประวัติศาสตร์ยืนยันความมีตัวตนของบุคคลในประวัติศาสตร์ที่ไม่อาจจะหาหลักฐานอื่นใดพิสูจน์ได้ เช่นเรื่องผ้าเช็ดพระพักตร์ของพระเยซูก็มาจากธรรมเนียมที่ว่า ตอนพระองค์แบกกางเขนไปเนินกัลวารีโอนั้น มีหญิงชื่อเวโรนิกาเอาผ้าขาวคลุมศีรษะของนางมาเช็ดพระพักตร์พระองค์แล้วภายหลังก็ปรากฏรูปพระพักตร์ติดที่ผ้าขาวนั้น หลักฐานนี้เป็นเรื่องเล่าต่อกันมาเท่านั้นเองและผ้านั้นอยู่ที่ไหนก็ไม่มีหลักฐาน ดังนั้นนักประวัติศาสตร์คาทอลิกลงความเห็นว่าน่าจะเป็นเรื่องเล่าต่อๆกันมาเท่านั้นเอง เรื่องเล่านี้นำมาเป็นสิ่งเพิ่มพูนความศรัทธาในการเดินกางเขน 14 ภาคในธรรมเนียมคาทอลิก(คำว่า เวโรนิกา มาจากภาษาลาตินว่า vera แปลว่า จริง + eikon แปลว่า ภาพ แปลรวมๆก็คือ ภาพจริง) ส่วนหลักฐานที่มีจริงคือ ผ้าห่อพระศพหรือผ้าตราสังข์ที่เมืองตุริน ประเทศอิตาลี หลักฐานนี้มีประวัติศาสตร์ยาวนาน คาทอลิกส่วนใหญ่เชื่อว่าเป็นผ้าห่อพระศพพระเยซูเจ้าจริงและมีการพิสูจน์ทางวิทยาศาสตร์เรื่อยๆมาจนถึงปัจจุบัน บางครั้งก็ใช้วิทยาการใหม่ๆเช่น พิสูจน์คาบอน 14 ต่อมาก็เห็นว่าได้ข้อสรุปไม่ถูกต้อง ดังนั้นพระศาสนจักรคาทอลิกยังเปิดกว้างให้มีการพิสูจน์ด้วยวิทยาการที่ล้ำสมัยเท่าที่จะหาได้ ส่วนเรื่องสายรัดเอวของแม่พระนั้นไม่เคยได้ยินว่ามีที่ไหน ถ้ามีก็คงจะเป็นบริษัททัวส์สร้างเรื่องขึ้นมาเองอีกนั่นแหล่ะ เรื่องความศักดิ์สิทธิ์และความศรัทธาทั้งหลายนั้นฝ่ายคาทอลิกยอมรับแต่ก็ระวังมาก อะไรที่ศักดิ์สิทธิ์แท้ไม่แท้ต้องผ่านการสืบสวนและตรวจสอบหลายขึ้นตอนก่อนที่จะประกาศว่าอะไรที่ควรเคารพ มีที่ชาวบ้านถือว่าศักดิ์สิทธิ์มากมายที่พระศาสนจักรประกาศว่าเชื่อถือไม่ได้หรือเป็นเพียงเรื่องตามธรรมชาติ
7. เรื่องบาปกำเนิดและการไถ่บาป
โรมันคาทอลิก : มีความเห็นและการปฏิบัติ คือ
พระแม่มารีย์เป็นผู้ที่ไม่มีบาปกำเนิด ( หมายถึงบาปที่ตกทอดจากอดัมและเอวา )
พระสันตะปาปาเป็นผู้ที่ถือกุญแจคลังกุศล (คลังกุศล คือ ที่ที่พระแม่มารีย์และนักบุญทั้งหลายได้ทำบุญที่มีมากนำมารวมกันที่นี่และสามารถใช้คลังกุศลทดแทนบาปของคริสตชนได้)
พระสันตะปาปาสามารถตั้งเงื่อนไขที่จะรับความรอดได้ เช่น ทุกคนที่อาสาไปรบในสงครามครูเสดจะได้รับการยกบาปทั้งหมด ผู้ที่บริจาคเงินซื้อใบบุญไถ่บาปจะได้รับการยกโทษบาป และช่วยให้พี่น้องพ้นจากแดนชำระได้
โปรเเตสแตนท์ : มีความเห็นและการปฏิบัติ คือ
มนุษย์ทุกคนเป็นคนบาป : โรม 3:10 "ตามพระคัมภีร์เขียนไว้ว่า ไม่มีผู้ใดเป็นคนชอบธรรมสักคนเดียว ไม่มีเลย"
พระเยซูคริสต์เป็นผู้เดียวที่มีสิทธิอำนาจการยกบาป 1 ยอห์น 1:9 "ถ้าเราสารภาพของเรา พระองค์ทรงสัตย์ซื่อและเที่ยงธรรม ก็จะทรงโปรดยกบาปของเรา และจะทรงชำระเราให้พ้นจากการอธรรมทั้งสิ้น"
คำชี้แจง
ข้อ 1) กล่าวถูกต้องแล้วว่าคาทอลิกเชื่อว่าแม่พระหรือพระแม่มารีย์นั้นปราศจากบาปกำเนิดหรือผลของบาปที่ตกทอดมาจากอาดัมและเอวา เรื่องบาปกำเนิดนั้นเข้าใจยาก จากคำสอนเดิมๆที่ถ่ายทอดมา คือเรารู้เพียงว่าเพราะบาปหรือความผิดของบิดามารดาคู่แรกนั้นทำให้ธรรมชาติของมนุษย์เกิดความโน้มเอียงไปในทางชั่ว และทำให้ความสัมพันธ์กับพระเจ้าถูกตัดขาดไป และเรารู้ว่าพระเยซูเจ้ามาไถ่บาปและกอบกู้มนุษยชาติจากผลของบาปนั้น พูดๆง่ายๆคือเราไม่รู้เรื่องบาปกำเนิดจนกระทั่งเรารู้ว่าพระเยซูเจ้ามาเพื่อไถ่บาป เรารู้ผลก่อนรู้เหตุ หรือรู้เหตุจากการที่ผลได้เกิดขึ้นแล้วเราถึงไล่ไปที่เหตุ จุดนี้เองจึงกลายมาเป็นพัฒนาการเรื่องบาปกำเนิด นักคิดยุคใหม่เช่น คาร์ล ลาเนอร์ มองบาปกำเนิดในแง่มุมอื่นที่ต่างออกไปคือ บาปกำเนิดนั้นเป็นเรื่องของการพระหรรษทานศักดิ์สิทธิ์กร(sanctifying grace) ขาดพระพรของพระจิต เป็นสภาพที่ตรงข้ามกับพระประสงค์ของพระเจ้า มีนักเทววิทยาหลายคนก็ให้น้ำหนักกับความหมายของบาปที่เกิดจากสังคม สภาพแวดล้อมมากกว่าจะเป็นบาปที่ติดตัวมาจากบิดามารดาในแง่สืบสายพันธุ์ สรุปแล้วเรื่องบาปกำเนิดยังเป็นปัญหาที่ไม่ชัดแจ้งว่าหมายถึงอะไร ฝ่ายคาทอลิกยังเปิดให้มีการถกเถียงและค้นคว้าหาความหมายต่อไป
ข้อ 2) ผมไม่ทราบว่าไปเอาความคิดเรื่องคลังกุศลมาจากไหนมาใส่ให้คาทอลิกเรา ที่บอกว่าพระสันตะปาปาคือผู้ถือกุญแจคลังกุศลนั้นคงจะเป็นการจับแพะชนแกะแบบเหมารวมเหมือนเดิม ได้พูดข้างต้นแล้วว่า ภาพลักษณ์ที่ว่านักบุญเปโตรได้รับมอบกุญแจสวรรค์นั้นเป็นภาษาสัญลักษณ์หมายถึงท่านมีอำนาจในการอภัยบาป เป็นอำนาจที่พระเยซูเจ้ามอบให้ กุญแจนี้ไม่ใช่กุญแจคลังกุศลอะไรหรอกครับ หรืออาจจะสับสนกับอำนาจของพระสันตะปาปาที่มีสิทธิ์มอบพระพรที่เรียกกันว่า พระคุณการุญ (Indulgences) พระพรนี้เป็นสิทธิ์ที่พระสันตะปาปาใช้เพื่อปลดโทษหรือผลของบาปที่เรียกว่า โทษชั่วคราว (Temporal punishment) ตามกฎหมายของพระศาสนจักรข้อ 992-997 นั้นระบุไว้ชัดเจนเรื่องพระคุณการุญ (Indulgences) ทีนี้เรื่องนี้กลายมาเป็นปัญหาในยุคกลางเมื่อมีเรื่องเงินๆทองๆเข้ามาเกี่ยวข้อง มีนักเทศน์ฝีปากดีแต่ความคิดสั้นหลายคนในยุคกลางได้นำสิทธิ์ของพระสันตะปาปานี้ไปใช้เพื่อเรี่ยไรเงินมาซ่อมแซมและขยายวิหารนักบุญเปโตร คงจะปากไวไปหน่อยหรือตกกระไดพลอยกระโจนตามสถานการณ์จึงกลายเป็นการขายพระคุณการุญตัวนี้ไป ท่านลูเทอร์และหลายคนในยุโรปทางเหนือในยุคนั้นที่ไม่ค่อยชอบคนทางอิตาลีนักก็เลยยกมาเป็นข้ออ้างจี้จุดอ่อนของฝ่ายพระสันตะปาปาที่อยู่ทางโรมและเป็นชนวนลุกลามไปสู่เรื่องอื่นๆ ฝ่ายคาทอลิกกว่าจะตั้งตัวได้และเพลาๆเรื่องสิทธิ์ของพระสันตะปาปาประการนี้ลงก็ค่อนข้างจะสายไปแล้ว กระนั้นก็ตามต้องยอมรับว่า สิทธิ์การให้พระพรนี้เป็นสิทธิ์อันชอบธรรมของพระสันตะปาปาแน่นอน (น่าสังเกตว่าการสร้างวิหารนักบุญเปโตรนั้นในตัวของมันเองไม่ผิดอะไร วิหารก็ยืนเด่นเป็นสง่ามาจนทุกวันนี้ และทุกศาสนาก็หาทุนสร้างวิหารกันทั้งสิ้นไม่เว้นแม้แต่นักปฏิรูปอย่างโปรแตสแตนท์สายต่างๆ ความผิดมันอยู่ที่ความโลภและคอรัปชั่นของคนต่างหาก) ส่วนที่บอกว่าแม่พระและนักบุญได้ทำบุญเก็บไว้ในคลังและนำมาใช้เพื่อชดเชยบาปของคริสตชนนั้นพูดกันไปเอง ไม่มีในคำสอนของคาทอลิกหรอกครับ การวอนขอพรจากแม่พระนั้นแม่พระก็วิงวอนขอจากพระเยซูเจ้าทั้งสิ้น พระพรทุกอย่างมาจากพระเจ้าไม่ได้มาจากกองทุนอะไรทั้งหลายที่เข้าใจกันหรอก และพระองค์จะให้หรือไม่ให้ก็เป็นเรื่องของพระองค์เช่นกัน แต่น่าสังเกตว่า พระเยซูเจ้าเองบอกให้ขอ ให้ภาวนาไปเรื่อยดังสำนวนที่ว่า ใครขอก็จะได้รับ ใครค้นหาก็จะพบ ใครเคาะประตูก็จะเปิดให้ (Mt.7:7) ถ้าหากขอก็แล้ว วิงวอนก็แล้วยังไม่ได้รับอีกก็ให้ถือว่าสิ่งที่เราขอนั้นไม่เหมาะกับเราจริงๆ หรือเราขอในสิ่งที่เป็นภัยกับเราในระยะยาวที่เรามองไม่เห็น ถ้าคิดอย่างนี้ก็สบายใจ สรุปแล้วเรื่องคลังกุศลหรือกองทุนกุศลอะไรนั้นไม่มีในธรรมเนียมคาทอลิกหรอกครับ คงจะมองคาทอลิกแล้วไปตีความเองโดยไม่ถามไถ่ในรายละเอียดมากกว่า หรือถ้าจะมีจริงๆในยุคกลางก็คงจะเป็นการตีความหมายของอำนาจของพระสันตะปาปาด้วยสายตาของนักปฏิรูปที่มองอะไรก็น่าเปลี่ยนแปลงไปหมด เพราะเหตุนี้เองในปัจจุบันหากจะมีการใช้อำนาจนี้ก็จะใช้อย่างระมัดระวังและอธิบายอย่างแจ่มชัดเพื่อคนจะไม่นำไปหาประโยชน์ส่วนตัวจนกลายเป็นปัญหาอีก
ข้อ 3) ก็สืบเนื่องมาจากข้อสองคือ พระสันตะปาปามีสิทธิ์ในการยกบาป แต่เมื่อเข้ามาสู่สถานการณ์คับขันเรื่องจวนตัวที่ต้องปกป้องเยรูซาแลมดินแดนศักดิ์สิทธิ์จากการรุกรานของพี่น้องมุสลิมในศตวรรษที่ 11-13 พระสันตะปาปาในฐานะผู้นำทั้งพระศาสนจักรและอาณาจักรโรมันที่เคยปกครองดินแดนเยรูซาแลมตั้งแต่สมัยของพระเยซูเจ้านั้นก็จำต้องทำหน้าที่หาทหารไปปกป้องดินแดนในอาณัติที่เยรูซาแลมซึ่งเรียกว่า ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เพราะเป็นที่เกิดและตายของพระเยซูเจ้า (คำว่าดินแดนศักดิ์สิทธิ์นี้ส่วนตัวผมชักจะไม่ชอบคำนี้เท่าไหร่แล้วเพราะมันเต็มไปด้วยเลือดตลอดสองพันปีที่ผ่านมา ทั้งเลือดคริสตชนและเลือดมุสลิมและเลือดยิว น่ากลัวว่าเลือดจะต้องล้างแผ่นดินนี้ไปอีกนาน) พระสันตะปาปาหาทหารและคนใจศรัทธาไปรบปกป้องดินแดน(พูดเรื่องนี้แล้วเห็นเงาของบินลาเดนและตอลิบันลางๆ) เป็นสงครามต่อเนื่องกันถึง 5 ครั้งใหญ่ๆ แต่สงครามนอกอาณาเขตเช่นนี้สรุปแล้วฝ่ายคริสต์แพ้มากกว่าฝ่ายมุสลิม ครั้งแรกเริ่มในปีในปี 1096 อันสืบเนื่องมาจากการต่อต้านอิทธิพลของมุสลิมที่คุกคามสเปนและชิชิลีในปีก่อนๆ คูเสดครั้งนี้ใช้เวลา 3 ปีและเพื่อจะระดมคนได้มากพระสันตะปาปาก็ได้ใช้สิทธิ์ที่มีในเรื่องการอภัยบาปนั้นมาเป็นข้อชักชวนให้คนไปรบ ใครที่ถือเครื่องหมายกางเขนไปรบก็จะได้รับการอภัยจากโทษของบาป คูเสดครั้งนี้ฝ่ายคริสต์ชนะ ครั้งที่ 2 เริ่มอีกในปี 1146-1148 มีนักบุญเบอร์นาร์ดแห่งแคลโวซ์เป็นหัวหอก ครั้งนี้แม้ไม่ชนะเด็ดขาดแต่ก็ยึดที่มั่นสำคัญไว้ได้ ครั้งที่ 3 เริ่มในปี 1189-11992 โดยการนำของพระเจ้าเฟรดริกที่ 1 พระองค์สิ้นพระชนม์ขณะเดินทางไปเยรูซาแลมและมอบหน้าที่การนำทัพแก่พระเจ้าริชาร์ดที่เรียกกันว่า ริชาร์ดหทัยสิง ผลของการรบจบลงที่มีการทำสัญญากับฝ่ายมุสลิมว่าคริสตชนจะได้รับความคุ้มครองด้านความปลอดภัยในการไปแสวงบุญที่เยรูซาแลม ส่วนมุสลิมนั้นครอบครองดินแดนต่อไป คูเสดครั้งที่ 4 เริ่มในปี 1202-1204 การรบครั้งนี้แทบจะเรียกได้ว่าไม่มีผลดีอะไร แถมเกิดการบาดหมางระหว่างคริสตชนตะวันตก(โรม)กับคริสตชนตะวันออก(คอนสแตนติโนเปิ้ล)และยิ่งทำให้ประวัติศาสตร์ยุ่งเหยิงมากขึ้นไปอีก สงครามคูเสดครั้งที่ 5 (1217-1221)นำโดยพระเจ้าเฟรดริกที่ 2 ซึ่งเมื่ออ่านประวัติศาสตร์แล้วก็เห็นว่ามันแปลกๆ เพราะพระเจ้าเฟรดริกที่ 2 นั้นถูกพระสันตะปาปาขับออกจากพระศาสนจักรแล้ว การทำสงครามครั้งนี้จึงเป็นเรื่องของพระเจ้าเฟรดริกเอง มีชัยชนะเกิดขึ้นแต่ไม่ชนะเด็ดขาด ส่วนใหญ่จะแพ้มากกว่าและไม่สามารถกอบกู้เยรูซาแลมจากฝ่ายมุสลิมได้ สรุปสงครามคูเสดแล้ว เสียมากกว่าได้ แต่ถ้ามองในแง่ดีก็จะเห็นว่ามีหลายอย่างเกิดขึ้นมาจากคูเสดด้วย ระบบธนาคารก็เริ่มจากสงครามนี้ การติดต่อค้าขายกับดินแดนอาหรับก็มีมากขึ้น เท็คนิคการเดินเรือก็พัฒนาขึ้น ฯลฯ ในแง่เสียหายที่มากหน่อยคงจะเป็นการใช้อำนาจการอภัยโทษบาปมากไปหน่อยจนกลายมาเป็นการขายพระพรไป(ในสายตาของฝ่ายโปรแตสแตนท์ในยุคกลาง)
ขอกล่าวถึงเรื่องการชื้อใบบุญไถ่บาปหน่อย คำว่าใบบุญ นี้น่าจะเป็นใบเสร็จของคณะกรรมการวัดที่หาเงินบริจาคเพื่อนำปัจจัยส่งไปยังส่วนกลางเพื่อสมทบทุนการบูรณะวิหารนักบุญเปโตร ที่ให้ใบเสร็จก็เพื่อป้องกันปัญหาวัดครึ่งหนึ่งกรรมการครึ่งหนึ่งนั่นเอง จุดนี้ผมเองก็สงสัยเหมือนกันว่าเขาหาเงินกันอย่างไร จึงค้นคว้าอ่านจากหนังสือประวัติศาสตร์ทั้งสายคาทอลิกและสายโปรแตสแตนท์ มีเรื่องที่น่าสนใจคือ ในปี 1452 พระสันตะปาปา นิโคลัสที่ 5 (1447-1455) อนุมัติแผนการขยายวิหารนักบุญเปโตรให้กว้างขึ้น (แน่นอนต้องการเงินในการก่อสร้าง) ต่อมาพระสันตะปาปายูลีอุสที่ 2 (1503-1513)ได้อนุมัติให้บรามานเต้ออกแบบวิหารใหม่ให้ใหญ่กว่าเดิม(อันนี้ต้องการเงินเพิ่มอีกแน่นอน) ช่วงนี้เองที่เดือดร้อนบรรดานักเทศน์ทั้งหลายที่อาศัยความนอบน้อมต่อพระสันตะปาปาต้องพยายามหาเงินเพิ่มสมทบทุนช่วยเหลือ ที่เยอรมันนี มีนักเทศน์คณะโดมินิกันคนหนึ่งชื่อ โยฮัน เท็ตเซล (Johann Tetzel 1470-1514) จะด้วยลืมไปหรือปากพาไปก็ไม่ทราบได้พูดถึงความสำคัญของพระคุณการุญที่พระสันตะปาปามอบให้แก่คนที่ช่วยเหลือในการสร้างวิหารว่า " เมื่อเงินเหรียญหนึ่งๆตกลงไปในตู้บริจาคทานเมื่อไหร่ เวลานั้นล่ะที่วิญญาณจะหลุดจากแดนชำระ" (as the coin into the coffer rings, the soul from purgatory springs!) เป้าหมายของการรณรงค์หาเงินครั้งนี้ก็เพื่อสมทบทุนช่วยเหลือการก่อสร้างวิหารนักบุญเปโตร แต่เมื่อเอาเข้าจริงๆแล้วนักประวัติศาสตร์เล่าว่าเงินไปถึงมือคณะกรรมการก่อสร้างวิหารที่กรุงโรมเพียงครึ่งเดียว(วัดฝรั่งครึ่งหนึ่งกรรมการฝรั่งครึ่งหนึ่ง) ส่วนที่เหลือนำไปใช้ในการจ่ายหนี้ของหลายคนเช่น หนี้ที่สังฆราช อัลเบิร์ตแห่งแบรนเดนเบิร์กทำไว้เพราะเขาได้ใช้เงินอย่างสุรุ่ยสุร่ายและแถมเอาเงินไปซื้อเสียงให้คนสนับสนุนเขาให้เป็นพระอัครสังฆราชแห่งแม็งซ์ด้วย เพราะเหตุนี้เขาจึงต้องการเงินไปจ่ายคือเงินที่กู้มาจากธนาคารของโยฮันเนส ฟักเก้อ นักเทศน์โยฮัน เท็ตเซลก็คือมือขวาของอัครสังฆราชอัลเบิร์ตนั่นเอง การไม่โปร่งใสที่เยอรมันนีนี้เองที่ก่อให้เกิดการปฏิรูปเกิดขึ้นโดยท่านลูเทอร์เป็นผู้จุดชนวนและลุกลามไปในอาณาจักรรอบข้างเช่น สวิสเซอร์แลนด์ ฮอลแลนด์และยุโรปตอนเหนือ สรุปแล้วเงินสร้างวิหารนักบุญเปโตรแต่เงินก็คือสิ่งที่ทำลายจิตวิญญาณของวิหารด้วยเช่นกัน จุดนี้คาทอลิกปฏิเสธไม่ได้จำต้องมีการแก้ไขและปฏิรูปจากภายใน และเราก็เห็นว่าในประวัติศาสตร์ได้เกิดนักบุญหรือคนดีมากมายมาช่วยกันปฏิรูปและแก้ไขให้พระศาสนจักรอยู่กับร่องกับรอย เป็นการปฏิรูปที่ถูกต้องกว่า เพราะยังวางอยู่บนพื้นฐานของอัครธรรมทูตที่สืบต่อมาจากพระเยซูเจ้าโดยตรง
http://www.issara.com/article/prot2.html
Last edited by Holy on Mon Jun 26, 2006 6:55 pm, edited 1 time in total.
- Prod Pran
- Defender of lawS
- ตอบ: 3326
- สมัครสมาชิก: Mon Jan 17, 2005 9:54 pm
- ที่อยู่: Bangkok
Re:คาทอลิก กับ โปรเตสแตนท์
โดย Prod Pran » Wed Mar 30, 2005 10:39 pm
8. เรื่องแดนชำระ
โรมันคาทอลิก : มีความเห็นและการปฏิบัติ คือ
หลังจากที่คริสตชนตายจากโลกนี้ไปแล้ว จะต้องไปอยู่แดนชำระเพื่อชำระความบาปที่ได้ทำไปขณะที่มีชีวิตอยู่บนโลก บางคนอาจจะถูกชำระเป็นร้อยๆ ปี ซึ่งเจ็บปวดทุกข์ทรมาน แต่ก็มีวิธีช่วยได้จากญาติพี่น้องที่อาศัยอยู่ในโลก ด้วยการนำเงินถวายเข้าคลังกุศลเพื่อช่วยวิญญาณที่ทนทุกข์เหล่านี้
โปรเเตสแตนท์ : มีความเห็นและการปฏิบัติ คือ
ไม่มีการกล่าวถึงเรื่องแดนชำระในพระคัมภีร์ ตรงกันข้ามกลับให้ความมั่นใจต่อคริสตชนอย่างหนักแน่นในความรอดที่จะได้รับเพราะเหตุความเชื่อในพระเยซู : โรม 8:1 "เหตุฉะนั้นการลงโทษจึงไม่มีแก่คนทั้งหลายที่อยู่ในพระเยซูคริสต์" และยอห์น 3:16 "เพราะว่าพระเจ้าทรงรักโลก จนได้ประทานพระบุตรองค์เดียวของพระองค์ เพื่อทุกคนที่วางใจในพระบุตรนั้นจะไม่พินาศ แต่มีชีวิตนิรันดร์"
คำชี้แจง
ข้อ 1) คาทอลิกเชื่อว่าเมื่อคนตายแล้วหากวิญญาณของเขาบริสุทธิ์ก็จะเข้าสู่สวรรค์เลย หากวิญญาณของเขายังมีมลทินบาปหรือยังไม่บริสุทธิ์พอเขาก็ต้องผ่านการชำระ เรื่องการชำระวิญญาณให้บริสุทธิ์ก่อนที่จะเข้าพบพระเจ้านี้ คาทอลิกแปลคำว่า ชำระ มาจากคำว่า to purge ที่มาจากภาษาลาติน purgo โดยคนในยุคก่อนมักจะเข้าใจว่าอาศัยไฟเป็นเครื่องชำระ ช่วงเวลาของการชำระนั้นเราเรียกกันในหมู่คาทอลิกไทยว่า ไพชำระ ซึ่งเอามาจากคำว่า Purgatory ในหมู่โปรแตสแตนท์เรียกว่า ดินแดนชำระ อันที่จริงจะเป็นไฟ หรือเป็น ดินแดน ก็ไม่มีหลักฐานแน่ชัด แม้ในข้ออ้างอิงจากพระคัมภีร์ก็ไม่แน่ชัดอย่างที่ฝ่ายโปรแตสแตนท์กล่าว กระนั้นก็ตามจะบอกว่าไม่มีเค้าในพระคัมภีร์เลยก็ไม่ได้ เพราะในธรรมเนียมของชาวยิวก็มีการภาวนาและถวายของบูชาเพื่อวิญญาณจะได้รอดพ้นจากความผิดเช่นกัน เช่น 2 Macabee 12:38-46 ; หรือความเข้าใจว่าวิญญาณต้องได้รับการชำระก่อนจะเข้าพบพระเจ้าหรือชดเชยความผิดอย่างบริบูรณ์ก่อนจะพบพระเจ้าได้ เช่น Mt 5:26; Mt 12:44,46: 1 Cor 3: 12-15. พระเยซูเจ้าเองได้ยกคำเปรียบเทียบเรื่องการชำระของวิญญาณในสถานที่เรียกว่า Sheol ในเรื่องของลาซาลัสกับเศรษฐีใน Lk 16:19-31 ดังนี้เป็นต้น คำสอนเรื่องแดนชำระหรือไฟชำระนั้นฝ่ายคาทอลิกยอมรับว่าไม่ชัดเจนในพระคัมภีร์แต่จากธรรมเนียมประเพณีและความเชื่อถือที่สืบเนื่องมาตั้งแต่ยุคปิตาจารย์นั้นแจ้งชัด เช่น ท่านแตร์ตุลเลียน นักบุญจัสตินต่างก็สอนว่า คนตายนั้นกำลังรออยู่ในหลุมศพเพื่อการกลับมาครั้งสุดท้าย ท่านออริเจนสอนว่าทุกคนจะรอดแต่ก็ต้องมีการชำระให้บริสุทธิ์ นักบุญออกัสตินเองก็เชื่อผู้ชอบธรรมทุกคนจะเข้าสู่สวรรค์ทันทีเมื่อตายไป แต่ภายหลังเมื่อพิจารณาข้อเขียน 1โครินทร์ 3:12-15 แล้วท่านก็เห็นว่าวิญญาณบางดวงอาจต้องผ่านการชำระก่อน ส่วนที่ว่า จะเป็นไฟชำระหรือแดนชำระนั้นความคิดนี้เริ่มภายหลังในศตวรรษที่ 12 พอมาถึงยุคกลางก็เป็นที่ยอมรับทั่วไปว่า การชำระนี้เกิดขึ้นในสถานที่หนึ่งๆหรือสภาพหนึ่งๆก่อนเข้าสู่สวรรค์ คำสอนเรื่องแดนชำระนี้สังคายนาหลายแห่งได้ยืนยันว่าเชื่อถือได้ เช่น สังคายนาแห่งเมืองลีอองในปี 1274 สังคายนาเมืองฟลอเรนซ์ในปี 1439 สังคายนาเมืองเทรนต์ในปี 1536 สังคายนาวาติกันที่ 2 ในเอกสาร Lumen Gentium no. 51 ดังนี้เป็นต้น คำถามต่อมาคือ การชำระนั้นมีลักษณะเช่นไร บางคนอธิบายว่าเป็นความเจ็บปวดเพราะจะถูกไฟเผาตลอด บางคนก็ว่าเป็นความมืดมิด บางคนอธิบายว่าคำว่าชำระนั้นเป็นเรื่องของความไม่รู้กับความรู้จักพระเจ้า หรือห่างไกลพระเจ้า ห่างไกลจากแสงสว่าง นักเทววิทยายุคใหม่จะมองในแง่ของ วุฒิภาวะของวิญญาณในการรู้พระเจ้ามากกว่าจะมองในลักษณะของการชดใช้โทษหรือใช้หนี้บาป
สรุปแล้ว ธรรมเนียมคาทอลิกนั้นเชื่อเรื่อง สหพันธ์นักบุญ (Communion of Saints)คือคนที่ตายไปแล้วกับเรามนุษย์นั้นติดต่อกันได้ทางการภาวนา เราทำบุญไปหาเขาได้และบุญที่สำคัญยิ่งคือการภาวนาวิงวอนขอพระเจ้าอภัยโทษวิญญาณที่ยังมีมลทินและความบกพร่องเล็กๆน้อยติดตัว ส่วนวิญญาณที่ติดในบาปหนักและอยู่ในนรกนั้น เราไม่สามารถจะช่วยได้เพราะวิญญาณเหล่านั้นปฏิเสธความช่วยเหลือและปฏิเสธพระเจ้าเอง อย่างไรก็ตามคำว่า ติดต่อกันได้ นั้นเรามิได้หมายความว่าพูดคุยกันได้ แต่หมายถึงการอุทิศส่วนกุศลและคำภาวนาไปให้ได้ ส่วนเรื่องวิญญาณกลับมาหรือปรากฏมานั้นไม่ได้อยู่ในข้อความเชื่อจะเป็นไปได้หรือไม่ได้นั้นเป็นอีกเรื่องหนึ่ง
จากเรื่องนี้ ก่อนที่บิดาของผมจะตายไป ผมเคยคิดเล่นๆว่า ถ้าบิดาของผมจากไปและมาบอกความจริงเบื้องหลังความตายแก่ผมก็คงจะดี แต่จนป่านนี้ท่านก็ยังไม่มา จะเป็นเพราะอะไรก็ไม่ทราบได้ หรือว่าเป็นเพราะกฎสวรรค์นั้นเคร่งครัด ไม่มีวิญญาณใดสามารถแอบเอาความลับไปบอกมนุษย์ได้ ซึ่งนั่นก็หมายความว่าผมก็คงต้องรอจนกว่าจะถึงเวลาที่ผมจะต้องไปพบความจริงเบื้องหลังความตายนั้นด้วยตัวเอง
โรมันคาทอลิก : มีความเห็นและการปฏิบัติ คือ
หลังจากที่คริสตชนตายจากโลกนี้ไปแล้ว จะต้องไปอยู่แดนชำระเพื่อชำระความบาปที่ได้ทำไปขณะที่มีชีวิตอยู่บนโลก บางคนอาจจะถูกชำระเป็นร้อยๆ ปี ซึ่งเจ็บปวดทุกข์ทรมาน แต่ก็มีวิธีช่วยได้จากญาติพี่น้องที่อาศัยอยู่ในโลก ด้วยการนำเงินถวายเข้าคลังกุศลเพื่อช่วยวิญญาณที่ทนทุกข์เหล่านี้
โปรเเตสแตนท์ : มีความเห็นและการปฏิบัติ คือ
ไม่มีการกล่าวถึงเรื่องแดนชำระในพระคัมภีร์ ตรงกันข้ามกลับให้ความมั่นใจต่อคริสตชนอย่างหนักแน่นในความรอดที่จะได้รับเพราะเหตุความเชื่อในพระเยซู : โรม 8:1 "เหตุฉะนั้นการลงโทษจึงไม่มีแก่คนทั้งหลายที่อยู่ในพระเยซูคริสต์" และยอห์น 3:16 "เพราะว่าพระเจ้าทรงรักโลก จนได้ประทานพระบุตรองค์เดียวของพระองค์ เพื่อทุกคนที่วางใจในพระบุตรนั้นจะไม่พินาศ แต่มีชีวิตนิรันดร์"
คำชี้แจง
ข้อ 1) คาทอลิกเชื่อว่าเมื่อคนตายแล้วหากวิญญาณของเขาบริสุทธิ์ก็จะเข้าสู่สวรรค์เลย หากวิญญาณของเขายังมีมลทินบาปหรือยังไม่บริสุทธิ์พอเขาก็ต้องผ่านการชำระ เรื่องการชำระวิญญาณให้บริสุทธิ์ก่อนที่จะเข้าพบพระเจ้านี้ คาทอลิกแปลคำว่า ชำระ มาจากคำว่า to purge ที่มาจากภาษาลาติน purgo โดยคนในยุคก่อนมักจะเข้าใจว่าอาศัยไฟเป็นเครื่องชำระ ช่วงเวลาของการชำระนั้นเราเรียกกันในหมู่คาทอลิกไทยว่า ไพชำระ ซึ่งเอามาจากคำว่า Purgatory ในหมู่โปรแตสแตนท์เรียกว่า ดินแดนชำระ อันที่จริงจะเป็นไฟ หรือเป็น ดินแดน ก็ไม่มีหลักฐานแน่ชัด แม้ในข้ออ้างอิงจากพระคัมภีร์ก็ไม่แน่ชัดอย่างที่ฝ่ายโปรแตสแตนท์กล่าว กระนั้นก็ตามจะบอกว่าไม่มีเค้าในพระคัมภีร์เลยก็ไม่ได้ เพราะในธรรมเนียมของชาวยิวก็มีการภาวนาและถวายของบูชาเพื่อวิญญาณจะได้รอดพ้นจากความผิดเช่นกัน เช่น 2 Macabee 12:38-46 ; หรือความเข้าใจว่าวิญญาณต้องได้รับการชำระก่อนจะเข้าพบพระเจ้าหรือชดเชยความผิดอย่างบริบูรณ์ก่อนจะพบพระเจ้าได้ เช่น Mt 5:26; Mt 12:44,46: 1 Cor 3: 12-15. พระเยซูเจ้าเองได้ยกคำเปรียบเทียบเรื่องการชำระของวิญญาณในสถานที่เรียกว่า Sheol ในเรื่องของลาซาลัสกับเศรษฐีใน Lk 16:19-31 ดังนี้เป็นต้น คำสอนเรื่องแดนชำระหรือไฟชำระนั้นฝ่ายคาทอลิกยอมรับว่าไม่ชัดเจนในพระคัมภีร์แต่จากธรรมเนียมประเพณีและความเชื่อถือที่สืบเนื่องมาตั้งแต่ยุคปิตาจารย์นั้นแจ้งชัด เช่น ท่านแตร์ตุลเลียน นักบุญจัสตินต่างก็สอนว่า คนตายนั้นกำลังรออยู่ในหลุมศพเพื่อการกลับมาครั้งสุดท้าย ท่านออริเจนสอนว่าทุกคนจะรอดแต่ก็ต้องมีการชำระให้บริสุทธิ์ นักบุญออกัสตินเองก็เชื่อผู้ชอบธรรมทุกคนจะเข้าสู่สวรรค์ทันทีเมื่อตายไป แต่ภายหลังเมื่อพิจารณาข้อเขียน 1โครินทร์ 3:12-15 แล้วท่านก็เห็นว่าวิญญาณบางดวงอาจต้องผ่านการชำระก่อน ส่วนที่ว่า จะเป็นไฟชำระหรือแดนชำระนั้นความคิดนี้เริ่มภายหลังในศตวรรษที่ 12 พอมาถึงยุคกลางก็เป็นที่ยอมรับทั่วไปว่า การชำระนี้เกิดขึ้นในสถานที่หนึ่งๆหรือสภาพหนึ่งๆก่อนเข้าสู่สวรรค์ คำสอนเรื่องแดนชำระนี้สังคายนาหลายแห่งได้ยืนยันว่าเชื่อถือได้ เช่น สังคายนาแห่งเมืองลีอองในปี 1274 สังคายนาเมืองฟลอเรนซ์ในปี 1439 สังคายนาเมืองเทรนต์ในปี 1536 สังคายนาวาติกันที่ 2 ในเอกสาร Lumen Gentium no. 51 ดังนี้เป็นต้น คำถามต่อมาคือ การชำระนั้นมีลักษณะเช่นไร บางคนอธิบายว่าเป็นความเจ็บปวดเพราะจะถูกไฟเผาตลอด บางคนก็ว่าเป็นความมืดมิด บางคนอธิบายว่าคำว่าชำระนั้นเป็นเรื่องของความไม่รู้กับความรู้จักพระเจ้า หรือห่างไกลพระเจ้า ห่างไกลจากแสงสว่าง นักเทววิทยายุคใหม่จะมองในแง่ของ วุฒิภาวะของวิญญาณในการรู้พระเจ้ามากกว่าจะมองในลักษณะของการชดใช้โทษหรือใช้หนี้บาป
สรุปแล้ว ธรรมเนียมคาทอลิกนั้นเชื่อเรื่อง สหพันธ์นักบุญ (Communion of Saints)คือคนที่ตายไปแล้วกับเรามนุษย์นั้นติดต่อกันได้ทางการภาวนา เราทำบุญไปหาเขาได้และบุญที่สำคัญยิ่งคือการภาวนาวิงวอนขอพระเจ้าอภัยโทษวิญญาณที่ยังมีมลทินและความบกพร่องเล็กๆน้อยติดตัว ส่วนวิญญาณที่ติดในบาปหนักและอยู่ในนรกนั้น เราไม่สามารถจะช่วยได้เพราะวิญญาณเหล่านั้นปฏิเสธความช่วยเหลือและปฏิเสธพระเจ้าเอง อย่างไรก็ตามคำว่า ติดต่อกันได้ นั้นเรามิได้หมายความว่าพูดคุยกันได้ แต่หมายถึงการอุทิศส่วนกุศลและคำภาวนาไปให้ได้ ส่วนเรื่องวิญญาณกลับมาหรือปรากฏมานั้นไม่ได้อยู่ในข้อความเชื่อจะเป็นไปได้หรือไม่ได้นั้นเป็นอีกเรื่องหนึ่ง
จากเรื่องนี้ ก่อนที่บิดาของผมจะตายไป ผมเคยคิดเล่นๆว่า ถ้าบิดาของผมจากไปและมาบอกความจริงเบื้องหลังความตายแก่ผมก็คงจะดี แต่จนป่านนี้ท่านก็ยังไม่มา จะเป็นเพราะอะไรก็ไม่ทราบได้ หรือว่าเป็นเพราะกฎสวรรค์นั้นเคร่งครัด ไม่มีวิญญาณใดสามารถแอบเอาความลับไปบอกมนุษย์ได้ ซึ่งนั่นก็หมายความว่าผมก็คงต้องรอจนกว่าจะถึงเวลาที่ผมจะต้องไปพบความจริงเบื้องหลังความตายนั้นด้วยตัวเอง
Last edited by Holy on Mon Jun 26, 2006 6:53 pm, edited 1 time in total.
- Prod Pran
- Defender of lawS
- ตอบ: 3326
- สมัครสมาชิก: Mon Jan 17, 2005 9:54 pm
- ที่อยู่: Bangkok
Re:คาทอลิก กับ โปรเตสแตนท์
โดย Prod Pran » Wed Mar 30, 2005 10:41 pm
9. เรื่องพิธีศักดิ์สิทธิ์
โรมันคาทอลิก : มีความเห็นและการปฏิบัติ คือ
พิธีศักดิ์สิทธิ์มีด้วยกัน 7 ประการ คือ
ศีลบัพติสมา หรือศีลล้างบาป ผู้ที่รับทุกคนจะได้รับความรอด
ศีลกำลัง ผู้ที่ได้รับศีลนี้จะได้รับพระคุณ 7 ประการ คือ พระดำริ (มีสติของพระเจ้า) สติปัญญา (เข้าใจในสิ่งที่เรา ต้องเชื่อ และต้องปฏิบัติ) ความคิดอ่าน (ตัดสินใจตามความเชื่อ) กำลัง (ต่อสู้กับศัตรูฝ่ายวิญญาณ) ความรู้ (รู้ความจริงแห่งพระศาสนา) ความศรัทธา (รักพระเป็นเจ้าในฐานะเป็นพระบิดา) ความยำเกรง (เคารพพระเป็นเจ้า)
ศีลอภัยบาป เป็นศีลที่ต้องกระทำอย่างน้อยปีละครั้ง โดยต้องไปสารภาพบาปต่อบาทหลวง
ศีลมหาสนิท เชื่อว่าขนมปังและเหล้าองุ่นเมื่อเข้าสู่พิธีจะเปลี่ยนเป็นพระกายและพระโลหิตของพระเยซูคริสต์จริง
ศีลเจิมไข้ หรือศีลเสบียง สำหรับคนป่วยหรือคนชรา เพื่อเสริมกำลังในการเดินทางไปพบพระเจ้าหลังความตาย
ศีลบวช เป็นศีลเจิมผู้ที่เข้าดำรงตำแหน่งบรรพชิตของคาทอลิก ศีลสมรส สำหรับการประสาทพรของพระเจ้าแก่คู่สมรส
โปรเเตสแตนท์ : มีความเห็นและการปฏิบัติ คือ
พิธีศักดิ์สิทธิ์ที่พระเยซูคริสต์ ได้สั่งให้ปฏิบัติมีเพียง 2 พิธี คือ พิธีบัพติศมา และพิธีมหาสนิทเท่านั้น : มัทธิว 28:19 "เหตุฉะนั้นท่านทั้งหลายจงออกไปสั่งสอนชนทุกชาติ ให้เป็นสาวกของเรา ให้รับบัพติสมาในพระนามแห่งพระบิดา พระบุตรและพระวิญญาณบริสุทธิ์" และ 1 โครินธ์ 11:23-26 เพราะเรื่องที่ข้าพเจ้าได้มอบไว้แก่ท่านนั้นข้าพเจ้าได้รับจากองค์พระผู้เป็นเจ้า คือในคืนที่เขาอายัดพระเยซูนั้นพระองค์ทรงหยิบขนมปัง ครั้นขอบพระคุณแล้วจึงทรงหักแล้ว ตรัสว่า "นี่เป็นกายของเรา ซึ่งให้แก่ท่านทั้งหลาย จงกระทำเช่นนี้เพื่อเป็นที่ระลึกถึงเรา" เมื่อรับประทานแล้ว พระองค์ทรงหยิบถ้วยด้วยอาการอย่างเดียวกัน ตรัสว่า ถ้วยนี้คือพันธสัญญาใหม่ โดยโลหิตของเราเมื่อท่านดื่มจากถ้วยนี้เวลาใด จงดื่มเพื่อระลึกถึงเรา"
ในเรื่องการแปรสารจากขนมปังและเหล้าองุ่น เป็นพระกายและพระโลหิตเป็นเรื่องที่ไม่ได้กล่าวไว้ในพระคัมภีร์ ซึ่งขนมปังและเหล้าองุ่นเป็นอุปกรณ์ที่พระเยซูทรงใช้ เพื่อสื่อความหมายถึงพระกายและพระโลหิตของพระองค์ที่ต้องแตกหักและหลั่งออกเพื่อไถ่โทษบาปของมนุษย์ทุกคน
คำชี้แจง
ข้อ 1) คำสอนเรื่องพิธีศักดิ์สิทธิ์ 7 ประการนั้นมีมาก่อนการปฏิรูปที่จุดชนวนโดยท่านลูเทอร์เสียอีก ท่านลูเทอร์เองตอนแรกก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรกับพิธีศักดิ์สิทธิ์ แต่เมื่อเวลาผ่านไปก็เริ่มมีคำถามถึงพื้นฐานทางพระคัมภีร์ของพิธีศักดิ์สิทธิ์ทั้ง 7 เกิดขึ้นในระหว่างผู้ที่เรียกตนเองว่านักปฏิรูปศาสนาสายต่างๆ จากฝ่ายลูเทอร์เอง ฝ่ายคัลวิน ฝ่ายสวิงลี ฝ่ายของไวซ์คลิฟ และในบรรดาผู้ปฏิรูปทั้งหลายนั้นก็มีความเห็นไม่เหมือนกันต่อจำนวนของพิธีศักดิ์สิทธิ์ ฝ่ายคาทอลิกยังยึดมั่นในหลักการเดิมที่บรรดาปิตาจารย์ได้วางไว้บวกกับพิธีต่างๆเหล่านี้เป็นพิธีที่สืบทอดกันมาแต่ยุคแรกของพระศาสนจักรคือมี 7พิธี แน่นอนได้มีการค้นคว้าเพิ่มเติมเพื่อหาหลักฐานคำอ้างอิงจากพระธรรมเดิมและพระธรรมใหม่สนับสนุน พิธีบางอย่างชัดเจน พิธีบางอย่างก็ไม่ชัดเจนและค่อยๆมีการพัฒนาขึ้นมาภายหลัง (คำว่าภายหลังนี้หมายถึงก่อนยุคกลางทั้งสิ้น) ดังได้กล่าวแล้วว่า คาทอลิกนั้นวางรากฐานศาสนาของตนเองไม่ใช่เพียงแต่บนข้ออ้างอิงจากพระคัมภีร์เท่านั้นแต่บนธรรมประเพณีที่บรรดาปิตาจารย์ผู้ศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายได้วางไว้และสืบทอดกันมาด้วย มีหลายมิติเพิ่มเข้ามา การมองศาสนาคาทอลิกจึงต้องมองจากหลายมิติมิใช่จากมิติของพระคัมภีร์อย่างเดียวซึ่งจะไม่พบคำตอบและหลายครั้งก็ไม่ได้ให้คำตอบต่อปัญหาร่วมสมัย นอกนั้นการมองเพียงพระธรรมใหม่โดยไม่โยงไปยังพระธรรมเก่านั้นก็จะก่อให้เกิดการขาดตอนว่าคริสต์ศาสนามีรากฐานโยงใยเกี่ยวพันกับประวัติความรอดที่เริ่มโดยชนชาวยิว จากจุดนี้เองที่ฝ่ายคาทอลิกจึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องไปยุ่งเกี่ยวกับปัญหาของชาวยิวในเยรูซาแลมไม่ทางตรงก็ทางอ้อม มันดิ้นไม่หลุดก็เพราะเราเกิดมาจากรากฐานความเชื่อที่เริ่มต้นจากอาบราฮัมนั่นเอง
โรมันคาทอลิก : มีความเห็นและการปฏิบัติ คือ
พิธีศักดิ์สิทธิ์มีด้วยกัน 7 ประการ คือ
ศีลบัพติสมา หรือศีลล้างบาป ผู้ที่รับทุกคนจะได้รับความรอด
ศีลกำลัง ผู้ที่ได้รับศีลนี้จะได้รับพระคุณ 7 ประการ คือ พระดำริ (มีสติของพระเจ้า) สติปัญญา (เข้าใจในสิ่งที่เรา ต้องเชื่อ และต้องปฏิบัติ) ความคิดอ่าน (ตัดสินใจตามความเชื่อ) กำลัง (ต่อสู้กับศัตรูฝ่ายวิญญาณ) ความรู้ (รู้ความจริงแห่งพระศาสนา) ความศรัทธา (รักพระเป็นเจ้าในฐานะเป็นพระบิดา) ความยำเกรง (เคารพพระเป็นเจ้า)
ศีลอภัยบาป เป็นศีลที่ต้องกระทำอย่างน้อยปีละครั้ง โดยต้องไปสารภาพบาปต่อบาทหลวง
ศีลมหาสนิท เชื่อว่าขนมปังและเหล้าองุ่นเมื่อเข้าสู่พิธีจะเปลี่ยนเป็นพระกายและพระโลหิตของพระเยซูคริสต์จริง
ศีลเจิมไข้ หรือศีลเสบียง สำหรับคนป่วยหรือคนชรา เพื่อเสริมกำลังในการเดินทางไปพบพระเจ้าหลังความตาย
ศีลบวช เป็นศีลเจิมผู้ที่เข้าดำรงตำแหน่งบรรพชิตของคาทอลิก ศีลสมรส สำหรับการประสาทพรของพระเจ้าแก่คู่สมรส
โปรเเตสแตนท์ : มีความเห็นและการปฏิบัติ คือ
พิธีศักดิ์สิทธิ์ที่พระเยซูคริสต์ ได้สั่งให้ปฏิบัติมีเพียง 2 พิธี คือ พิธีบัพติศมา และพิธีมหาสนิทเท่านั้น : มัทธิว 28:19 "เหตุฉะนั้นท่านทั้งหลายจงออกไปสั่งสอนชนทุกชาติ ให้เป็นสาวกของเรา ให้รับบัพติสมาในพระนามแห่งพระบิดา พระบุตรและพระวิญญาณบริสุทธิ์" และ 1 โครินธ์ 11:23-26 เพราะเรื่องที่ข้าพเจ้าได้มอบไว้แก่ท่านนั้นข้าพเจ้าได้รับจากองค์พระผู้เป็นเจ้า คือในคืนที่เขาอายัดพระเยซูนั้นพระองค์ทรงหยิบขนมปัง ครั้นขอบพระคุณแล้วจึงทรงหักแล้ว ตรัสว่า "นี่เป็นกายของเรา ซึ่งให้แก่ท่านทั้งหลาย จงกระทำเช่นนี้เพื่อเป็นที่ระลึกถึงเรา" เมื่อรับประทานแล้ว พระองค์ทรงหยิบถ้วยด้วยอาการอย่างเดียวกัน ตรัสว่า ถ้วยนี้คือพันธสัญญาใหม่ โดยโลหิตของเราเมื่อท่านดื่มจากถ้วยนี้เวลาใด จงดื่มเพื่อระลึกถึงเรา"
ในเรื่องการแปรสารจากขนมปังและเหล้าองุ่น เป็นพระกายและพระโลหิตเป็นเรื่องที่ไม่ได้กล่าวไว้ในพระคัมภีร์ ซึ่งขนมปังและเหล้าองุ่นเป็นอุปกรณ์ที่พระเยซูทรงใช้ เพื่อสื่อความหมายถึงพระกายและพระโลหิตของพระองค์ที่ต้องแตกหักและหลั่งออกเพื่อไถ่โทษบาปของมนุษย์ทุกคน
คำชี้แจง
ข้อ 1) คำสอนเรื่องพิธีศักดิ์สิทธิ์ 7 ประการนั้นมีมาก่อนการปฏิรูปที่จุดชนวนโดยท่านลูเทอร์เสียอีก ท่านลูเทอร์เองตอนแรกก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรกับพิธีศักดิ์สิทธิ์ แต่เมื่อเวลาผ่านไปก็เริ่มมีคำถามถึงพื้นฐานทางพระคัมภีร์ของพิธีศักดิ์สิทธิ์ทั้ง 7 เกิดขึ้นในระหว่างผู้ที่เรียกตนเองว่านักปฏิรูปศาสนาสายต่างๆ จากฝ่ายลูเทอร์เอง ฝ่ายคัลวิน ฝ่ายสวิงลี ฝ่ายของไวซ์คลิฟ และในบรรดาผู้ปฏิรูปทั้งหลายนั้นก็มีความเห็นไม่เหมือนกันต่อจำนวนของพิธีศักดิ์สิทธิ์ ฝ่ายคาทอลิกยังยึดมั่นในหลักการเดิมที่บรรดาปิตาจารย์ได้วางไว้บวกกับพิธีต่างๆเหล่านี้เป็นพิธีที่สืบทอดกันมาแต่ยุคแรกของพระศาสนจักรคือมี 7พิธี แน่นอนได้มีการค้นคว้าเพิ่มเติมเพื่อหาหลักฐานคำอ้างอิงจากพระธรรมเดิมและพระธรรมใหม่สนับสนุน พิธีบางอย่างชัดเจน พิธีบางอย่างก็ไม่ชัดเจนและค่อยๆมีการพัฒนาขึ้นมาภายหลัง (คำว่าภายหลังนี้หมายถึงก่อนยุคกลางทั้งสิ้น) ดังได้กล่าวแล้วว่า คาทอลิกนั้นวางรากฐานศาสนาของตนเองไม่ใช่เพียงแต่บนข้ออ้างอิงจากพระคัมภีร์เท่านั้นแต่บนธรรมประเพณีที่บรรดาปิตาจารย์ผู้ศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายได้วางไว้และสืบทอดกันมาด้วย มีหลายมิติเพิ่มเข้ามา การมองศาสนาคาทอลิกจึงต้องมองจากหลายมิติมิใช่จากมิติของพระคัมภีร์อย่างเดียวซึ่งจะไม่พบคำตอบและหลายครั้งก็ไม่ได้ให้คำตอบต่อปัญหาร่วมสมัย นอกนั้นการมองเพียงพระธรรมใหม่โดยไม่โยงไปยังพระธรรมเก่านั้นก็จะก่อให้เกิดการขาดตอนว่าคริสต์ศาสนามีรากฐานโยงใยเกี่ยวพันกับประวัติความรอดที่เริ่มโดยชนชาวยิว จากจุดนี้เองที่ฝ่ายคาทอลิกจึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องไปยุ่งเกี่ยวกับปัญหาของชาวยิวในเยรูซาแลมไม่ทางตรงก็ทางอ้อม มันดิ้นไม่หลุดก็เพราะเราเกิดมาจากรากฐานความเชื่อที่เริ่มต้นจากอาบราฮัมนั่นเอง
Last edited by Holy on Sat Apr 02, 2005 2:02 am, edited 1 time in total.
- Prod Pran
- Defender of lawS
- ตอบ: 3326
- สมัครสมาชิก: Mon Jan 17, 2005 9:54 pm
- ที่อยู่: Bangkok
Re:คาทอลิก กับ โปรเตสแตนท์
โดย Prod Pran » Wed Mar 30, 2005 10:42 pm
ในหัวข้อนี้ผมจะขอชี้แจงเรื่องของพิธีศักดิ์สิทธิ์ทั้ง 7 ในธรรมเนียมคาทอลิคพอสังเขปและขอยืนยันว่า พิธีทั้ง 7 ล้วนมีรากฐานจากพระคัมภีร์ทั้งเก่าและใหม่ ไม่ใช่การโมเมขึ้นมาตามที่พี่น้องหลายฝ่ายเข้าใจ พิธีศักดิ์สิทธิ์ทั้ง 7 นั้นนอกจากจะมีพื้นฐานทางพระธรรมเก่าแลพระธรรมใหม่แล้วยังมีมิติทางเทววิทยาและพัฒนาการที่น่าสนใจเรื่อยมาตลอดสองพันกว่าปี ผู้ที่จะได้รับพิธีบวชเป็นพระสงฆ์ในศาสนาคาทอลิกจำต้องเรียนวิชาพิธีศักดิ์สิทธิ์นี้ไม่ต่ำกว่าหนึ่งปีเนื่องจากเนื้อหาของวิชานี้มีมากมายนั่นเอง ในที่นี้ผมจะขออ้างเพียงจากพระธรรมใหม่เท่านั้นเพื่อจะได้ไม่ยืดยาวจนเกินไป
พิธีล้างบาป (Baptism)
มีพื้นฐานจากพระคัมภีร์แน่นอนและเป็นพระเยซูเจ้าเองที่ตั้งและพัฒนาแนวความคิดของการล้างในธรรมเนียมของชาวยิวให้มีเนื้อหาใหม่คือ พระองค์มอบพระจิตเจ้าเข้ามามีบทบาทในพิธีล้างใหม่นี้ การล้างจึงไม่ได้เป็นเพียงเครื่องหมายอย่างเดียวแต่มีผลในการชำระมลทินบาปด้วยเพราะพระจิตเจ้าประทับอยู่ ข้ออ้างทางพระคัมภีร์ก็คือ
Mk 1: 8-11 พระเยซูเจ้าทรงรับพิธีล้างจากท่านนักบุญยอห์น
Mt 28:18 พระเยซูเจ้าทรงสั่งให้ไปประกาศพระวรสารและทำพิธีล้างบาปผู้เชื่อในนามพระตรีเอกภาพคือพระบิดา พระบุตรและพระจิต
Lk 3: 16 ท่านยอห์นประกาศว่าผู้ที่มาภายหลังท่านนั้นจะทำพิธีล้างด้วยพระจิตและไฟ
Jn 3: 5 พระเยซูเจ้าสนทนากับนิโคเดมุสยืนยันถึงความจำเป็นของคนเราที่ต้องเกิดใหม่ในพระจิต
Jn 3: 22 พระเยซูเจ้าเสด็จไปนอกเขตยูเดียและทำพิธีล้างบาป ท่านยอห์นก็ทำพิธีนี้ด้วยในเขตเอนอนก่อนที่ท่านจะถูกจับและถูกตัดศีรษะ
Jn 4:2 บรรดาศิษย์ของพระเยซูทำพิธีล้างมากกว่าพระเยซูเอง
Ac 2:38 นักบุญเปโตรหรือเซ็นต์ปีเตอร์ ยืนยันว่าทุกคนจะต้องรับพิธีล้างบาปในพระนามของพระตรีเอกภาพเพื่อรับการอภัยโทษบาปและรับพระจิตเจ้า
Rom 6:1-11 นักบุญเปาโลหรือเซ็นต์พอลกล่าวถึงความสำคัญของพิธีล้างบาปและการมีส่วนร่วมในชีวิตของพระเจ้าผ่านทางพระเยซู
1 Cor1:14 เซ็นต์พอลพูดถึงปัญหาของคริสตชนที่กลับใจใหม่แต่ยังแตกแยกกันและท่านบอกว่าดีที่ท่านไม่ได้ทำพิธีล้างมากนัก คงจะเป็นปัญหาว่าคนที่รับพิธีแล้วก็ยังไม่เข้าใจความหมายและไม่พยายามเปลี่ยนวิถีชีวิตใหม่เหมือนคนที่เกิดใหม่ในพระเจ้า
พิธีเจิมพระจิต(Confirmation)
Mk: 1:10 เมื่อพระเยซูเจ้ารับพิธีล้าง พระจิตเจ้าเสด็จลงมาเหนือพระองค์ในรูปนกพิราบและมีเสียงจากฟ้าสวรรค์ว่า ท่านคือบุตรสุดที่รักของเรา เราพอใจในท่านมาก...
Lk 4:17-21 พระเยซูเจ้าในศาลาธรรม มีคนยื่นม้วนหนังสือพระคัมภีร์ให้พระองค์อ่าน พระองค์อ่านตอนที่ยกมาจาก หนังสือประกาศกอิสยาห์ว่า พระจิตได้เสด็จลงมายังพระองค์และเจิมพระองค์เพื่อให้พระองค์ไปประกาศข่าวดีแก่คนยาจน....(อสย61.1-2) การเจิมด้วยพระจิตจึงเป็นสิ่งที่สำคัญยิ่งในการแต่งตั้งคนหนึ่งคนใดไปทำภารกิจของพระเจ้า
Lk 12:12 พระองค์เตือนใจคนที่ถูกเบียดเบียนว่าไม่ต้องกลัว พระจิตเจ้าจะเป็นผู้สอนเองว่าจะพูดอย่างไรในสถานการณ์นั้นๆ
Lk 24:49 ก่อนพระเยซูเจ้าเสด็จขึ้นสวรรค์ พระองค์ได้มอบพระจิตให้แก่บรรดาศิษย์ตามที่พระบิดาสัญญาไว้และสั่งให้เขาอยู่ในเมืองก่อนจนกว่าพวกเขาจะได้รับอำนาจจากเบื้องบนอย่างสมบูรณ์
Jn 16:5-15 พระเยซูเจ้ากล่าวว่าเมื่อพระองค์ไปแล้ว พระจิตเจ้าหรือองค์ผู้บรรเทาซึ่งพระองค์ใช้คำว่า Paraclete จะเสด็จมาสอนพวกศิษย์แทนพระองค์
Ac 1:5 พระเยซูเจ้าบอกว่ายอห์นทำพิธีล้างด้วยน้ำ แต่ต่อไปพวกศิษย์จะรับการล้างด้วยพระจิตเจ้า
Ac 1:8 พวกศิษย์จะได้รับอำนาจของพระจิตเจ้าและพวกเขาจะกลายเป็นพยานยืนยันถึงพระเยซูเจ้า
Ac 8:14-17 เซ็นต์ปีเตอร์และเซ็นต์ยอห์น ไปทำพิธีปกมือส่งพระจิตให้แก่ชาวสะมาเรีย
Ac 19:1-8 เซ็นต์พอลถามชาวเอเฟซัสว่าพวกเขารับความเชื่อทางพิธีล้างของยอห์นแล้วนั้นได้รับพิธีรับพระจิตด้วยหรือเปล่า พวกเขาตอบว่า เปล่า เซ็นต์พอลจึงบอกว่าจำเป็นที่ต้องรับพิธีล้างในนามของพระเยซูเจ้าและได้ทำพิธีปกมือส่งพระจิตแก่พวกเขา
Heb 6:2 ผู้เขียนจดหมายถึงชาวฮีบรูกล่าวถึงภารกิจของท่านคือการสอนความเชื่อในพระเจ้า สอนเกี่ยวกับพิธีล้างบาป สอนเกี่ยวกับการปกมือส่งพระจิต สอนเรื่องการกลับคืนชีพจากความตายและการตัดสินพิพากษาชั่วนิรันดร์ (จะเห็นได้ว่าพิธีส่งพระจิตนั้นสำคัญยิ่งในการประกาศพระข่าวดีของพระเยซูเจ้า)
1 Jn 2:20 ผู้เขียนจดหมายนี้กล่าวถึงเงื่อนไข 4 ประการในการดำเนินชีวิตในแสงสว่างและกล่าวว่าพวกเขาได้รับการเจิมด้วยพระจิตแล้ว
พิธีขอบพระคุณ (Holy Eucharist)
พิธีขอบพระคุณนี้เป็นพิธีที่สำคัญยิ่งอีกพิธีหนึ่งที่พระเยซูเจ้าเองทรงสถาปนาขึ้นและพัฒนามาเป็นพิธีที่คาทอลิกเรียกตามประสาชาวบ้านว่า พิธีมิสซา พิธีนี้เป็นการทำตามที่พระเยซูเจ้าสั่งให้กระทำ มีการตีความหมายของคำสั่งต่างกันออกไประหว่างคาทอลิกและโปรแตสแตนท์สายต่างๆ นอกนั้นความหมายของการประทับอยู่ของพระองค์ใน พิธีและในแผ่นปังเองก็มองต่างกัน ฝ่ายคาทอลิกเชื่อว่าพระเยซูเจ้าทรงเปลี่ยนปังและเหล้าองุ่นเป็นพระกายและพระโลหิตของพระองค์จากแก่นของปังและน้ำองุ่นภาษาที่ใช้อธิบายปรากฏการณ์นี้คือ Transubstantiation คือการเปลี่ยนแปลงสารัตถะหรือ essence ภายในของสิ่งนั้นๆขณะที่รูปหรือ ฟอร์มภายนอกยังเหมือนเดิม ฝ่ายโปรแตสแตนท์ไม่เห็นด้วยในเรื่องนี้และถือว่าพิธีขอบพระคุณนั้นเป็นเพียงพิธีที่ระลึกถึงเหตุการณ์ในอดีตที่เคยเกิดขึ้นแล้วเท่านั้น ส่วนฝ่ายคาทอลิกถือว่าเป็นการนำเหตุการณ์ในอดีตให้กลับมาเป็นปัจจุบันและเพราะพระองค์สั่งให้ทำพิธีนี้ ฝ่ายคาทอลิกจึงทำพิธีนี้ทุกวัน ต่อไปผมจะยกข้ออ้างพื้นฐานทางพระคัมภีร์มาสนับสนุนพิธีศักดิ์สิทธิ์นี้
Mt 14:13-21 กล่าวถึงเหตุการณ์ที่พระเยซูเจ้าทำอัศจรรย์ทวีขนมปัง 5 ก้อนและปลา 2 ตัวเพื่อเลี้ยงคนห้าพันคนไม่นับผู้หญิงและเด็ก เหตุการณ์นี้สะท้อนถึงพิธีขอบพระคุณที่พระองค์จะสถาปนาในภายหลัง
Mt 26:29 กล่าวถึงการสถาปนาพิธีขอบพระคุณ (พบได้อีกใน Mk 14:12; Lk 22:7; Jn 13:1)
Jn 2: 11 กล่าวถึงการเปลี่ยนน้ำให้เป็นเหล้าองุ่น แสดงถึงอำนาจของพระองค์ที่จะเปลี่ยนสิ่งที่มีธรรมชาติอย่างหนึ่งไปเป็นอีกอย่างหนึ่งได้ ในพิธีขอบพระคุณ เป็นพระเยซูเจ้าเองที่ทรงเปลี่ยนปังให้เป็นพระกายและเหล้าองุ่นให้เป็นพระโลหิตของพระองค์
Ac 2:42 เมื่อพระเยซูเจ้าเสด็จขึ้นสวรรค์แล้วบรรดาศิษย์ต่างก็ทำตามที่พระองค์สั่งคือทำพิธีขอบพระคุณ บิปังและดื่มเหล้าองุ่นศักดิ์สิทธิ์ด้วยกัน นอกจากจะเป็นพิธีแล้วพวกเขายังรู้สึกว่าพระองค์อยู่กับพวกเขาตลอดเวลาผ่านทางพิธีกรรมนี้ด้วยและพิธีนี้ก็สืบต่อเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน แต่น่าสังเกตอีกอย่างคือผู้นำกลุ่มคริสตชนจะเป็นผู้ประกอบพิธีโดยเฉพาะผู้ที่ได้รับการปกมือมอบอำนาจให้เป็นผู้นำกลุ่มคริสตชนนั้นๆ 1 Cor 10:21 เซ็นต์พอลอธิบายถึงความหมายของการแบ่งปันปังที่เสกและดื่มจากถ้วยเหล้าองุ่นที่เสกแล้วว่าหมายถึงการเป็นหนึ่งในพระกายของพระคริสตเจ้า ต่างจากการถวายบูชาแด่ปีศาจ 1Cor 11:23-32 เซ็นต์พอลกล่าวถึงพิธีขอบพระคุณว่าเป็นพระเยซูเจ้าเองที่สถาปนาขึ้นและสั่งให้กระทำเพื่อระลึกถึงพระองค์ คำว่าระลึกนี้คาทอลิกตีความหมายลึกซึ้งไปกว่าเพียงแค่ระลึกแต่หมายถึงการทำให้เหตุการณ์ในอดีตมาเป็นปัจจุบัน ทุกครั้งที่ทำพิธีพระเยซูเจ้าประทับอยู่กับพวกเราเสมอ
พิธีอภัยบาป (Penance)
พิธีนี้จะเกี่ยวข้องกับอำนาจที่พระเยซูเจ้ามอบให้แก่อัครสาวกในการอภัยบาป ในธรรมเนียมคาทอลิกผู้ที่ได้รับอำนาจนี้คือพระสันตะปาปา พระสังฆราช พระสงฆ์(บาทหลวง) โดยอำนาจนี้จะมอบผ่านทางพิธีบวชซึ่งมีการปกมือเหนือผู้รับ ในยุคแรกนั้นคนที่จะเป็นผู้นำกลุ่มคริสตชนก็ได้รับการปกมือมอบอำนาจนี้ ในปัจจุบันนี้คนที่จะเป็นผู้นำจะต้องได้รับการฝึกอบรมและเตรียมตัวนาน เรียนรู้วิชาการต่างๆมากเป็นต้นเทววิทยาและปรัชญา มีหลักสูตรในทางคาทอลิกที่ชายหนุ่มที่ต้องการเป็นสงฆ์ต้องผ่านขึ้นตอนการเรียนและอบรมในบ้านเณรหรือมหาวิทยาลัยอย่างน้อย 7 ปี ผมจะไม่ขอกล่าวถึงความหมายของพิธีนี้ในแง่เทววิทยาแต่จะยกข้อความจากพระคัมภีร์มาอ้างเท่านั้นเองเพื่อจะให้เห็นว่าเหตุใดฝ่ายคาทอลิกถึงให้ความสำคัญกับพิธีอภัยบาปมากเพราะเป็นมรดกที่พระเยซูเจ้าเองมอบให้กับอัครสาวกของพระองค์
Mt 16:19 กล่าวถึงเรื่องการประกาศความเชื่อของเซ็นต์ปีเตอร์ และพระเยซูเจ้าได้กล่าวกับเขาว่า ท่านคือเปโตร(ซึ่งแปลว่าแผ่นหิน)และบนแผ่นหินนี้พระองค์จะสร้างพระศาสนจักรซึ่งประตูนรกจะไม่มีวันเอาชนะได้ นอกนั้นพระองค์ยังบอกว่าจะให้กุญแจของอาณาจักรสวรรค์แก่เปโตร อะไรที่ท่านผูกบนโลกนี้ที่สวรรค์ก็จะผูกด้วย อะไรที่แก้บนโลกนี้ที่สวรรค์ก็จะแก้ด้วย เป็นคำพูดที่หมายถึงการมอบอำนาจอภัยโทษบาปแก่เปโตร
Mt 18: 18 อีกครั้งหนึ่งพระองค์กล่าวถึงการแก้ไขข้อบกพร่องของพี่น้องและได้สำทับว่าอะไรที่สาวกผูกบนโลกนี้ก็จะผูกในสวรรค์ด้วย ...หมายถึงอำนาจการอภัยโทษบาปที่บรรดาอัครสาวกได้รับนั่นเอง
Lk 15:11-32 คำอุปมาเรื่องลูกล้างผลาญที่ทำผิดเพียงใดแต่เมื่อกลับมาหาบิดาด้วยใจสำนึกผิด บิดาก็พร้อมที่จะยกโทษให้เสมอ พระศาสนจักรเช่นกันพร้อมที่จะให้อภัยความผิดของทุกคนหากเขากลับใจ
Lk 19: 10 เป็นเรื่องของพระเยซูเจ้ากับซัคเคียสคนตัวเตี้ย เขาได้เชิญพระองค์ไปทานอาหารที่บ้านเขา พระองค์บอกว่าความรอดมาถึงเขาแล้วเพราะพระองค์มาหาและช่วยคนที่หลงทางไป ในความหมายคือนำคนบาปให้กลับมาในทางที่ถูกต้องนั่นเอง สิ่งที่เขาได้ทำผิดไปได้รับการอภัยเสมอหากเขาเพียงหันกลับมาหาพระองค์
Jn 20: 21-23 หลังจากที่ได้กลับคืนชีพแล้วพระเยซูเจ้าได้เสด็จมาในห้องที่บรรดาอัครสาวกรวมกันอยู่และพระองค์ทรงมอบพระจิตให้แก่พวกเขาและบอกว่าหากพวกเขาอภัยบาปใครบาปผู้นั้นก็จะได้รับการอภัยหากพวกเขาหน่วงเหนี่ยวบาปผู้ใด บาปผู้นั้นก็จะถูกหน่วงเหนี่ยวไว้ด้วย เป็นการมอบอำนาจอภัยบาปแก่อัครสาวกที่ชัดเจน
1Jn 1:9 ผู้เขียนจดหมายยอห์นฉบับนี้กล่าวถึงเงื่อนไขของการเดินในแสงสว่างคือต้องยอมรับว่าเขาเป็นคนบาปและเขาต้องเป็นคนที่น่าเชื่อถือพระเจ้าถึงจะอภัยบาปและปลดปล่อยพวกเขาจากมลทิน
1Jn 5:16-17 กล่าวถึงการภาวนาเพื่อขอพระเจ้าอภัยบาปผิดของพี่น้อง ยังแสดงให้เห็นถึงความเข้าใจธรรมชาติของบาปว่ามีบาปหนักที่ร้ายแรงอันนำไปสู่ความรายและบาปเบาซึ่งเป็นความผิดที่ไม่ร้ายแรง จากพื้นฐานนี้เองเทววิทยาเกี่ยวกับบาปในธรรมเนียมคาทอลิกจึงแบ่งบาปออกเป็นบาปหนักและบาปเบา บาปหนักนั้นจำต้องไปขอขมาพระเจ้าผ่านทางพระสงฆ์ ส่วนบาปเบานั้นไม่จำเป็นเพียงแต่ชดเชยด้วยกิจการดีต่างๆแทนก็ได้รับการอภัยจากพระเจ้าเช่นกัน ความผิดที่จะกลายเป็นบาปหนักนั้นมีเงื่อนไขคือ เป็นข้อผิดร้ายแรง บุคคลนั้นรู้ดีว่าร้ายแรง และเขาเต็มใจที่จะกระทำบาปนั้น เงื่อนไขสามประการนี้ยังใช้พิจารณาว่าบาปใดเป็นบาปหนักหรือเบาในธรรมเนียมคาทอลิก
พิธีเจิมคนไข้ (Anointing of the sick)
การเจิมด้วยน้ำมันมะกอกเป็นสิ่งที่ปฏิบัติกันมาในอดีตยาวนาน น้ำมันมะกอกเป็นเครื่องหมายของการชูกำลัง ในธรรมเนียมชาวยิว ก็ใช้น้ำมันมะกอกเจิมเพื่อแต่งตั้งการเป็นสงฆ์ ประกาศก การเจิมจึงเป็นสิ่งที่ทำเรื่อยมาในพระศาสนจักรยุคแรกด้วย ในกลุ่มคริสตชนเมื่อมีคนหนึ่งคนใดไม่สบาย ผู้นำก็จะเอาน้ำมันศักดิ์สิทธิ์ไปเจิมโดยเชื่อว่าพระจิตเจ้าจะชูกำลังของเขาให้หายจากการเจ็บไข้ได้ ธรรมเนียมนี้มีหลักฐานในพระคัมภีร์แน่นอนกล่าวคือ Mt. 10: 1,8 พระเยซูเจ้าทรงเรียกสาวกทั้งสิบสองมาแล้วมอบอำนาจให้แก่พวกเขาไล่ผี รักษาโรคร้ายและความเจ็บไข้ทั้งหลาย ให้รักษาคนป่วย ให้คนตายคืนชีพ รักษาคนเป็นโรคผิวหนังให้หายและไล่ผี Mk 6:13 บรรดาศิษย์จึงออกไปประกาศข่าวดีและรักษาคนไข้อีกทั้งขับไล่ผีร้ายและได้เจิมคนป่วยมากมายด้วยน้ำมันและรักษาพวกเขา Mk 7:32-36 กล่าวถึงการรักษาคนหูหนวกและเป็นไบ้ของพระเยซูเจ้า ธรรมเนียมการรักษาเช่นนี้จึงตกทอดมายังอัครสาวกด้วย Mk 16:18 กล่าวถึงอำนาจของสาวกที่ได้รับ พวกเขาจะสามารถรักษาคนป่วย จับงูพิษ ดื่มยาพิษไม่เป็นอันตราย ปกมือรักษาคนป่วยได้ (ใครที่ไม่มีความเชื่อขอแนะนำอย่าลองเรื่องนี้) Lk 6:12-13 บรรดาศิษย์ได้ออกไปตามหัวเมืองต่างๆ ประกาศพระวรสารและไล่ผี เจิมน้ำมันคนป่วยรักษาไข้ Jn. 9:6-7 กล่าวถึงตอนที่พระเยซูเจ้ารักษาคนตาบอดที่สระสิโลอัม(ไม่ใช่ด้วยน้ำมันแต่ด้วยน้ำลายปนดิน) Jas 5:14-15 ท่านยากอบบอกว่าเมื่อมีคนป่วยให้ไปหาผู้อาวุโสของหมู่คณะและขอให้เขาเจิมคนป่วยด้วยน้ำมันในพระนามของพระเยซูเจ้า ท่านกล่าวอีกว่าการภาวนาด้วยความเชื่อจะช่วยรักษาคนป่วยให้หายและหากเขาได้ทำบาปอะไรก็ให้เขาสารภาพบาปนั้นต่อกันและกันและภาวนาเพื่อกันและกัน
พิธีบวช (Orders)
พระเยซูเจ้าเองได้ทรงเลือกสาวกและส่งเขาไปประกาศพระวรสาร สืบจากธรรมเนียมนี้ กลุ่มคริสตชนยุคแรกก็มีการเลือกผู้นำกลุ่มขึ้นมาเพื่อทำหน้าที่ในการประกอบพิธีต่างๆ โดยทั่วไปจะเลือกจากบุคคลที่เหมาะสม เมื่อคริสต์ศาสนาเป็นที่ยอมรับในอาณาจักรโรมันแล้ว การเลือกคนที่เหมาะสมจึงถือเอา คนที่มีคุณธรรมและความรู้มาเป็นคุณสมบัติด้วย เมื่อเลือกได้แล้วก็จะมีการปกมือมอบอำนาจให้ ผู้ที่ปกมือก็ต้องได้รับอำนาจสืบต่อมาจากอัครสาวกองค์หนึ่งองค์ใด การปกมือนี้ใช้ในการมอบอำนาจแก่พระสันตะปาปา พระสังฆราชและพระสงฆ์ ส่วนสังฆานุกรหรือดีอาโกโนนั้นได้รับการเจิมแต่ไม่ได้รับการปกมือเพราะฉะนั้นสังฆานุกรไม่สามารถจะทำพิธีขอบพระคุณหรือพิธีอภัยบาปได้ แม้จะถือว่าสังฆานุกรก็เป็นหนึ่งในฐานานุกรม(Hierarchy)ด้วยก็ตาม เนื่องจากคริสต์ศาสนามีรากฐานมาจากศาสนายูดาห์ การสืบตำแหน่งสำหรับคนที่จะทำพิธีกรรมนั้นจึงเป็นเรื่องสำคัญว่าบุคคลนั้นต้องได้รับการเจิมเพื่อให้อยู่ในฐานะ สงฆ์ ประกาศกและกษัตริย์ตามธรรมเนียมยิว เราจึงจะเห็นว่าบทบาทของผู้ได้รับเจิมนั้นเด่นมากในฐานะคนกลางที่ถวายเครื่องบูชาแด่พระเจ้า แน่นอนทุกคนก็สวดภาวนาวอนขอพระเจ้าได้เองไม่ต้องผ่านคนกลางอย่างสงฆ์ก็ได้ แต่ภาวนาแบบพิธีกรรมขอบพระคุณนั้นคาทอลิกเชื่อว่าเป็นการภาวนาขั้นสูงสุดเพราะมีมิติของการถวายบูชาองค์พระเยซูเจ้าแด่พระบิดาด้วย พิธีกรรมของคาทอลิกจึงมีความหมายในหลายมิติ บุคคลที่จะมาทำพิธีจึงต้องได้รับการเจิมให้เป็นสงฆ์อย่างเมลคีเซเด็กและประกาศกองค์อื่นๆในพระธรรมเก่า เมื่อคนใดได้รับการเจิมแล้วเขาก็จะเป็นสงฆ์ตลอดไป ต่อมาในธรรมเนียมคาทอลิกสายโรมัน (เริ่มตั้งแต่การนำเสนอในที่ประชุมย่อยของสังฆราชแห่ง กันกราในราวปี 345 เรื่อยมาจนกลายเป็นกฎจริงๆในสมัยพระสันตะปาปาดามาซุสที่ 1 366-384 และย้ำอีกทีในสมัยพระสันตะปาปา เลโอที่ 1 440-461 มีการเห็นด้วยและไม่เห็นด้วย คริสตจักรบางแห่งก็ถือบางแห่งก็ไม่ถือจนมาถึงสมัยพระสันตะปาปาเกรโกรรีที่ 7 1073-1085 ได้มีการปฏิรูปและออกเป็นกฎสากลในพระศาสนจักรคาทอลิกตะวันตก) ได้เพิ่มกฎการให้สงฆ์ทุกคนถือพรหมจรรย์ เนื่องจากก่อนหน้านี้มักจะเกิดปัญหาที่เรียกว่า Nepotism คือการเอาลูกหลานและญาติพี่น้องของตัวเองที่เป็นพระมาอยู่ในตำแหน่งสูงๆในการบริหารพระศาสนจักรเพราะตอนนั้นสงฆ์คาทอลิกมีภรรยาเหมือนคนทั่วไปเหมือนพระในศาสนายิว เมื่อมีกฎเข้ามาใหม่ บางคนก็ยอมรับบางคนก็ไม่ยอมรับ มาถึงสมัยปฏิรูปของท่านลูเทอร์ทีแรกท่านก็เห็นด้วยกับกฎการถือโสด แต่ต่อมาภายหลังก็เปลี่ยนท่าทีเป็นการต่อต้านและก็ได้แต่งงานกับนาง แคทเธอรีน ฟอนโบรา อดีตนักพรตหญิงคนหนึ่ง ธรรมเนียมการถือโสดของพระสงฆ์คาทอลิกยังถือเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน แม้จะมีเสียงเรียกร้องให้ยกเลิกเกิดขึ้นอยู่บ่อยๆทุกครั้งที่มีปัญหารุมเร้าพระศาสนจักร เช่น ปัญหาขาดแคลนกระแสเรียกในการบวชเป็นสงฆ์ ปัญหาสงฆ์ที่ไปมีครอบครัวแล้วถูกปลดจากตำแหน่งอยากมาทำหน้าที่ใหม่ ปัญญาผิดศีลความบริสุทธิ์ของสงฆ์เอง ขอวกมากล่าวถึงข้อสนับสนุนทางพระคัมภีร์ต่อพิธีบวชอีกทีว่า พิธีศักดิ์สิทธิ์นี้มีพื้นฐานในพระคัมภีร์ชัดเจนเป็นต้นสืบเนื่องมาจากพระธรรมเดิม และพระเยซูเจ้าเองก็ได้รับการเจิมให้เป็นสงฆ์เช่นกัน
Lk6:12-16 พระเยซูเจ้าทรงเลือกสาวก 12 คนมอบอำนาจให้พวกเขาและส่งไปทำงาน
Lk 10:1-20 พระเยซูเจ้าทรงตั้งสาวกเพิ่มอีก 72 คน
Jn 21:15-17 พระเยซูเจ้าถามเปโตรถึงสามครั้งว่ารักพระองค์หรือเปล่า และพระองค์สั่งให้ดูแลและเลี้ยงดูฝูงแกะและแพะของพระองค์ หมายถึงดูแลพระศาสนจักรนั่นเอง หน้าที่ของสงฆ์คือดูแลฝูงชุมพาของพระเจ้า
Ac 6: กล่าวถึงการเลือกสังฆานุกรขึ้นมาดูแลคริสคชนชาวกรีกเลือกได้สเตเฟน ฟิลิป โปร คุส นิคานอร์ ติมอน ปาร์เมนัส และนิโคเลาแห่งอันติโอ๊ค จากนั้นก็ได้ขอให้อัครสาวกทำพิธีปกมือเหนือพวกเขา
็Heb 3:1-10 กล่าวถึงพระเยซูเจ้าในฐานะมหาสงฆ์
Heb 4:15 กล่าวถึงบทบาทของพระเยซูเจ้าว่าเป็นสงฆ์สูงสุดหรือมหาสงฆ์
Heb 10:22 เช่นกันกล่าวถึงพระเยซูเจ้าเป็นเช่นมหาสงฆ์
Rev: 1:6 กล่าวถึงพระศาสนจักรเป็นดังอาณาจักรของสงฆ์ผู้รับใช้พระเจ้า
Rev: 5:10 กล่าวถึงภาพนิมิตของหมู่สงฆ์และกษัตริย์ของพระเจ้าที่ปกครองโลก
Rev: 20:6 กล่าวถึงหมู่คนที่จะได้ร่วมในการกลับคืนชีพพวกเขาจะเป็นสงฆ์ของพระเจ้าและพระคริสต์
พิธีสมรส (Matrimony)
ในธรรมเนียมคาทอลิกถือว่าพิธีสมรสนั้นเป็นพิธีศักดิ์สิทธิ์ แม้พระเยซูเจ้ามิได้แต่งตั้ง การสมรสเกิดจากการประกาศร่วมชีวิตกันระหว่างชายหญิงโดยเข้าใจดีถึงความรับผิดชอบที่จะตามมา การสมรสเป็นพันธสัญญาและได้รับการยอมรับว่าเป็นพิธีศักดิ์สิทธิ์ในธรรมเนียมคาทอลิกตั้งแต่ศตวรรษที่ 13 การสมรสมีมาตั้งแต่เริ่มมีมนุษย์ในโลกนี้ เป้าหมายของการสมรสคือสืบเผ่าพันธุ์และสร้างครอบครัว พระพรของพระเจ้าจะเกิดกับคู่สมรสทุกคู่ พระเยซูเจ้าเองได้เสริมเงื่อนไขใหม่แก่การสมรสคือให้เป็นพันธสัญญาถาวร ห้ามการหย่าร้าง ดังนั้นเราจะเห็นว่าพิธีสมรสนั้นแม้ไม่ได้เกิดบนฐานของพระคัมภีร์เพราะการสมรสมีมาก่อนพระคัมภีร์จะได้รับการบันทึก กระนั้นก็ตามเราก็พบการยืนยันความศักดิ์สิทธิ์ของการสมรสในพระคัมภีร์ด้วยคือ
Mt 5:32 พระเยซูเจ้ากล่าวว่าใครหย่าร้างภรรยาก็ทำบาปผิดและใครแต่งงานกับคนที่หย่าร้างก็ทำบาปผิดประเวณีด้วยเช่นกัน
Mt 19:9 กล่าวถึงใครที่หย่าร้างภรรยาก็ทำบาปผิดประเวณี
Mk 10:11-12 กล่าวถึงการหย่าร้างและไปแต่งงานกับคนหย้าร้างก็ผิดประเวณี
Lk 16:18 ความหมายอันเดียวกันคือการแต่งงานแท้นั้นหย่าร้างไม่ได้และใครแต่งงานกับคนหย่าร้างก็ทำผิดประเวณี
Jn. 2:1-11 กล่าวถึงพระเยซูเจ้าที่งานเลี้ยงแต่งงานที่เมืองคานา
Eph 5:21-27 กล่าวถึงคำแนะนำการอยู่ร่วมกันของสามีภรรยาให้เคารพกันและกันโดยให้พระเยซูเจ้าเป็นศูนย์กลาง สามีต้องรักภรรยา ออกจากบิดามารดาไปตั้งครอบครัวใหม่
Col 3:18-21 กล่าวถึงชีวิตครอบครัว สามีภรรยารักกันและกัน ลูกๆเชื่อฟังบิดามารดา
Tt 2:4-5 คำแนะนำให้สามีภรรยารักกันและกันและดูแลบุตรของตนอย่างดี
1 Pt 3:7 แนะนำสามีให้ดูแลภรรยาอย่างดี ให้เกียรติแก่นางและนางมีสิทธิ์เท่าเทียม
สรุป
ในธรรมเนียมคาทอลิกมีความพยายามที่จะปฏิรูปอยู่ตลอดเวลา เห็นได้จากการทำสังคายนาต่างๆเรื่อยมาตลอดสองพันปีเมื่อถึงคราวจำเป็นและพระจิตเจ้านำ คาทอลิกเชื่อว่าพระเยซูเจ้าอยู่กับพระศาสนจักรตลอดเวลา พระจิตของพระองค์จะคอยนำทางพระศาสนจักรไปในทางที่ถูกต้อง เมื่อท่านลูเทอร์และนักปฏิรูปสายอื่นๆจุดชนวนการปฏิรูปจนกลายเป็นการแตกแยกครั้งใหญ่ในพระศาสนจักรในศตวรรษที่ 16 นั้น พระศาสนจักรคาทอลิกนอกจากจะพยายามแก้ไขข้อบกพร่องของตนเองแล้วยังพยายามเรียกร้องความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันและการกลับคืนมาอยู่ในฝูงชุมพาเดียวกันอยู่เสมอดังจะเห็นได้จากความพยายามของพระสันตะปาปาแต่ละองค์ที่พยายามทำการเสวนาเพื่อนำความเป็นหนึ่งเดียวกลับคืนมา การเสวนานี้มิได้กระทำเพียงระหว่างคาทอลิกกับพี่น้องโปรแตสแตนท์เท่านั้นแต่ระหว่างคาทอลิกกับพี่น้องออร์โธด๊อกซ์ ยิว และพี่น้องในศาสนาอื่นด้วยเพื่อสร้างสันติในโลก ฝ่ายคาทอลิกถือว่าการปฏิรูปใดๆต้องไม่ทำร้ายหลักการของความเป็นหนึ่งเดียวกันภายใต้ผู้นำที่สืบทอดรับอำนาจมาจากอัครธรรมทูต การแตกแยกเป็นความปวดร้าวของคริสตชนทุกคนที่รวมกันเป็นพระกายทิพย์ของพระเยซูเจ้า (Mystical Body) เป็นเรื่องที่น่าสังเกตว่า การแตกแยกนั้นจะว่าไปก็มีมาตั้งแต่ครั้งที่พระเยซูเจ้ายังมีชีวิตอยู่แล้ว ความชิงดีกันระหว่างศิษย์เอง การแสวงหาความยิ่งใหญ่ที่ไม่สอดคล้องกับจิตตารมณ์ของคำสอนของพระองค์ บางครั้งอำนาจการเมือง ความอ่อนแอของมนุษย์เองหรือแม้แต่ความศรัทธาที่สุดโต่งเองก็ล้วนมีส่วนทำให้หลงทาง ก่อให้เกิดความแตกแยกและความปวดร้าวในพระกายทิพย์ของพระองค์ ฝ่ายปฏิรูปหลายคนอาจจะมองคาทอลิกว่าเป็นผู้ร้าย คนเลว คนที่ไม่เดินตามพระคัมภีร์และพระวจนะของพระคริสตเจ้า เรายอมรับว่าเราผิดพลาดได้ในเรื่องเหล่านี้ดั่งที่บรรพชนของเราเคยผิดพลาด ดังจะเห็นได้จากการที่ท่านอัครสาวกเปโตรเองก็ผิดพลาดปฏิเสธพระอาจารย์เจ้าถึงสามครั้ง แต่แล้วท่านก็กลับใจ แน่นอนในหลายเรื่องคาทอลิกผิดพลาดได้เพราะความอ่อนแอประสามนุษย์ อันนี้เรายอมรับและขออภัย ถ้าหากพี่น้องโปรแตสแตนท์ยังมองว่าเราเป็นคนร้ายอยู่เหมือนเดิม ก็ขอให้ถือว่าเราเป็นคนร้ายที่พยายามกลับใจก็แล้วกันนะครับและโปรดอธิษฐานเพื่อเราด้วย เอ๊ะ.. แล้วคาทอลิกมองโปรแตสแตนท์อย่างไรล่ะ? ไม่ขอวิจารณ์...เพราะบิดากำลังรอคอยการกลับมาของน้องผู้นี้อยู่ทุกวัน (Lk 15:11-31)
เอกสารประกอบการเขียน
Collins, Michael. The Story of Christianity. London: A Dorling Kindersley Book, 1996.
Depuis, Jacques, ed. The Christian Faith. New York: Alba.House, 1996.
Haffner, Paul. The Sacramental Mystery. Trowbridge,Wiltshire: Cromwell Press, 1999.
McBrien, Richard. Ed. Encyclopedia of Catholicism. San Francisco: HarperSanfransisco, 1995
McBrien, Richard. Catholicism. London: Geoferey Chapman, 1994.
http://www.issara.com/article/prot3.html
พิธีล้างบาป (Baptism)
มีพื้นฐานจากพระคัมภีร์แน่นอนและเป็นพระเยซูเจ้าเองที่ตั้งและพัฒนาแนวความคิดของการล้างในธรรมเนียมของชาวยิวให้มีเนื้อหาใหม่คือ พระองค์มอบพระจิตเจ้าเข้ามามีบทบาทในพิธีล้างใหม่นี้ การล้างจึงไม่ได้เป็นเพียงเครื่องหมายอย่างเดียวแต่มีผลในการชำระมลทินบาปด้วยเพราะพระจิตเจ้าประทับอยู่ ข้ออ้างทางพระคัมภีร์ก็คือ
Mk 1: 8-11 พระเยซูเจ้าทรงรับพิธีล้างจากท่านนักบุญยอห์น
Mt 28:18 พระเยซูเจ้าทรงสั่งให้ไปประกาศพระวรสารและทำพิธีล้างบาปผู้เชื่อในนามพระตรีเอกภาพคือพระบิดา พระบุตรและพระจิต
Lk 3: 16 ท่านยอห์นประกาศว่าผู้ที่มาภายหลังท่านนั้นจะทำพิธีล้างด้วยพระจิตและไฟ
Jn 3: 5 พระเยซูเจ้าสนทนากับนิโคเดมุสยืนยันถึงความจำเป็นของคนเราที่ต้องเกิดใหม่ในพระจิต
Jn 3: 22 พระเยซูเจ้าเสด็จไปนอกเขตยูเดียและทำพิธีล้างบาป ท่านยอห์นก็ทำพิธีนี้ด้วยในเขตเอนอนก่อนที่ท่านจะถูกจับและถูกตัดศีรษะ
Jn 4:2 บรรดาศิษย์ของพระเยซูทำพิธีล้างมากกว่าพระเยซูเอง
Ac 2:38 นักบุญเปโตรหรือเซ็นต์ปีเตอร์ ยืนยันว่าทุกคนจะต้องรับพิธีล้างบาปในพระนามของพระตรีเอกภาพเพื่อรับการอภัยโทษบาปและรับพระจิตเจ้า
Rom 6:1-11 นักบุญเปาโลหรือเซ็นต์พอลกล่าวถึงความสำคัญของพิธีล้างบาปและการมีส่วนร่วมในชีวิตของพระเจ้าผ่านทางพระเยซู
1 Cor1:14 เซ็นต์พอลพูดถึงปัญหาของคริสตชนที่กลับใจใหม่แต่ยังแตกแยกกันและท่านบอกว่าดีที่ท่านไม่ได้ทำพิธีล้างมากนัก คงจะเป็นปัญหาว่าคนที่รับพิธีแล้วก็ยังไม่เข้าใจความหมายและไม่พยายามเปลี่ยนวิถีชีวิตใหม่เหมือนคนที่เกิดใหม่ในพระเจ้า
พิธีเจิมพระจิต(Confirmation)
Mk: 1:10 เมื่อพระเยซูเจ้ารับพิธีล้าง พระจิตเจ้าเสด็จลงมาเหนือพระองค์ในรูปนกพิราบและมีเสียงจากฟ้าสวรรค์ว่า ท่านคือบุตรสุดที่รักของเรา เราพอใจในท่านมาก...
Lk 4:17-21 พระเยซูเจ้าในศาลาธรรม มีคนยื่นม้วนหนังสือพระคัมภีร์ให้พระองค์อ่าน พระองค์อ่านตอนที่ยกมาจาก หนังสือประกาศกอิสยาห์ว่า พระจิตได้เสด็จลงมายังพระองค์และเจิมพระองค์เพื่อให้พระองค์ไปประกาศข่าวดีแก่คนยาจน....(อสย61.1-2) การเจิมด้วยพระจิตจึงเป็นสิ่งที่สำคัญยิ่งในการแต่งตั้งคนหนึ่งคนใดไปทำภารกิจของพระเจ้า
Lk 12:12 พระองค์เตือนใจคนที่ถูกเบียดเบียนว่าไม่ต้องกลัว พระจิตเจ้าจะเป็นผู้สอนเองว่าจะพูดอย่างไรในสถานการณ์นั้นๆ
Lk 24:49 ก่อนพระเยซูเจ้าเสด็จขึ้นสวรรค์ พระองค์ได้มอบพระจิตให้แก่บรรดาศิษย์ตามที่พระบิดาสัญญาไว้และสั่งให้เขาอยู่ในเมืองก่อนจนกว่าพวกเขาจะได้รับอำนาจจากเบื้องบนอย่างสมบูรณ์
Jn 16:5-15 พระเยซูเจ้ากล่าวว่าเมื่อพระองค์ไปแล้ว พระจิตเจ้าหรือองค์ผู้บรรเทาซึ่งพระองค์ใช้คำว่า Paraclete จะเสด็จมาสอนพวกศิษย์แทนพระองค์
Ac 1:5 พระเยซูเจ้าบอกว่ายอห์นทำพิธีล้างด้วยน้ำ แต่ต่อไปพวกศิษย์จะรับการล้างด้วยพระจิตเจ้า
Ac 1:8 พวกศิษย์จะได้รับอำนาจของพระจิตเจ้าและพวกเขาจะกลายเป็นพยานยืนยันถึงพระเยซูเจ้า
Ac 8:14-17 เซ็นต์ปีเตอร์และเซ็นต์ยอห์น ไปทำพิธีปกมือส่งพระจิตให้แก่ชาวสะมาเรีย
Ac 19:1-8 เซ็นต์พอลถามชาวเอเฟซัสว่าพวกเขารับความเชื่อทางพิธีล้างของยอห์นแล้วนั้นได้รับพิธีรับพระจิตด้วยหรือเปล่า พวกเขาตอบว่า เปล่า เซ็นต์พอลจึงบอกว่าจำเป็นที่ต้องรับพิธีล้างในนามของพระเยซูเจ้าและได้ทำพิธีปกมือส่งพระจิตแก่พวกเขา
Heb 6:2 ผู้เขียนจดหมายถึงชาวฮีบรูกล่าวถึงภารกิจของท่านคือการสอนความเชื่อในพระเจ้า สอนเกี่ยวกับพิธีล้างบาป สอนเกี่ยวกับการปกมือส่งพระจิต สอนเรื่องการกลับคืนชีพจากความตายและการตัดสินพิพากษาชั่วนิรันดร์ (จะเห็นได้ว่าพิธีส่งพระจิตนั้นสำคัญยิ่งในการประกาศพระข่าวดีของพระเยซูเจ้า)
1 Jn 2:20 ผู้เขียนจดหมายนี้กล่าวถึงเงื่อนไข 4 ประการในการดำเนินชีวิตในแสงสว่างและกล่าวว่าพวกเขาได้รับการเจิมด้วยพระจิตแล้ว
พิธีขอบพระคุณ (Holy Eucharist)
พิธีขอบพระคุณนี้เป็นพิธีที่สำคัญยิ่งอีกพิธีหนึ่งที่พระเยซูเจ้าเองทรงสถาปนาขึ้นและพัฒนามาเป็นพิธีที่คาทอลิกเรียกตามประสาชาวบ้านว่า พิธีมิสซา พิธีนี้เป็นการทำตามที่พระเยซูเจ้าสั่งให้กระทำ มีการตีความหมายของคำสั่งต่างกันออกไประหว่างคาทอลิกและโปรแตสแตนท์สายต่างๆ นอกนั้นความหมายของการประทับอยู่ของพระองค์ใน พิธีและในแผ่นปังเองก็มองต่างกัน ฝ่ายคาทอลิกเชื่อว่าพระเยซูเจ้าทรงเปลี่ยนปังและเหล้าองุ่นเป็นพระกายและพระโลหิตของพระองค์จากแก่นของปังและน้ำองุ่นภาษาที่ใช้อธิบายปรากฏการณ์นี้คือ Transubstantiation คือการเปลี่ยนแปลงสารัตถะหรือ essence ภายในของสิ่งนั้นๆขณะที่รูปหรือ ฟอร์มภายนอกยังเหมือนเดิม ฝ่ายโปรแตสแตนท์ไม่เห็นด้วยในเรื่องนี้และถือว่าพิธีขอบพระคุณนั้นเป็นเพียงพิธีที่ระลึกถึงเหตุการณ์ในอดีตที่เคยเกิดขึ้นแล้วเท่านั้น ส่วนฝ่ายคาทอลิกถือว่าเป็นการนำเหตุการณ์ในอดีตให้กลับมาเป็นปัจจุบันและเพราะพระองค์สั่งให้ทำพิธีนี้ ฝ่ายคาทอลิกจึงทำพิธีนี้ทุกวัน ต่อไปผมจะยกข้ออ้างพื้นฐานทางพระคัมภีร์มาสนับสนุนพิธีศักดิ์สิทธิ์นี้
Mt 14:13-21 กล่าวถึงเหตุการณ์ที่พระเยซูเจ้าทำอัศจรรย์ทวีขนมปัง 5 ก้อนและปลา 2 ตัวเพื่อเลี้ยงคนห้าพันคนไม่นับผู้หญิงและเด็ก เหตุการณ์นี้สะท้อนถึงพิธีขอบพระคุณที่พระองค์จะสถาปนาในภายหลัง
Mt 26:29 กล่าวถึงการสถาปนาพิธีขอบพระคุณ (พบได้อีกใน Mk 14:12; Lk 22:7; Jn 13:1)
Jn 2: 11 กล่าวถึงการเปลี่ยนน้ำให้เป็นเหล้าองุ่น แสดงถึงอำนาจของพระองค์ที่จะเปลี่ยนสิ่งที่มีธรรมชาติอย่างหนึ่งไปเป็นอีกอย่างหนึ่งได้ ในพิธีขอบพระคุณ เป็นพระเยซูเจ้าเองที่ทรงเปลี่ยนปังให้เป็นพระกายและเหล้าองุ่นให้เป็นพระโลหิตของพระองค์
Ac 2:42 เมื่อพระเยซูเจ้าเสด็จขึ้นสวรรค์แล้วบรรดาศิษย์ต่างก็ทำตามที่พระองค์สั่งคือทำพิธีขอบพระคุณ บิปังและดื่มเหล้าองุ่นศักดิ์สิทธิ์ด้วยกัน นอกจากจะเป็นพิธีแล้วพวกเขายังรู้สึกว่าพระองค์อยู่กับพวกเขาตลอดเวลาผ่านทางพิธีกรรมนี้ด้วยและพิธีนี้ก็สืบต่อเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน แต่น่าสังเกตอีกอย่างคือผู้นำกลุ่มคริสตชนจะเป็นผู้ประกอบพิธีโดยเฉพาะผู้ที่ได้รับการปกมือมอบอำนาจให้เป็นผู้นำกลุ่มคริสตชนนั้นๆ 1 Cor 10:21 เซ็นต์พอลอธิบายถึงความหมายของการแบ่งปันปังที่เสกและดื่มจากถ้วยเหล้าองุ่นที่เสกแล้วว่าหมายถึงการเป็นหนึ่งในพระกายของพระคริสตเจ้า ต่างจากการถวายบูชาแด่ปีศาจ 1Cor 11:23-32 เซ็นต์พอลกล่าวถึงพิธีขอบพระคุณว่าเป็นพระเยซูเจ้าเองที่สถาปนาขึ้นและสั่งให้กระทำเพื่อระลึกถึงพระองค์ คำว่าระลึกนี้คาทอลิกตีความหมายลึกซึ้งไปกว่าเพียงแค่ระลึกแต่หมายถึงการทำให้เหตุการณ์ในอดีตมาเป็นปัจจุบัน ทุกครั้งที่ทำพิธีพระเยซูเจ้าประทับอยู่กับพวกเราเสมอ
พิธีอภัยบาป (Penance)
พิธีนี้จะเกี่ยวข้องกับอำนาจที่พระเยซูเจ้ามอบให้แก่อัครสาวกในการอภัยบาป ในธรรมเนียมคาทอลิกผู้ที่ได้รับอำนาจนี้คือพระสันตะปาปา พระสังฆราช พระสงฆ์(บาทหลวง) โดยอำนาจนี้จะมอบผ่านทางพิธีบวชซึ่งมีการปกมือเหนือผู้รับ ในยุคแรกนั้นคนที่จะเป็นผู้นำกลุ่มคริสตชนก็ได้รับการปกมือมอบอำนาจนี้ ในปัจจุบันนี้คนที่จะเป็นผู้นำจะต้องได้รับการฝึกอบรมและเตรียมตัวนาน เรียนรู้วิชาการต่างๆมากเป็นต้นเทววิทยาและปรัชญา มีหลักสูตรในทางคาทอลิกที่ชายหนุ่มที่ต้องการเป็นสงฆ์ต้องผ่านขึ้นตอนการเรียนและอบรมในบ้านเณรหรือมหาวิทยาลัยอย่างน้อย 7 ปี ผมจะไม่ขอกล่าวถึงความหมายของพิธีนี้ในแง่เทววิทยาแต่จะยกข้อความจากพระคัมภีร์มาอ้างเท่านั้นเองเพื่อจะให้เห็นว่าเหตุใดฝ่ายคาทอลิกถึงให้ความสำคัญกับพิธีอภัยบาปมากเพราะเป็นมรดกที่พระเยซูเจ้าเองมอบให้กับอัครสาวกของพระองค์
Mt 16:19 กล่าวถึงเรื่องการประกาศความเชื่อของเซ็นต์ปีเตอร์ และพระเยซูเจ้าได้กล่าวกับเขาว่า ท่านคือเปโตร(ซึ่งแปลว่าแผ่นหิน)และบนแผ่นหินนี้พระองค์จะสร้างพระศาสนจักรซึ่งประตูนรกจะไม่มีวันเอาชนะได้ นอกนั้นพระองค์ยังบอกว่าจะให้กุญแจของอาณาจักรสวรรค์แก่เปโตร อะไรที่ท่านผูกบนโลกนี้ที่สวรรค์ก็จะผูกด้วย อะไรที่แก้บนโลกนี้ที่สวรรค์ก็จะแก้ด้วย เป็นคำพูดที่หมายถึงการมอบอำนาจอภัยโทษบาปแก่เปโตร
Mt 18: 18 อีกครั้งหนึ่งพระองค์กล่าวถึงการแก้ไขข้อบกพร่องของพี่น้องและได้สำทับว่าอะไรที่สาวกผูกบนโลกนี้ก็จะผูกในสวรรค์ด้วย ...หมายถึงอำนาจการอภัยโทษบาปที่บรรดาอัครสาวกได้รับนั่นเอง
Lk 15:11-32 คำอุปมาเรื่องลูกล้างผลาญที่ทำผิดเพียงใดแต่เมื่อกลับมาหาบิดาด้วยใจสำนึกผิด บิดาก็พร้อมที่จะยกโทษให้เสมอ พระศาสนจักรเช่นกันพร้อมที่จะให้อภัยความผิดของทุกคนหากเขากลับใจ
Lk 19: 10 เป็นเรื่องของพระเยซูเจ้ากับซัคเคียสคนตัวเตี้ย เขาได้เชิญพระองค์ไปทานอาหารที่บ้านเขา พระองค์บอกว่าความรอดมาถึงเขาแล้วเพราะพระองค์มาหาและช่วยคนที่หลงทางไป ในความหมายคือนำคนบาปให้กลับมาในทางที่ถูกต้องนั่นเอง สิ่งที่เขาได้ทำผิดไปได้รับการอภัยเสมอหากเขาเพียงหันกลับมาหาพระองค์
Jn 20: 21-23 หลังจากที่ได้กลับคืนชีพแล้วพระเยซูเจ้าได้เสด็จมาในห้องที่บรรดาอัครสาวกรวมกันอยู่และพระองค์ทรงมอบพระจิตให้แก่พวกเขาและบอกว่าหากพวกเขาอภัยบาปใครบาปผู้นั้นก็จะได้รับการอภัยหากพวกเขาหน่วงเหนี่ยวบาปผู้ใด บาปผู้นั้นก็จะถูกหน่วงเหนี่ยวไว้ด้วย เป็นการมอบอำนาจอภัยบาปแก่อัครสาวกที่ชัดเจน
1Jn 1:9 ผู้เขียนจดหมายยอห์นฉบับนี้กล่าวถึงเงื่อนไขของการเดินในแสงสว่างคือต้องยอมรับว่าเขาเป็นคนบาปและเขาต้องเป็นคนที่น่าเชื่อถือพระเจ้าถึงจะอภัยบาปและปลดปล่อยพวกเขาจากมลทิน
1Jn 5:16-17 กล่าวถึงการภาวนาเพื่อขอพระเจ้าอภัยบาปผิดของพี่น้อง ยังแสดงให้เห็นถึงความเข้าใจธรรมชาติของบาปว่ามีบาปหนักที่ร้ายแรงอันนำไปสู่ความรายและบาปเบาซึ่งเป็นความผิดที่ไม่ร้ายแรง จากพื้นฐานนี้เองเทววิทยาเกี่ยวกับบาปในธรรมเนียมคาทอลิกจึงแบ่งบาปออกเป็นบาปหนักและบาปเบา บาปหนักนั้นจำต้องไปขอขมาพระเจ้าผ่านทางพระสงฆ์ ส่วนบาปเบานั้นไม่จำเป็นเพียงแต่ชดเชยด้วยกิจการดีต่างๆแทนก็ได้รับการอภัยจากพระเจ้าเช่นกัน ความผิดที่จะกลายเป็นบาปหนักนั้นมีเงื่อนไขคือ เป็นข้อผิดร้ายแรง บุคคลนั้นรู้ดีว่าร้ายแรง และเขาเต็มใจที่จะกระทำบาปนั้น เงื่อนไขสามประการนี้ยังใช้พิจารณาว่าบาปใดเป็นบาปหนักหรือเบาในธรรมเนียมคาทอลิก
พิธีเจิมคนไข้ (Anointing of the sick)
การเจิมด้วยน้ำมันมะกอกเป็นสิ่งที่ปฏิบัติกันมาในอดีตยาวนาน น้ำมันมะกอกเป็นเครื่องหมายของการชูกำลัง ในธรรมเนียมชาวยิว ก็ใช้น้ำมันมะกอกเจิมเพื่อแต่งตั้งการเป็นสงฆ์ ประกาศก การเจิมจึงเป็นสิ่งที่ทำเรื่อยมาในพระศาสนจักรยุคแรกด้วย ในกลุ่มคริสตชนเมื่อมีคนหนึ่งคนใดไม่สบาย ผู้นำก็จะเอาน้ำมันศักดิ์สิทธิ์ไปเจิมโดยเชื่อว่าพระจิตเจ้าจะชูกำลังของเขาให้หายจากการเจ็บไข้ได้ ธรรมเนียมนี้มีหลักฐานในพระคัมภีร์แน่นอนกล่าวคือ Mt. 10: 1,8 พระเยซูเจ้าทรงเรียกสาวกทั้งสิบสองมาแล้วมอบอำนาจให้แก่พวกเขาไล่ผี รักษาโรคร้ายและความเจ็บไข้ทั้งหลาย ให้รักษาคนป่วย ให้คนตายคืนชีพ รักษาคนเป็นโรคผิวหนังให้หายและไล่ผี Mk 6:13 บรรดาศิษย์จึงออกไปประกาศข่าวดีและรักษาคนไข้อีกทั้งขับไล่ผีร้ายและได้เจิมคนป่วยมากมายด้วยน้ำมันและรักษาพวกเขา Mk 7:32-36 กล่าวถึงการรักษาคนหูหนวกและเป็นไบ้ของพระเยซูเจ้า ธรรมเนียมการรักษาเช่นนี้จึงตกทอดมายังอัครสาวกด้วย Mk 16:18 กล่าวถึงอำนาจของสาวกที่ได้รับ พวกเขาจะสามารถรักษาคนป่วย จับงูพิษ ดื่มยาพิษไม่เป็นอันตราย ปกมือรักษาคนป่วยได้ (ใครที่ไม่มีความเชื่อขอแนะนำอย่าลองเรื่องนี้) Lk 6:12-13 บรรดาศิษย์ได้ออกไปตามหัวเมืองต่างๆ ประกาศพระวรสารและไล่ผี เจิมน้ำมันคนป่วยรักษาไข้ Jn. 9:6-7 กล่าวถึงตอนที่พระเยซูเจ้ารักษาคนตาบอดที่สระสิโลอัม(ไม่ใช่ด้วยน้ำมันแต่ด้วยน้ำลายปนดิน) Jas 5:14-15 ท่านยากอบบอกว่าเมื่อมีคนป่วยให้ไปหาผู้อาวุโสของหมู่คณะและขอให้เขาเจิมคนป่วยด้วยน้ำมันในพระนามของพระเยซูเจ้า ท่านกล่าวอีกว่าการภาวนาด้วยความเชื่อจะช่วยรักษาคนป่วยให้หายและหากเขาได้ทำบาปอะไรก็ให้เขาสารภาพบาปนั้นต่อกันและกันและภาวนาเพื่อกันและกัน
พิธีบวช (Orders)
พระเยซูเจ้าเองได้ทรงเลือกสาวกและส่งเขาไปประกาศพระวรสาร สืบจากธรรมเนียมนี้ กลุ่มคริสตชนยุคแรกก็มีการเลือกผู้นำกลุ่มขึ้นมาเพื่อทำหน้าที่ในการประกอบพิธีต่างๆ โดยทั่วไปจะเลือกจากบุคคลที่เหมาะสม เมื่อคริสต์ศาสนาเป็นที่ยอมรับในอาณาจักรโรมันแล้ว การเลือกคนที่เหมาะสมจึงถือเอา คนที่มีคุณธรรมและความรู้มาเป็นคุณสมบัติด้วย เมื่อเลือกได้แล้วก็จะมีการปกมือมอบอำนาจให้ ผู้ที่ปกมือก็ต้องได้รับอำนาจสืบต่อมาจากอัครสาวกองค์หนึ่งองค์ใด การปกมือนี้ใช้ในการมอบอำนาจแก่พระสันตะปาปา พระสังฆราชและพระสงฆ์ ส่วนสังฆานุกรหรือดีอาโกโนนั้นได้รับการเจิมแต่ไม่ได้รับการปกมือเพราะฉะนั้นสังฆานุกรไม่สามารถจะทำพิธีขอบพระคุณหรือพิธีอภัยบาปได้ แม้จะถือว่าสังฆานุกรก็เป็นหนึ่งในฐานานุกรม(Hierarchy)ด้วยก็ตาม เนื่องจากคริสต์ศาสนามีรากฐานมาจากศาสนายูดาห์ การสืบตำแหน่งสำหรับคนที่จะทำพิธีกรรมนั้นจึงเป็นเรื่องสำคัญว่าบุคคลนั้นต้องได้รับการเจิมเพื่อให้อยู่ในฐานะ สงฆ์ ประกาศกและกษัตริย์ตามธรรมเนียมยิว เราจึงจะเห็นว่าบทบาทของผู้ได้รับเจิมนั้นเด่นมากในฐานะคนกลางที่ถวายเครื่องบูชาแด่พระเจ้า แน่นอนทุกคนก็สวดภาวนาวอนขอพระเจ้าได้เองไม่ต้องผ่านคนกลางอย่างสงฆ์ก็ได้ แต่ภาวนาแบบพิธีกรรมขอบพระคุณนั้นคาทอลิกเชื่อว่าเป็นการภาวนาขั้นสูงสุดเพราะมีมิติของการถวายบูชาองค์พระเยซูเจ้าแด่พระบิดาด้วย พิธีกรรมของคาทอลิกจึงมีความหมายในหลายมิติ บุคคลที่จะมาทำพิธีจึงต้องได้รับการเจิมให้เป็นสงฆ์อย่างเมลคีเซเด็กและประกาศกองค์อื่นๆในพระธรรมเก่า เมื่อคนใดได้รับการเจิมแล้วเขาก็จะเป็นสงฆ์ตลอดไป ต่อมาในธรรมเนียมคาทอลิกสายโรมัน (เริ่มตั้งแต่การนำเสนอในที่ประชุมย่อยของสังฆราชแห่ง กันกราในราวปี 345 เรื่อยมาจนกลายเป็นกฎจริงๆในสมัยพระสันตะปาปาดามาซุสที่ 1 366-384 และย้ำอีกทีในสมัยพระสันตะปาปา เลโอที่ 1 440-461 มีการเห็นด้วยและไม่เห็นด้วย คริสตจักรบางแห่งก็ถือบางแห่งก็ไม่ถือจนมาถึงสมัยพระสันตะปาปาเกรโกรรีที่ 7 1073-1085 ได้มีการปฏิรูปและออกเป็นกฎสากลในพระศาสนจักรคาทอลิกตะวันตก) ได้เพิ่มกฎการให้สงฆ์ทุกคนถือพรหมจรรย์ เนื่องจากก่อนหน้านี้มักจะเกิดปัญหาที่เรียกว่า Nepotism คือการเอาลูกหลานและญาติพี่น้องของตัวเองที่เป็นพระมาอยู่ในตำแหน่งสูงๆในการบริหารพระศาสนจักรเพราะตอนนั้นสงฆ์คาทอลิกมีภรรยาเหมือนคนทั่วไปเหมือนพระในศาสนายิว เมื่อมีกฎเข้ามาใหม่ บางคนก็ยอมรับบางคนก็ไม่ยอมรับ มาถึงสมัยปฏิรูปของท่านลูเทอร์ทีแรกท่านก็เห็นด้วยกับกฎการถือโสด แต่ต่อมาภายหลังก็เปลี่ยนท่าทีเป็นการต่อต้านและก็ได้แต่งงานกับนาง แคทเธอรีน ฟอนโบรา อดีตนักพรตหญิงคนหนึ่ง ธรรมเนียมการถือโสดของพระสงฆ์คาทอลิกยังถือเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน แม้จะมีเสียงเรียกร้องให้ยกเลิกเกิดขึ้นอยู่บ่อยๆทุกครั้งที่มีปัญหารุมเร้าพระศาสนจักร เช่น ปัญหาขาดแคลนกระแสเรียกในการบวชเป็นสงฆ์ ปัญหาสงฆ์ที่ไปมีครอบครัวแล้วถูกปลดจากตำแหน่งอยากมาทำหน้าที่ใหม่ ปัญญาผิดศีลความบริสุทธิ์ของสงฆ์เอง ขอวกมากล่าวถึงข้อสนับสนุนทางพระคัมภีร์ต่อพิธีบวชอีกทีว่า พิธีศักดิ์สิทธิ์นี้มีพื้นฐานในพระคัมภีร์ชัดเจนเป็นต้นสืบเนื่องมาจากพระธรรมเดิม และพระเยซูเจ้าเองก็ได้รับการเจิมให้เป็นสงฆ์เช่นกัน
Lk6:12-16 พระเยซูเจ้าทรงเลือกสาวก 12 คนมอบอำนาจให้พวกเขาและส่งไปทำงาน
Lk 10:1-20 พระเยซูเจ้าทรงตั้งสาวกเพิ่มอีก 72 คน
Jn 21:15-17 พระเยซูเจ้าถามเปโตรถึงสามครั้งว่ารักพระองค์หรือเปล่า และพระองค์สั่งให้ดูแลและเลี้ยงดูฝูงแกะและแพะของพระองค์ หมายถึงดูแลพระศาสนจักรนั่นเอง หน้าที่ของสงฆ์คือดูแลฝูงชุมพาของพระเจ้า
Ac 6: กล่าวถึงการเลือกสังฆานุกรขึ้นมาดูแลคริสคชนชาวกรีกเลือกได้สเตเฟน ฟิลิป โปร คุส นิคานอร์ ติมอน ปาร์เมนัส และนิโคเลาแห่งอันติโอ๊ค จากนั้นก็ได้ขอให้อัครสาวกทำพิธีปกมือเหนือพวกเขา
็Heb 3:1-10 กล่าวถึงพระเยซูเจ้าในฐานะมหาสงฆ์
Heb 4:15 กล่าวถึงบทบาทของพระเยซูเจ้าว่าเป็นสงฆ์สูงสุดหรือมหาสงฆ์
Heb 10:22 เช่นกันกล่าวถึงพระเยซูเจ้าเป็นเช่นมหาสงฆ์
Rev: 1:6 กล่าวถึงพระศาสนจักรเป็นดังอาณาจักรของสงฆ์ผู้รับใช้พระเจ้า
Rev: 5:10 กล่าวถึงภาพนิมิตของหมู่สงฆ์และกษัตริย์ของพระเจ้าที่ปกครองโลก
Rev: 20:6 กล่าวถึงหมู่คนที่จะได้ร่วมในการกลับคืนชีพพวกเขาจะเป็นสงฆ์ของพระเจ้าและพระคริสต์
พิธีสมรส (Matrimony)
ในธรรมเนียมคาทอลิกถือว่าพิธีสมรสนั้นเป็นพิธีศักดิ์สิทธิ์ แม้พระเยซูเจ้ามิได้แต่งตั้ง การสมรสเกิดจากการประกาศร่วมชีวิตกันระหว่างชายหญิงโดยเข้าใจดีถึงความรับผิดชอบที่จะตามมา การสมรสเป็นพันธสัญญาและได้รับการยอมรับว่าเป็นพิธีศักดิ์สิทธิ์ในธรรมเนียมคาทอลิกตั้งแต่ศตวรรษที่ 13 การสมรสมีมาตั้งแต่เริ่มมีมนุษย์ในโลกนี้ เป้าหมายของการสมรสคือสืบเผ่าพันธุ์และสร้างครอบครัว พระพรของพระเจ้าจะเกิดกับคู่สมรสทุกคู่ พระเยซูเจ้าเองได้เสริมเงื่อนไขใหม่แก่การสมรสคือให้เป็นพันธสัญญาถาวร ห้ามการหย่าร้าง ดังนั้นเราจะเห็นว่าพิธีสมรสนั้นแม้ไม่ได้เกิดบนฐานของพระคัมภีร์เพราะการสมรสมีมาก่อนพระคัมภีร์จะได้รับการบันทึก กระนั้นก็ตามเราก็พบการยืนยันความศักดิ์สิทธิ์ของการสมรสในพระคัมภีร์ด้วยคือ
Mt 5:32 พระเยซูเจ้ากล่าวว่าใครหย่าร้างภรรยาก็ทำบาปผิดและใครแต่งงานกับคนที่หย่าร้างก็ทำบาปผิดประเวณีด้วยเช่นกัน
Mt 19:9 กล่าวถึงใครที่หย่าร้างภรรยาก็ทำบาปผิดประเวณี
Mk 10:11-12 กล่าวถึงการหย่าร้างและไปแต่งงานกับคนหย้าร้างก็ผิดประเวณี
Lk 16:18 ความหมายอันเดียวกันคือการแต่งงานแท้นั้นหย่าร้างไม่ได้และใครแต่งงานกับคนหย่าร้างก็ทำผิดประเวณี
Jn. 2:1-11 กล่าวถึงพระเยซูเจ้าที่งานเลี้ยงแต่งงานที่เมืองคานา
Eph 5:21-27 กล่าวถึงคำแนะนำการอยู่ร่วมกันของสามีภรรยาให้เคารพกันและกันโดยให้พระเยซูเจ้าเป็นศูนย์กลาง สามีต้องรักภรรยา ออกจากบิดามารดาไปตั้งครอบครัวใหม่
Col 3:18-21 กล่าวถึงชีวิตครอบครัว สามีภรรยารักกันและกัน ลูกๆเชื่อฟังบิดามารดา
Tt 2:4-5 คำแนะนำให้สามีภรรยารักกันและกันและดูแลบุตรของตนอย่างดี
1 Pt 3:7 แนะนำสามีให้ดูแลภรรยาอย่างดี ให้เกียรติแก่นางและนางมีสิทธิ์เท่าเทียม
สรุป
ในธรรมเนียมคาทอลิกมีความพยายามที่จะปฏิรูปอยู่ตลอดเวลา เห็นได้จากการทำสังคายนาต่างๆเรื่อยมาตลอดสองพันปีเมื่อถึงคราวจำเป็นและพระจิตเจ้านำ คาทอลิกเชื่อว่าพระเยซูเจ้าอยู่กับพระศาสนจักรตลอดเวลา พระจิตของพระองค์จะคอยนำทางพระศาสนจักรไปในทางที่ถูกต้อง เมื่อท่านลูเทอร์และนักปฏิรูปสายอื่นๆจุดชนวนการปฏิรูปจนกลายเป็นการแตกแยกครั้งใหญ่ในพระศาสนจักรในศตวรรษที่ 16 นั้น พระศาสนจักรคาทอลิกนอกจากจะพยายามแก้ไขข้อบกพร่องของตนเองแล้วยังพยายามเรียกร้องความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันและการกลับคืนมาอยู่ในฝูงชุมพาเดียวกันอยู่เสมอดังจะเห็นได้จากความพยายามของพระสันตะปาปาแต่ละองค์ที่พยายามทำการเสวนาเพื่อนำความเป็นหนึ่งเดียวกลับคืนมา การเสวนานี้มิได้กระทำเพียงระหว่างคาทอลิกกับพี่น้องโปรแตสแตนท์เท่านั้นแต่ระหว่างคาทอลิกกับพี่น้องออร์โธด๊อกซ์ ยิว และพี่น้องในศาสนาอื่นด้วยเพื่อสร้างสันติในโลก ฝ่ายคาทอลิกถือว่าการปฏิรูปใดๆต้องไม่ทำร้ายหลักการของความเป็นหนึ่งเดียวกันภายใต้ผู้นำที่สืบทอดรับอำนาจมาจากอัครธรรมทูต การแตกแยกเป็นความปวดร้าวของคริสตชนทุกคนที่รวมกันเป็นพระกายทิพย์ของพระเยซูเจ้า (Mystical Body) เป็นเรื่องที่น่าสังเกตว่า การแตกแยกนั้นจะว่าไปก็มีมาตั้งแต่ครั้งที่พระเยซูเจ้ายังมีชีวิตอยู่แล้ว ความชิงดีกันระหว่างศิษย์เอง การแสวงหาความยิ่งใหญ่ที่ไม่สอดคล้องกับจิตตารมณ์ของคำสอนของพระองค์ บางครั้งอำนาจการเมือง ความอ่อนแอของมนุษย์เองหรือแม้แต่ความศรัทธาที่สุดโต่งเองก็ล้วนมีส่วนทำให้หลงทาง ก่อให้เกิดความแตกแยกและความปวดร้าวในพระกายทิพย์ของพระองค์ ฝ่ายปฏิรูปหลายคนอาจจะมองคาทอลิกว่าเป็นผู้ร้าย คนเลว คนที่ไม่เดินตามพระคัมภีร์และพระวจนะของพระคริสตเจ้า เรายอมรับว่าเราผิดพลาดได้ในเรื่องเหล่านี้ดั่งที่บรรพชนของเราเคยผิดพลาด ดังจะเห็นได้จากการที่ท่านอัครสาวกเปโตรเองก็ผิดพลาดปฏิเสธพระอาจารย์เจ้าถึงสามครั้ง แต่แล้วท่านก็กลับใจ แน่นอนในหลายเรื่องคาทอลิกผิดพลาดได้เพราะความอ่อนแอประสามนุษย์ อันนี้เรายอมรับและขออภัย ถ้าหากพี่น้องโปรแตสแตนท์ยังมองว่าเราเป็นคนร้ายอยู่เหมือนเดิม ก็ขอให้ถือว่าเราเป็นคนร้ายที่พยายามกลับใจก็แล้วกันนะครับและโปรดอธิษฐานเพื่อเราด้วย เอ๊ะ.. แล้วคาทอลิกมองโปรแตสแตนท์อย่างไรล่ะ? ไม่ขอวิจารณ์...เพราะบิดากำลังรอคอยการกลับมาของน้องผู้นี้อยู่ทุกวัน (Lk 15:11-31)
เอกสารประกอบการเขียน
Collins, Michael. The Story of Christianity. London: A Dorling Kindersley Book, 1996.
Depuis, Jacques, ed. The Christian Faith. New York: Alba.House, 1996.
Haffner, Paul. The Sacramental Mystery. Trowbridge,Wiltshire: Cromwell Press, 1999.
McBrien, Richard. Ed. Encyclopedia of Catholicism. San Francisco: HarperSanfransisco, 1995
McBrien, Richard. Catholicism. London: Geoferey Chapman, 1994.
http://www.issara.com/article/prot3.html
Last edited by Holy on Sat Apr 02, 2005 2:05 am, edited 1 time in total.
- Prod Pran
- Defender of lawS
- ตอบ: 3326
- สมัครสมาชิก: Mon Jan 17, 2005 9:54 pm
- ที่อยู่: Bangkok
- micha-micael
Re:คาทอลิก กับ โปรเตสแตนท์
โดย mommam » Tue Jun 27, 2006 3:30 pm
ขอบคุณสำหรับความรู้นะคะ
โดยความเห็นส่วนตัว ไม่น่าแตกแยกกันเลยเนาะ
โดยความเห็นส่วนตัว ไม่น่าแตกแยกกันเลยเนาะ
-
-
mommam 
- ตอบ: 45
- สมัครสมาชิก: Mon Jun 26, 2006 4:50 pm
- ที่อยู่: -
Re:คาทอลิก กับ โปรเตสแตนท์
โดย Holy » Tue Jun 27, 2006 4:48 pm
เห็นด้วยเช่นกันครับ
ตอนนี้เราก็กลับมาประสานคืนดีกันได้ครับ โดยรูปแบบของการเป้นเอกภาพกันแม้จะต่างนิกายกันครับ
ตอนนี้เราก็กลับมาประสานคืนดีกันได้ครับ โดยรูปแบบของการเป้นเอกภาพกันแม้จะต่างนิกายกันครับ
พระเยซูเจ้าตรัสกับเขาว่า "ปล่อยให้เด็กเล็ก ๆ มาหาเราเถิด อย่าห้ามเลย เพราะอาณาจักรสวรรค์เป็นของคนที่เหมือนเด็กเหล่านี้...ผู้ใดต้อนรับเด็กเล็กๆเช่นนี้ในนามของเรา ผู้นั้นต้อนรับเรา"...
-
Holy - Defender of lawS
- ตอบ: 9811
- สมัครสมาชิก: Mon Jan 17, 2005 3:06 pm
Re:คาทอลิก กับ โปรเตสแตนท์
โดย Jeab Agape » Tue Jun 27, 2006 8:21 pm
mommam wrote:ขอบคุณสำหรับความรู้นะคะ
โดยความเห็นส่วนตัว ไม่น่าแตกแยกกันเลยเนาะ
คุณมอมแมม เพราะว่า คริสตชนบางกลุ่ม ใช้อีโก้ มากไป แท้จริง แล้วพระเจ้า ทรงเสียพระทัย
และพระเยซูคริสต์ อาจจะกำลังกรรแสง เพราะความดื้อด้าน ของพวกเรา ก็ได้นะ
ขออธิษฐานเรื่องนี้มากๆ และเริ่มแก้ ที่พวกเราก่อน จ้า
-
Jeab Agape - ~@
- ตอบ: 8261
- สมัครสมาชิก: Mon Jan 17, 2005 9:56 pm
- ที่อยู่: Bangkok
Re:คาทอลิก กับ โปรเตสแตนท์
โดย ~@Little lamb@~ » Tue Jun 27, 2006 10:41 pm
ถูกค่ะ คาทอลิกกับโปรฯ
ก็เป็นพี่น้องกันในองค์พระผู้เป็นเจ้า
LL เองก็มีพ่อเป็นโปรฯ และ คาทอลิก
แต่เราก็ไม่เคยทะเลาะกันในเรื่องของความเชื่อ
เลิกพูดถึงความแตก แล้วมาเป้นพี่น้องกันดีกว่าค่ะ *no1
ก็เป็นพี่น้องกันในองค์พระผู้เป็นเจ้า
LL เองก็มีพ่อเป็นโปรฯ และ คาทอลิก
แต่เราก็ไม่เคยทะเลาะกันในเรื่องของความเชื่อ
เลิกพูดถึงความแตก แล้วมาเป้นพี่น้องกันดีกว่าค่ะ *no1
เข้าโหมด : แฮ๊ปปี้ มีความสุข ทุกวั๊น ทุกวัน
Our God is an awesome God
He reigns from heaven above with wisdom,pow'r and love
Our God is an awesome God
Our God is an awesome God
He reigns from heaven above with wisdom,pow'r and love
Our God is an awesome God
-
~@Little lamb@~ - Defender of lawS
- ตอบ: 9380
- สมัครสมาชิก: Mon Jan 17, 2005 3:00 pm
Re: คาทอลิก กับ โปรเตสแตนท์
โดย Jimmy » Sun Dec 09, 2007 7:50 pm
โอ้วไม่นะ ทำไมทำอย่างนี้ งันบางอย่างก็ไม่มีบัญญัติล่ะซิ
- Jimmy
Re: คาทอลิก กับ โปรเตสแตนท์
โดย Holy » Sun Dec 09, 2007 8:41 pm
Jimmy wrote:โอ้วไม่นะ ทำไมทำอย่างนี้ งันบางอย่างก็ไม่มีบัญญัติล่ะซิ
ไม่เข้าใจสิ่งที่จะสื่อครับ
พระเยซูเจ้าตรัสกับเขาว่า "ปล่อยให้เด็กเล็ก ๆ มาหาเราเถิด อย่าห้ามเลย เพราะอาณาจักรสวรรค์เป็นของคนที่เหมือนเด็กเหล่านี้...ผู้ใดต้อนรับเด็กเล็กๆเช่นนี้ในนามของเรา ผู้นั้นต้อนรับเรา"...
-
Holy - Defender of lawS
- ตอบ: 9811
- สมัครสมาชิก: Mon Jan 17, 2005 3:06 pm
Re:คาทอลิก กับ โปรเตสแตนท์
โดย jimseason » Mon Dec 10, 2007 11:45 am
~@Little lamb@~ wrote:ถูกค่ะ คาทอลิกกับโปรฯ
ก็เป็นพี่น้องกันในองค์พระผู้เป็นเจ้า
LL เองก็มีพ่อเป็นโปรฯ และ คาทอลิก
แต่เราก็ไม่เคยทะเลาะกันในเรื่องของความเชื่อ
เลิกพูดถึงความแตก แล้วมาเป้นพี่น้องกันดีกว่าค่ะ *no1
LL พูดดีจังเลยครับ พูดน่ารักดี
-
jimseason - ตอบ: 155
- สมัครสมาชิก: Sun Dec 09, 2007 6:43 pm
- ที่อยู่: Pattaya
Re: คาทอลิก กับ โปรเตสแตนท์
โดย Zaliaus » Mon Dec 10, 2007 5:57 pm
เรามาช่วยกันภาวนาอธิษฐาน...ขอให้คนที่ตั้งกระทู้จะอ่านบทความนี้จบ กันเถอะคร๊าบบ...ยาวไปนิสสส์
-
Zaliaus - ตอบ: 641
- สมัครสมาชิก: Mon May 07, 2007 1:03 am
- ที่อยู่: ...
Re: คาทอลิก กับ โปรเตสแตนท์
โดย jimseason » Mon Dec 10, 2007 11:50 pm
Zaliaus wrote:เรามาช่วยกันภาวนาอธิษฐาน...ขอให้คนที่ตั้งกระทู้จะอ่านบทความนี้จบ กันเถอะคร๊าบบ...ยาวไปนิสสส์
ขอช่วยเป็นอีก 1 แรงอธิษฐาน นะครับ
-
jimseason - ตอบ: 155
- สมัครสมาชิก: Sun Dec 09, 2007 6:43 pm
- ที่อยู่: Pattaya
Re: คาทอลิก กับ โปรเตสแตนท์
โดย Jeab Agape » Mon Dec 10, 2007 11:55 pm
Zaliaus wrote:เรามาช่วยกันภาวนาอธิษฐาน...ขอให้คนที่ตั้งกระทู้จะอ่านบทความนี้จบ กันเถอะคร๊าบบ...ยาวไปนิสสส์
รู้สึกว่าพี่เฟียโอน่า ตั้งกระทู้ ตั้งแต่ ปี 2005 คงอ่านแล้วสลบ เพราะจนบัดนี้ไม่เคยเห็นพี่ทิ้งร่องรอยอะไรไว้เลย ฮะ :emotion_057:
ช่วยภาวนาให้พี่เธอกลับมาที่บอร์ด ด้วยครับ :kiss:
-
Jeab Agape - ~@
- ตอบ: 8261
- สมัครสมาชิก: Mon Jan 17, 2005 9:56 pm
- ที่อยู่: Bangkok
Re: คาทอลิก กับ โปรเตสแตนท์
โดย jimseason » Tue Dec 11, 2007 12:42 am
Jeab Agape wrote:Zaliaus wrote:เรามาช่วยกันภาวนาอธิษฐาน...ขอให้คนที่ตั้งกระทู้จะอ่านบทความนี้จบ กันเถอะคร๊าบบ...ยาวไปนิสสส์
รู้สึกว่าพี่เฟียโอน่า ตั้งกระทู้ ตั้งแต่ ปี 2005 คงอ่านแล้วสลบ เพราะจนบัดนี้ไม่เคยเห็นพี่ทิ้งร่องรอยอะไรไว้เลย ฮะ :emotion_057:
ช่วยภาวนาให้พี่เธอกลับมาที่บอร์ด ด้วยครับ :kiss:
โอ้วด้วยความเชื่อ และศรัทธา พระเจ้านำพาครับ
-
jimseason - ตอบ: 155
- สมัครสมาชิก: Sun Dec 09, 2007 6:43 pm
- ที่อยู่: Pattaya
Re: คาทอลิก กับ โปรเตสแตนท์
โดย In the name of father » Tue Jan 15, 2008 6:31 pm
ตะ-ตาลายอ่ะครับ อ่านไม่ไหวทุกชีวิตมีชะตาฟ้าลิขิต
จะมีสิทธ์อยู่หรือตายควรถามฟ้า
ใยคนเราชอบคิดหาญหักชะตา
อหังการบดบังฟ้าท้าทายดิน
[URL=http://imageshack.us][img]http://img107.imageshack.us/img107/8291/moonnightskm5.png[
จะมีสิทธ์อยู่หรือตายควรถามฟ้า
ใยคนเราชอบคิดหาญหักชะตา
อหังการบดบังฟ้าท้าทายดิน
[URL=http://imageshack.us][img]http://img107.imageshack.us/img107/8291/moonnightskm5.png[
- In the name of father
- ตอบ: 719
- สมัครสมาชิก: Tue Jan 08, 2008 5:47 am
- ที่อยู่: กาญจนบุรี
Re: คาทอลิก กับ โปรเตสแตนท์
โดย jimseason » Tue Jan 15, 2008 6:38 pm
แหม ค่อยๆอ่านไปซิครับ
แล้วความจริงจะเปิดเผยเอง
แล้วความจริงจะเปิดเผยเอง
-
jimseason - ตอบ: 155
- สมัครสมาชิก: Sun Dec 09, 2007 6:43 pm
- ที่อยู่: Pattaya
Re: คาทอลิก กับ โปรเตสแตนท์
โดย Rakkypoko! » Wed Jan 16, 2008 1:26 am
เหอๆ ใจเยนๆค่อยๆอ่าน
[img]http://i471.photobucket.com/albums/rr77/miyabella/jj4r3cjpg.gif[/img]
- Rakkypoko!
- ตอบ: 960
- สมัครสมาชิก: Fri Aug 31, 2007 2:35 pm
Re: คาทอลิก กับ โปรเตสแตนท์
โดย Alphonse » Wed Jan 16, 2008 1:30 am
กรรมการชมรมคาทอลิคที่ มธ. ยังมีโปรฯ เลยอ่าครับ
^^
^^
Fiat Justitia Et Pereat Mundus, Fiat Justitia Ruat Caelum
-
Alphonse - ตอบ: 1792
- สมัครสมาชิก: Wed Aug 23, 2006 10:45 pm
- ที่อยู่: Thailand
Re: คาทอลิก กับ โปรเตสแตนท์
โดย maymeaw » Thu Feb 28, 2008 2:15 pm
เราเป็นคาทอลิก แต่โดนเพื่อนที่เป็นคริสเตียน (แต่ไม่ใช่คริสเตียนแต่กำเนิด เค้าเพิ่งเปลี่ยนจากพุทธมาพักนึง)
โดนปกติเพื่อนเป็นคนที่เคร่งศาสนามาก ทั้งสมัยเป้นพุทธ และหลังจากเปลี่ยนเป็นคริส
เคยนั่งเถียงกันอยู่บ่อยเลย - -' เพราะความเชื่อเราต่างกัน
แต่เค้าจะชอบบอกว่า เราอ่ะไม่รอด เค้าอยากให้เรารอด
เค้าเลยพยายามจะหาข้อโต้แย้ง ความเชื่อของเราให้เป็นแบบคริสเตียน
เลยแบบว่าการปลูกฝังความเชื่อของคริสเตียน เค้าเป็นแบบไหนกันเนี่ย ทำไมถึงมาทำเหมือนเราเป็นคนที่หลงผิด
ยิ่งคุยกับเพื่อนคนนี้เรื่องศาสนาทีไร ยิ่งรู้สึกตัวเองคิดเรื่องศาสนาในมุมไม่ดีมากขึ้นเท่านั้นยังไงไม่รู้อ่ะ
แบบ แต่ก่อนเคยคิด แง่บวก แบบ เนี่ยอยากทำแบบนี้ เพราะรู้สึกว่าดีนะ แต่มันเป็นสิ่งที่คริสเตียนไม่ได้เชื่อ
เค้าก้อบอกว่า ไม่มีบัญญติไว้ในคำภีร์ เราไม่เชื่อพระคัมภีร์เหรอ เราไม่เชื่อพระเจ้าเหรอ จะว่าพระคัมภัร์บิดเบือนเหรอ -0-
แต่เป็นความจริงที่ว่า ตัวเราเอง ไม่ค่อยได้ศึกษาพระคัมภีร์ เรียกว่าไม่ได้ให้ความใส่ใจจะถูกกว่า
จะได้รับการซึมซับจากการเข้าวัดซะมากกว่า ว่าพระวาจาตอนนี้ เป้นเรื่องประมาณนี้ อะไรแบบนั้น
สุดท้ายเลยรู้สึกว่า คุยเรื่องศาสนาด้วยไม่ได้ละ ไม่งั้นตัวเราเองจะฟุ้งซ่านคิดไม่ดีไปอีก -0-
โดนปกติเพื่อนเป็นคนที่เคร่งศาสนามาก ทั้งสมัยเป้นพุทธ และหลังจากเปลี่ยนเป็นคริส
เคยนั่งเถียงกันอยู่บ่อยเลย - -' เพราะความเชื่อเราต่างกัน
แต่เค้าจะชอบบอกว่า เราอ่ะไม่รอด เค้าอยากให้เรารอด
เค้าเลยพยายามจะหาข้อโต้แย้ง ความเชื่อของเราให้เป็นแบบคริสเตียน
เลยแบบว่าการปลูกฝังความเชื่อของคริสเตียน เค้าเป็นแบบไหนกันเนี่ย ทำไมถึงมาทำเหมือนเราเป็นคนที่หลงผิด
ยิ่งคุยกับเพื่อนคนนี้เรื่องศาสนาทีไร ยิ่งรู้สึกตัวเองคิดเรื่องศาสนาในมุมไม่ดีมากขึ้นเท่านั้นยังไงไม่รู้อ่ะ
แบบ แต่ก่อนเคยคิด แง่บวก แบบ เนี่ยอยากทำแบบนี้ เพราะรู้สึกว่าดีนะ แต่มันเป็นสิ่งที่คริสเตียนไม่ได้เชื่อ
เค้าก้อบอกว่า ไม่มีบัญญติไว้ในคำภีร์ เราไม่เชื่อพระคัมภีร์เหรอ เราไม่เชื่อพระเจ้าเหรอ จะว่าพระคัมภัร์บิดเบือนเหรอ -0-
แต่เป็นความจริงที่ว่า ตัวเราเอง ไม่ค่อยได้ศึกษาพระคัมภีร์ เรียกว่าไม่ได้ให้ความใส่ใจจะถูกกว่า
จะได้รับการซึมซับจากการเข้าวัดซะมากกว่า ว่าพระวาจาตอนนี้ เป้นเรื่องประมาณนี้ อะไรแบบนั้น
สุดท้ายเลยรู้สึกว่า คุยเรื่องศาสนาด้วยไม่ได้ละ ไม่งั้นตัวเราเองจะฟุ้งซ่านคิดไม่ดีไปอีก -0-
- maymeaw
- ตอบ: 1
- สมัครสมาชิก: Thu Feb 28, 2008 2:07 pm
Re: คาทอลิก กับ โปรเตสแตนท์
โดย Dis volentibus » Thu Feb 28, 2008 3:27 pm
พี่น้องคริสเตียนส่วนใหญ่นิสัยดีน่ารัก
เป็นกับโบสถ์บางโบสถ์หรือคนบางคนเท่านั้นเเหล่ะค่ะ ที่ชอบตำหนิคนอื่น
ผิดตั้งเเต่เที่ยวตัดสินว่าคนอื่นรอดหรือไม่รอดเเล้ว
โรม 14:10
แต่ตัวท่านเล่า เหตุไฉนท่านจึงกล่าวโทษพี่น้องของท่าน หรือเหตุไฉนท่านจึงดูหมิ่นพี่น้องของท่าน
เพราะว่าเราทุกคนต้องยืนอยู่หน้าบัลลังก์พิพากษาของพระคริสต์
เป็นกับโบสถ์บางโบสถ์หรือคนบางคนเท่านั้นเเหล่ะค่ะ ที่ชอบตำหนิคนอื่น
ผิดตั้งเเต่เที่ยวตัดสินว่าคนอื่นรอดหรือไม่รอดเเล้ว
โรม 14:10
แต่ตัวท่านเล่า เหตุไฉนท่านจึงกล่าวโทษพี่น้องของท่าน หรือเหตุไฉนท่านจึงดูหมิ่นพี่น้องของท่าน
เพราะว่าเราทุกคนต้องยืนอยู่หน้าบัลลังก์พิพากษาของพระคริสต์
Last edited by Dis volentibus on Thu Feb 28, 2008 3:36 pm, edited 1 time in total.
- Dis volentibus
Re: คาทอลิก กับ โปรเตสแตนท์
โดย Holy » Thu Feb 28, 2008 6:42 pm
maymeaw wrote:เราเป็นคาทอลิก แต่โดนเพื่อนที่เป็นคริสเตียน (แต่ไม่ใช่คริสเตียนแต่กำเนิด เค้าเพิ่งเปลี่ยนจากพุทธมาพักนึง)
โดนปกติเพื่อนเป็นคนที่เคร่งศาสนามาก ทั้งสมัยเป้นพุทธ และหลังจากเปลี่ยนเป็นคริส
เคยนั่งเถียงกันอยู่บ่อยเลย - -' เพราะความเชื่อเราต่างกัน
แต่เค้าจะชอบบอกว่า เราอ่ะไม่รอด เค้าอยากให้เรารอด
เค้าเลยพยายามจะหาข้อโต้แย้ง ความเชื่อของเราให้เป็นแบบคริสเตียน
เลยแบบว่าการปลูกฝังความเชื่อของคริสเตียน เค้าเป็นแบบไหนกันเนี่ย ทำไมถึงมาทำเหมือนเราเป็นคนที่หลงผิด
ยิ่งคุยกับเพื่อนคนนี้เรื่องศาสนาทีไร ยิ่งรู้สึกตัวเองคิดเรื่องศาสนาในมุมไม่ดีมากขึ้นเท่านั้นยังไงไม่รู้อ่ะ
แบบ แต่ก่อนเคยคิด แง่บวก แบบ เนี่ยอยากทำแบบนี้ เพราะรู้สึกว่าดีนะ แต่มันเป็นสิ่งที่คริสเตียนไม่ได้เชื่อ
เค้าก้อบอกว่า ไม่มีบัญญติไว้ในคำภีร์ เราไม่เชื่อพระคัมภีร์เหรอ เราไม่เชื่อพระเจ้าเหรอ จะว่าพระคัมภัร์บิดเบือนเหรอ -0-
แต่เป็นความจริงที่ว่า ตัวเราเอง ไม่ค่อยได้ศึกษาพระคัมภีร์ เรียกว่าไม่ได้ให้ความใส่ใจจะถูกกว่า
จะได้รับการซึมซับจากการเข้าวัดซะมากกว่า ว่าพระวาจาตอนนี้ เป้นเรื่องประมาณนี้ อะไรแบบนั้น
สุดท้ายเลยรู้สึกว่า คุยเรื่องศาสนาด้วยไม่ได้ละ ไม่งั้นตัวเราเองจะฟุ้งซ่านคิดไม่ดีไปอีก -0-
พระคัมภีร์บอกว่า พระศาสนจักรคาทอลิคนี้ พระเยซูคือคนตั้งโดยมี น.เปโตรเป็นพระสันตะปาปาองค์แรก และพระองค์ระบุด้วยว่า พระศาสนจักรนี้ประตูนรกไม่มีวันชนะ ดังนั้นใครก็ตาม กล่าวหาว่าเป็นคาทอลิคต้องตกนรก คือคนที่ผรุสวาทต่อพระวาจาของพระเยซูที่ปรากฎในพระคัมภีร์ และถ้ามีแต่คริสตจักรเขาที่รอด ถามว่า2000กว่าปีพระเยซูไถ่บาปมา คริสตจักรเขาตั้งมากี่ปี ตกลงตกนรกกันหมดเพิ่งมารอดตอนเจ้านิกายเขาตั้งคริสตจักรเหรอ ดูถูกกางเขนพระเยซูซะจริง
เมื่อเจอเหตุการณ์แบบนี้ จงอธิษฐานขอความสว่าง และถามตัวเองว่า เป็นความผิดของเขาเท่านั้นหรือไม่ที่เมื่อเขาโจมตีความเชื่อที่หยั่งรากมากกว่า2000ปีของพระศาสนจักร แล้วเราเขว นั่นเท่ากับว่าเป็นเราเองที่มีความรู้น้อย ความเข้าใจน้อย และความเชื่อที่ไม่มั่นคงพอด้วยหรือเปล่า เพราะเมื่อศึกษาจริงๆ ไม่มีอะไรที่พระศาสนจักรคาทอลิคสอนโดยไม่มีพระคัมภีร์รองรับ เพราะพระคัมภีร์นั้น คาทอลิคเองเป็นคนรวบรวม และแปล และรับรองสาระบบมาตั้งแต่ศตวรรษที่4 โดยคำสั่งของพระสันตะปาปา แล้วโปรแตสแตนท์เอาพระคัมภีร์ที่คาทอลิคจัดสาระบบไปใช้ แล้วกลับมาด่าคาทอลิคเอง มันตลกหรือเปล่า หรือที่จริง เรากำลังถูกด่าจากคนที่รู้พระคัมภีร์ผิวเผิน แต่เราดันผิวเผินยิ่งกว่าเขา เราเลยอึ้ง ตอบไม่ได้ แถมไปคล้อยตามอีก
สมมุติเรารู้ว่าฝนจะตก เราจะหลบอยู่แต่ในบ้านเพราะกลัวเปียก หรือเราจะรู้จักหาร่มหาเสื้อกันฝนเตรียมไว้ เพื่อเราจะสามารถใช้ชีวิตข้างนอกได้แม้จะเป็นวันฝนตก
ผมแนะนำว่าอย่าหนี แต่จงลุยเข้าสู้ โดยตระเตรียมขุมทรัพย์จากพระศาสนจักรที่สะสมมานานกว่า2000ปี ที่เรามีสิทธิ์ใช้ แต่เราแค่ไม่เคยใส่ใจ หรือไม่ก้ขี้เกียจเกินไป ที่จะเดินไปรื้อค้นหาเอามาติดตัว
ผู้แสวงหาจะพบครับ แสวงหาเถอะ แล้วอาจจะเป็นคุณเองที่ได้ช่วยนำเพื่อนกลับมาในหนทางที่ถูกต้อง
พระเยซูเจ้าตรัสกับเขาว่า "ปล่อยให้เด็กเล็ก ๆ มาหาเราเถิด อย่าห้ามเลย เพราะอาณาจักรสวรรค์เป็นของคนที่เหมือนเด็กเหล่านี้...ผู้ใดต้อนรับเด็กเล็กๆเช่นนี้ในนามของเรา ผู้นั้นต้อนรับเรา"...
-
Holy - Defender of lawS
- ตอบ: 9811
- สมัครสมาชิก: Mon Jan 17, 2005 3:06 pm
Re: คาทอลิก กับ โปรเตสแตนท์
โดย Batholomew » Thu Feb 28, 2008 8:56 pm
เป็นกำลังใจนะครับ สวดภาวนามาก ๆ ทุกอย่างจะผ่านไปด้วยดีครับmaymeaw wrote:เราเป็นคาทอลิก แต่โดนเพื่อนที่เป็นคริสเตียน (แต่ไม่ใช่คริสเตียนแต่กำเนิด เค้าเพิ่งเปลี่ยนจากพุทธมาพักนึง)
โดนปกติเพื่อนเป็นคนที่เคร่งศาสนามาก ทั้งสมัยเป้นพุทธ และหลังจากเปลี่ยนเป็นคริส
เคยนั่งเถียงกันอยู่บ่อยเลย - -' เพราะความเชื่อเราต่างกัน
แต่เค้าจะชอบบอกว่า เราอ่ะไม่รอด เค้าอยากให้เรารอด
เค้าเลยพยายามจะหาข้อโต้แย้ง ความเชื่อของเราให้เป็นแบบคริสเตียน
เลยแบบว่าการปลูกฝังความเชื่อของคริสเตียน เค้าเป็นแบบไหนกันเนี่ย ทำไมถึงมาทำเหมือนเราเป็นคนที่หลงผิด
ยิ่งคุยกับเพื่อนคนนี้เรื่องศาสนาทีไร ยิ่งรู้สึกตัวเองคิดเรื่องศาสนาในมุมไม่ดีมากขึ้นเท่านั้นยังไงไม่รู้อ่ะ
แบบ แต่ก่อนเคยคิด แง่บวก แบบ เนี่ยอยากทำแบบนี้ เพราะรู้สึกว่าดีนะ แต่มันเป็นสิ่งที่คริสเตียนไม่ได้เชื่อ
เค้าก้อบอกว่า ไม่มีบัญญติไว้ในคำภีร์ เราไม่เชื่อพระคัมภีร์เหรอ เราไม่เชื่อพระเจ้าเหรอ จะว่าพระคัมภัร์บิดเบือนเหรอ -0-
แต่เป็นความจริงที่ว่า ตัวเราเอง ไม่ค่อยได้ศึกษาพระคัมภีร์ เรียกว่าไม่ได้ให้ความใส่ใจจะถูกกว่า
จะได้รับการซึมซับจากการเข้าวัดซะมากกว่า ว่าพระวาจาตอนนี้ เป้นเรื่องประมาณนี้ อะไรแบบนั้น
สุดท้ายเลยรู้สึกว่า คุยเรื่องศาสนาด้วยไม่ได้ละ ไม่งั้นตัวเราเองจะฟุ้งซ่านคิดไม่ดีไปอีก -0-
ขอให้ความเชื่อคุณมั้่นคงครับ
-
Batholomew - ~@
- ตอบ: 12724
- สมัครสมาชิก: Tue Jan 18, 2005 2:28 pm
- ที่อยู่: Thailand
Re: คาทอลิก กับ โปรเตสแตนท์
โดย -Rei- » Thu Feb 28, 2008 9:23 pm
เราต่างกัน 95 ข้อ แต่เหมือนกันเ็ป็นพันข้อ
ทำไมต้องเอาความต่างมาทำให้แตกแยกกันด้วยเนอะ
สมมุติเรามีน้ำอยู่สองแ้ก้ว แก้วนึงเป็บซี่ แก้วนึงโค้ก
แทนที่เราจะมองว่ามันมีน้ำตาลเหมือนกัน เป็นของเหลวเหมือนกัน ซ่าเหมือนกัน
สีคล้ายกันและอื่นๆ แต่กลับมาคิดว่าแก้วไหนอร่อยกว่ากัน
ทั้งที่จริงๆ แล้วมันก็กินแก้หิวน้ำได้เหมือนกันนั่นแหละ
เป็บซี่กับโค้กมีสารสำคัญเหมือนกันมากกว่าส่วนที่ต่างกันตั้งเยอะ
โปรกับคาทอลิกก็มีส่วนเหมือนมากกว่าส่วนต่างเช่นกันค่ะ
เราต้องคิดถึงส่วนเหมือน ไม่ใช่คิดถึงส่วนต่าง จริงมั๊ย
ทำไมต้องเอาความต่างมาทำให้แตกแยกกันด้วยเนอะ
สมมุติเรามีน้ำอยู่สองแ้ก้ว แก้วนึงเป็บซี่ แก้วนึงโค้ก
แทนที่เราจะมองว่ามันมีน้ำตาลเหมือนกัน เป็นของเหลวเหมือนกัน ซ่าเหมือนกัน
สีคล้ายกันและอื่นๆ แต่กลับมาคิดว่าแก้วไหนอร่อยกว่ากัน
ทั้งที่จริงๆ แล้วมันก็กินแก้หิวน้ำได้เหมือนกันนั่นแหละ
เป็บซี่กับโค้กมีสารสำคัญเหมือนกันมากกว่าส่วนที่ต่างกันตั้งเยอะ
โปรกับคาทอลิกก็มีส่วนเหมือนมากกว่าส่วนต่างเช่นกันค่ะ
เราต้องคิดถึงส่วนเหมือน ไม่ใช่คิดถึงส่วนต่าง จริงมั๊ย
จะเป็นหรือจะตาย จะหัวเราะหรือร้องไห้ จะอยู่เพื่อจะรักจนหมดดวงใจ จะอยู่เพื่อจะกล่าวและจะป่าวร้องเรื่องพระองค์ จะอยู่เพื่อร้องเพลงสรรเสริญพระนามพระองค์
-
-Rei- - ตอบ: 1015
- สมัครสมาชิก: Thu Jun 09, 2005 8:31 pm
46 ข้อความ
• หน้า 1 จาก 2 • 1, 2
ผู้ที่กำลัง online
ผู้ที่กำลังอ่าน forum นี้: สมาชิก ไม่มีสมาชิก และ ผู้เยี่ยมชม 0 คน